Cadeautje

Daar zaten we dan. Aan een tafeltje in een gezellig restaurant, te vieren dat we 4 jaar samen waren. Allebei met tranen in onze ogen.

Niet omdat zo’n relatieverjaardag een emotioneel iets is, maar omdat mijn mama ongetwijfeld een cadeautje voor ons zou gekocht hebben.

Want ze liet geen gelegenheid onbenut om cadeautjes te kopen en mensen te zeggen dat ze hen zo geweldig graag ziet.

Wij haar ook.

Een jaar

Vandaag is het precies een jaar geleden. Alle feest- en verjaardagen zijn de revue gepasseerd, telkens met één iemand minder rond de tafel.

En toch lijkt het allemaal nog niet zo lang geleden. Dat heeft allicht te maken met hoe ik het overgrote deel van het voorbije jaar geleefd heb: me zo veel mogelijk van de wereld proberen af te sluiten en er op mikken om zo weinig mogelijk nieuwe dingen mee te maken. Uit schrik om te vergeten.

Een mens kan maar een bepaald aantal zaken op de voorgrond in zijn hoofd houden voor ze geklasseerd worden in het grote geheugenarchief. En uit schrik om de herinnering aan mijn mama naar achteren te laten verdringen, probeerde ik nieuwe impulsen zo goed en zo kwaad mogelijk te vermijden. Een beetje belachelijk, want je moeder vergeet je immers nooit (en dat wéét ik ook wel), maar ik word bijvoorbeeld heel erg ongemakkelijk van het besef dat ik steeds meer moeite heb om me haar stem voor de geest te halen. Iets waar ik blijkbaar niet alleen in ben.

Sociaal isolement is waarschijnlijk ook niet de meest gezonde manier om een verwerkingsproces te beleven, maar je kan nu eenmaal niet helemaal zelf kiezen hoe je een bepaalde situatie aanpakt. Nu ja, je kan jezelf dwingen om het zus of zo te doen. Maar ik probeer mezelf niets op te leggen, en aandachtig en liefdevol te luisteren naar mijn noden en naar wat er in mijn hoofd zit. En zolang ik deftig blijf functioneren — zelfs al is het soms maar op een heel basic niveau — is daar eigenlijk ook niets mis mee.

Een van de dingen die ik het voorbije jaar ook geleerd heb, is namelijk dat er niet zoiets bestaat als een standaardscenario om met verlies om te gaan. Iedereen doet dat naar eigen inzicht en op zijn eigen tempo. En er zijn wel wat dingen die gelijklopen, maar uiteindelijk moet je zoiets helemaal alleen verwerken en is er geen ‘juiste’ of ‘foute’ manier om dat te doen. Niemand kan voelen wat jij voelt.

Vandaag besef ik dat het effectief al een jaar geleden is, en voel ik me banger dan ooit om te vergeten.

Verjaardag

14 mei, dit jaar voor de eerste keer zonder taart. En zonder jarige.
Vreemd gevoel.

Bleitsnot

Het zit eigenlijk wel redelijk straf ineen, dat menselijk lichaam…

Als je belachelijk hard aan’t bleiten bent, in die mate dat je denkt dat je er gaat inblijven, is er altijd dat punt waarop je even stopt om met een zakdoek het snot uit je neus te halen. Of het op z’n minst van je gezicht te vegen.

En dat is eigenlijk wel fijn geregeld. Zo’n zakdoekpauze geeft je de tijd om even rustig adem te nemen, om even iets praktisch te doen, om jezelf niet te bevuilen. Al was het maar voor heel even.

Want bij zo’n megableitbui is altijd de nodige dosis vloeibaar snot aanwezig. Het bleitsnot, zullen we maar zeggen. En er is echt niemand die dat laat lopen. Misschien heel eventjes — afhankelijk van de situatie en wiens schouder je aan’t bevuilen bent — maar iedereen grijpt vroeg of laat naar een zakdoek. Een verplichte rustpauze, aangedreven door je lichaamsfuncties.

Een mens denkt na over rare dingen als je al dagen aan een stuk van de ene huilbui naar de andere waggelt.

Mama

Drie jaar heeft ze gevochten tegen kanker. Tientallen chemokuren heeft ze stilletjes ondergaan, pijn en ongemakken trotserend. Tot haar lichaam er genoeg van had.

Gisteravond had haar lichaam er écht genoeg van. Iets voor middernacht heeft ze vanuit haar bedje in de woonkamer nog een laatste keer haar ogen geopend, even rondgekeken, gezien dat iedereen er was, en ze voor altijd gesloten.

Daar moeten jullie het mee doen — de rest is te persoonlijk. Ik zie jullie binnenkort allemaal wel weer…

Outside the hospital doors