Ons Jordan is aan de zuip

HLN.be staat vol met journalistieke hoogstandjes en taalkundig spiergerol, dat moet ik jullie niet vertellen. Zo ook het artikel dat luistert naar de titel Zatte Jordan toont string in disco: "Ik neuk met wie ik wil". Ik ga zo meteen dieper in op de tekst aan de hand van enkele citaten, maar laten we eerst even stilstaan bij het obligate tettenbeeld.

That’s that. Citaten dus.

Twaalf uur lang al was het glamourmodel aan de zuip op het party-eiland en uiteraard moesten daar vodden van komen. Toen ze een meisje in de smiezen kreeg van wie ze vermoedde dat ze bevriend is met Peter, bedreigde Jordan het nietsvermoedende kind. "Ik ga je f**king smoel verminken. Ik zweer het, ik snij in je gezicht".

Je moet niet bepaald een connaisseur zijn om de schepper van deze uitbarsting van journalistiek talent te achterhalen. De zinsnede “aan de zuip” verraadt immers meteen de hand van de meester. Er bestaat geen twijfel over, dames en heren: dit werk is een originele (lb).

Desalniettemin blijft de man verrassend uit de hoek komen en teert hij niet op eerder verworven glorie. Zo provoceert hij door in de titel expliciet het werkwoord ‘neuken’ te gebruiken, terwijl hij zichzelf enkele regels verder censureert door het over een “f**king smoel” te hebben. Een erg verfrissend contrast.

Maatschappelijke functie

Misschien toch een klein puntje van kritiek. Naar het midden van het stuk begint het geheel namelijk wat in elkaar te zakken. Maar om die verslappende aandacht op te vangen, pakt hij bij wijze van tussentitel uit met een bijzonder scherpe alliteratie, om iedereen weer bij de les te krijgen.

Muilen met model
Maar ons Jordan heeft zich goed geamuseerd, en is dat niet wat telt? Ze liet zich de aandacht van enkele gespierde mannen welgevallen, sloeg een praatje met haar ex-lief Matt Peacock en draaide een stevige tong met het 28-jarige model Anthony Lowther.

Valt het jullie op hoe hij meteen na die spitsvondige tussentitel een warm gevoel van betrokkenheid creëert? Zowel met zijn onderwerp (getuige de vaderlijke “ons Jordan”) als met zijn publiek, dat de indruk krijgt dat ze dit verslag uit eerste hand krijgen, als ware het een goed bewaard geheim.

Wie er nog aan zou twijfelen: (lb) is een artiest. Een taalvirtuoos, een woordkunstenaar die zijn schrijfsels als een kameleon kan integreren in het vulgaire medium dat HLN.be is. Hij kiest zijn woorden zo zorgvuldig dat het niveau van zijn toetsenbordcreaties de doorsnee bezoeker niet afschrikt. Geen makkelijke oefening.

Meer nog: de teksten van (lb) hebben een maatschappelijke functie en zorgen ervoor dat de mensen die ze lezen zich gesterkt voelen in hun eigenwaarde. Het geeft hen het aangename gevoel dat ze dit zelf kunnen. Bewonderenswaardig hoe deze man zich afzet tegen de elitaire journalistiek en zich niet te goed voelt om de taal van het volk te spreken.

Maar vergis u niet, dit is niet zomaar wat woordjes achter elkaar zetten. Dit is onversneden literaire genialiteit.

Respect, (lb). Massive respect.

Jamie Foxx wordt Frank Sinatra

Gelezen op HLN.be:

Oscarwinnaar Jamie Foxx, die in ‘Ray’ gestalte gaf aan Ray Charles, gaat de legendarische Frank Sinatra spelen in een biopic van Martin Scorsese.

Say what now? Ik heb hoegenaamd niets tegen negers, laat dat duidelijk zijn. Maar Frank Sinatra is witter dan een pak Dash, en hoe goed Foxx ook zijn best doet, ik kan me niet voorstellen dat dit iets is waar je je na 10 minuten film kan overzetten. Het is trouwens niet omdat Jamie Foxx een uitstekende Ray Charles kan neerzetten, dat hij even goed van Sinatra kan doen.

“Jamaar,” zeggen de studiobonzen, “cool is kleurenblind, en Jamie Foxx heeft een uitstekende zangstem”. Foxx heeft inderdaad een uitstekende zangstem, dat klopt. Zo uitstekend zelfs dat 90% van alle zang in Ray gedubd is en niet door hem zelf gezongen wordt.

