Afvragingen & bedenkingen

Wat ik mij daarnet tijdens de rit huiswaarts afvroeg:

• Heb ik sinds die vorige tattoopost niks meer op mijn blog gezet?
• Ook niet over onze nieuwe keuken die eindelijk (zo goed als) klaar is?
• Wat is het wachtwoord van mijn blog nu ook weer?
• Hoe gaat het eigenlijk met jullie de laatste tijd?

Bedenkingen die ik me de afgelopen tijd maakte:

• Ik hou mezelf nog meer dan vroeger tegen om hier te schrijven over persoonlijke dingen, en willekeurige dingen die me dwarszitten of bezighouden.
• Waar zou ik bovendien de tijd moeten halen om erover te schrijven?
• Ik voel er ook weinig voor om van deze speeltuin een werkgerelateerd instrument te maken. Zelfs al is het dat nu al, en meer dan ik zou willen.
• Mijn voorganger had gelijk toen hij zei dat dit binnen het bedrijf de leukste, maar ook zowat de zwaarste baan is. In die volgorde trouwens.

Een kleine blogcrisis, zoals dat dan heet.

Inhouden

Het gebeurt geregeld dat ik mezelf geweldig hard moet inhouden om geen dingen te schrijven waar ik achteraf wel eens spijt van zou kunnen krijgen. En dan heb ik het niet eens over het delen van geheimpjes met de rest van het internet — zo kan ik bijvoorbeeld al jááárenlang zwijgen wie de Uitlaatcommentator van HUMO is.

Neen, ik moet me bijwijlen behoorlijk inhouden om niet in een vlammend vuur te ontsteken en mijn nietsontziend cynisme te richten op de onhebbelijkheden van collega’s (regelmatig) en vrienden (eerder zelden).

Vroeger, in lang vervlogen tijden, toen intussen ex-collega D. en ik nog een (nu ja) anonieme duoblog hadden, ging dat een pak makkelijker. Toen konden we al eens ranten over dingen die zich afspeelden in de interne keuken van de boekskesfabriek. Dát, beste vrienden, waren nog eens tijden.

Maar nu gaat dat niet meer. Nu frequenteert een aanzienlijk deel van de collega’s mijn blog al wel eens, en als ik mijn zorgvuldig opgebouwde interpersoonlijke contacten op de werkvloer niet wil compromitteren, blijf ik best beleefd. En spreek ik met twee woorden.

Het is een keuze die ik gemaakt heb. Zoals een groot Hollands wijsgeer ooit zei: “Ieder voordeel heb zijn nadeel”. Of was het andersom?

Maar ik weet tenminste dat de baas meeleest, en ik moet dus niet verbaasd opkijken als ik word geconfronteerd over iets dat ik schreef. Unlike some other people.

Als ik nog één post passeren zie met ‘wijven’ in de titel, …

… dan doe ik voor een hele week de map ‘blogs’ in mijn feedreader niet open. Niet dat iemand daar van wakker zal liggen — en qua dreigement dan ook zo hol als de schuilplaats van Osama — maar ik ben heel dat wijvenweekgedoe grondig beu, en het is nog maar dinsdag.

Ja, naar aanleiding van de bwards heeft Steven Lemmens Tales from the Crib (terecht) een wijvenblog genoemd. Get over it, het was niet slecht bedoeld en misschien zelfs wel om te lachen. Moet daar nu echt zo’n spel van gemaakt worden?

Pas op, ik ben wel te vinden voor ludieke acties en bloggersinitiatieven, maar deze hangt zwaar mijn kloten uit. Misschien is het gewoon mijn ding niet.

Ik hou m’n hart al vast voor negerweek, janettenweek en jodenweek.

Dutch Bloggies in Vlaanderen

De genomineerden van de Dutch Bloggies (de verkiezing van de beste Nederlandse weblogs) zijn bekend. Zelfs al is er enige vorm van overlap, toch zijn de Dutch Bloggies niet te vergelijken met de verkiezingsvariant van mijn werkgever.

De Dutch Bloggies zijn namelijk veel meer dan zomaar een populariteitswedstrijdje, met awards in 18 verschillende categorieën, blogs die geselecteerd en beoordeeld worden door een vakjury, en nog meer dingen waarmee de Bloggies de nodige autoriteit in het wereldje opgebouwd hebben. Maar ook zij hebben een poppollgedeelte: de prijs voor Meest Populaire Weblog. Die wordt (uiteraard) door het publiek bepaald. En daar gooien ze schijnbaar gewoon een aantal blogs op een hoop. Let the crowd sort ‘em out.

Een beetje verbazend wel dat in dat hoopje blogs ook een aantal Vlaamsche blogs beland zijn. Verbazend, omwille van een stukje tekst op hun site:

Enige voorwaarden die aan de weblogs worden gesteld zijn dat ze: hun origine in Nederland vinden, …

Ik haal even de bakken kritiek terug uit de kelder en glimlach als ik het gezever lees over de Nederlandse merel roze die ooit eens in ‘onze’ Vlaamse lijst gesukkeld is. Nu, enkele jaren later, lijken de Vlamingen wel blij te zijn dat ze in een Nederlandse lijst opduiken. Misschien is er intussen wat orangisme in de Vlaamse blogosfeer gesijpeld en is er een groter draagvlak voor de Groot-Nederlandse gedachte? Soit, de selectie die de jury maakt druist in tegen hun eigen vooropgestelde regels, maar dat is bijzaak.

Read more