Trauma capitis

Het tweede deel van onze welverdiende vakantie begon gisteren omstreeks kwart over 6 ‘s ochtends, toen een vrachtwagen vrolijk biepend onze oprit kwam opgereden om er een afvalcontainer achter te laten.

Niet stiekem ofzo, want we hadden de metalen doos in kwestie enkele weken daarvoor besteld. Het plechtig openen van die voorlopig nog lege container luidde het startschot in van ons grootste renovatieproject as of yet: De Keuken.

Op een eerdere planningsvergadering hadden we met de pappies een week voorzien om alles uit te breken (4 kleine kamertjes omtoveren tot 1 grote, muren strippen tot op de blote steen, verwijderen van plafond en vloer), leidingen te leggen (water, afvoer, chauffage en elentriek), en een chappe te gieten. Een strakke, edoch perfect haalbare planning.

Dag 1: slopen

Heerlijk therapeutisch om je volledig te laten gaan en een deel van je huis compleet te mogen trashen, koevoet in de aanslag. We waren al een paar uurtjes bezig, het ging verbazend goed vooruit, iedereen had een meer dan behoorlijke werklust, when suddenly it hit me.

Letterlijk dan, want door een tikkeltje overmoedig aan een balk te sleuren, kwam er ineens ook een asbestplaat ter grootte van Sicilië naar beneden. En niet alleen dat, want die plaat vond het ook nodig om op weg naar de grond langs mijn gezicht te passeren.

“Trauma capitis met longitudinale snijwonde thv. voorhoofd” tikte de spoedarts in zijn computer, nadat hij een joekel van een spuit tussen mijn ogen had geknald en mijn voorhoofd weer aan elkaar had gezet met 6 hechtingen.

Dag 2: De Muur

Dag 2 zijn we zonder noemenswaardige ongelukken doorgekomen, maar stond wel in het teken van “die ene muur die we nog even snel onderuit zullen halen”. Die ene muur bleek namelijk een draagmuur te zijn, waardoor er de hele dag zinnen gemaakt werden met woorden als ‘stutten’, ‘schoren’, ‘poutrel’ en ‘fokmaatwaargaanwedatzosnelvinden’.

Benieuwd welke verrassing dag 3 ons zal brengen.

Grootvader

Woensdag zijn we in het ziekenhuis afscheid gaan nemen. Dat hadden de dokters voorgesteld. Vrijdagavond is hij in slaap gevallen om nooit meer wakker te worden. Vlak voor de kermis waar hij altijd zo naar uitkeek.

Mijn grootvader, peter Fons, heeft een goed leven gehad. Hard gewerkt, maar vooral hard geleefd. Een man die overal gekend was en zichzelf nooit iets ontzegd heeft. Tot ook hij ziek werd, en zelfs dan is hij redelijk hard zijn zin blijven doen.

Een van de laatste goede herinneringen aan hem is nog maar een paar weken oud. Hij was nog thuis, en we gingen op bezoek. We zaten er al een tijdje toen het volgende gesprek ontstond:

- “Hebben jullie nog even tijd?”
- “Eum… ja. Waarom?”
- “Haaa, dan ga ik een fles champagne opendoen en gaan we een glas drinken!”

Out of the blue ontkurkte hij een fles Piper Heidsieck. Zomaar, omdat hij daar zin in had. De gedachte aan een glaasje champagne deed hem opfleuren als een klein kind dat zonet gehoord heeft dat Sinterklaas voortaan 4 keer per jaar komt. Vooral ook maf om op dat eigenste moment te beseffen dat die situatie een klassieker wordt die je nog lang zal bijblijven.

Peter Fons, schol hè mateke. Hopelijk is de kermis daarboven ook een beetje plezant.

Outside the hospital doors

E-card naar het UZ

Sinds gisteren is mijn zieke mammie weer opgenomen in het ziekenhuis. Miserie dus, en nog zo geen klein beetje.

Maar goed, na het werk even naar Leuven karren. Omdat Gasthuisberg een kluwen van kleurtjes, pijlen en gangen is, wou ik op de site van het UZ een manier zoeken om mij in een zo rechtstreeks mogelijke beweging naar afdeling E424 te begeven… Helaas geen plattegrond te bespeuren.

Misschien een tip voor een volgende versie: een interactief 3D-model van het ziekenhuis, waarin je een route kan programmeren en van de hoofdingang vlotjes naar de kamer in kwestie geloodst wordt. En uiteraard de printknop niet vergeten!

Maar wat ze wél al hebben, is een geweldig leuke manier om patiënten post te bezorgen:

Wenskaarten
Een patiënt prettige feestdagen, proficiat of beterschap wensen kan nu ook snel en makkelijk met een elektronische kaart!
Uw gepersonaliseerde wenskaart wordt in het ziekenhuis ontvangen, afgedrukt en met de interne post bezorgd op de afdeling.

En toch hoop ik nog altijd stiekem dat ze mijn kaartje niet zal ontvangen en tegen die tijd weer onder een parasol in haar tuintje zit. IJdele hoop, vrees ik.

Ziekenhuis

Normaal zou ik nu onderweg moeten zijn naar IFA in Berlijn, maar het Lot besliste daar gisteren enigszins anders over.

Mijn ma, die intussen al een paar jaar erg ziek is, is gisteravond opgenomen op de spoedgevallendienst van het ziekenhuis. Eerste diagnose: uitdrogingsverschijnselen en een bloedinfectie (ik wist zelfs niet dat bloed kón ontsteken). Nu is het afwachten of de resultaten van een hele zwik andere tests nog iets anders aan de oppervlakte brengen.

Maar ik ben dus niet naar IFA vandaag. Niet dat ik hier zo geweldig veel kan doen, maar ik wil gewoon een beetje in haar buurt blijven.

update: goed rusten, weer wat op krachten komen en nog wat in observatie in’t ziekenhuis should do the trick… for now.