Het zit eigenlijk wel redelijk straf ineen, dat menselijk lichaam…
Als je belachelijk hard aan’t bleiten bent, in die mate dat je denkt dat je er gaat inblijven, is er altijd dat punt waarop je even stopt om met een zakdoek het snot uit je neus te halen. Of het op z’n minst van je gezicht te vegen.
En dat is eigenlijk wel fijn geregeld. Zo’n zakdoekpauze geeft je de tijd om even rustig adem te nemen, om even iets praktisch te doen, om jezelf niet te bevuilen. Al was het maar voor heel even.
Want bij zo’n megableitbui is altijd de nodige dosis vloeibaar snot aanwezig. Het bleitsnot, zullen we maar zeggen. En er is echt niemand die dat laat lopen. Misschien heel eventjes — afhankelijk van de situatie en wiens schouder je aan’t bevuilen bent — maar iedereen grijpt vroeg of laat naar een zakdoek. Een verplichte rustpauze, aangedreven door je lichaamsfuncties.
Een mens denkt na over rare dingen als je al dagen aan een stuk van de ene huilbui naar de andere waggelt.