In tegenstelling tot bijvoorbeeld Joaquin Phoenix, die wél alle vocalen van Walk The Line met succes voor zijn rekening nam. Jammer genoeg heeft die zijn acteurskap over de haag gegooid om zich toe te leggen op zijn hiphopcarrière — misschien maakt hij ooit nog wel eens uitzondering als er een biopic over het leven van Tupac Shakur gemaakt wordt, wie weet?

Ik vraag me alleen af hoe ze zoiets praktisch gaan oplossen. De geschiedenis op zijn kop zetten en Foxx wit schminken? Of gaan ze speciaal voor hem een Sinatra-masker maken, zoals voor de Wayans-broertjes in White Chicks? Ik ben trouwens ook benieuwd wie Sammy Davis Jr. gaat spelen in de Sinatra-biopic. Misschien is Jack Black in die periode nog wel vrij.

Niet dat ik een fan ben van rassensegregatie — au contraire — maar het mag ook niet belachelijk worden, en soms moet je negers gewoon negers laten zijn.

Nooit gedacht dat ik het ooit nog eens zou zijn met (lb).

(lb) is oké

Saskaya heeft zonet, na (1-2-3-) 4 weken onze “Stop ermee, (lb)”-actie afgeblazen.

Het zou van een onwaarschijnlijke arrogantie getuigen om te denken dat wij er eigenhandig voor gezorgd hebben dat HLN-webredacteur (lb) wat meer op zijn woorden is beginnen letten, maar you know what? Ik doe het toch!

Want het is toch wel héél toevallig dat het beter is beginnen gaan met zijn schrijfsels nadat een collega op deze blog is terechtgekomen en zijn (ongefundeerde) mening heeft geventileerd. Zou het bij de haren gesleurd zijn om te veronderstellen dat onze actie doorgesijpeld is tot op de webredactie van HLN en mogelijk tot bij (lb) zelf?

Maar kom, eigenlijk doet dat er allemaal niet toe. Het belangrijkste is dat het beter gaat met (lb), en dat zijn berichten weer van een aanvaardbaar niveau zijn. De grote winnaar in heel dit verhaal is de kwaliteit van de Vlaamse (web)journalistiek, en dat is iets dat we allemaal mogen, ja zelfs moéten toejuichen.

(lb), I salute you.

De week van (lb) — deel 2

Vorige week is Dick Richie er mee begonnen, en als een volleerde estafetteloper heb ik zijn stokje overgenomen. Deze week mocht ik dus de schrijfsels van de intussen legendarische (lb) opvolgen.

Maandag begon meteen al goed, want “Britney dumpt haar smossende paparazzovriend” en vulgaire werkwoordsvormen halen zonder probleem de titel van een artikel.

“Rihanna is trots op haar kont”, weet (lb) ons op dinsdag te vertellen. Hij juicht deze uitspraak niet alleen persoonlijk toe (“Dat is gesproken, zie” in de eerste alinea), maar brengt in het bijschrift bij de foto ook graag nog eens onder de aandacht dat “ze best op nog enkele andere lichaamsdelen trots mag zijn”. Vetzak.

Woensdag was het even rustig, maar op donderdag bereikte ons het bericht over het verjaardagsfeestje van Brooklyn Beckham, met deze schitterende openingsparagraaf…

Wij vinden dat alles op zijn tijd moet komen, maar David en Victoria Beckham denken daar blijkbaar anders over. Dinsdag vierde hun oudste zoon Brooklyn zijn negende verjaardag in het gezelschap van Heidi Klum en Eva Longoria. We bedoelen: wie nodig je dan uit als je zoon zestien wordt, of achttien? Shrek en de Ninja Turtles?

Wij daarentegen vinden dat je een journalistieke tekst beter niet begint met “Wij vinden dat”, en dat je best ook onnozele vergelijkingen achterwege laat. Ik bedoel: als je toch zo’n behoefte hebt om je mening te ventileren en (al dan niet gefundeerd) op mensen hun kap te zitten, begin dan een blog.

Read more

Bol het af!

Gisteren een dagje verlof zonder veel computer, maar gelukkig zijn er andere mensen om de site van HLN in de gaten te houden tijdens mijn afwezigheid. Ex-concullega Ruben merkte dit stukje proza op:

Op snoetje gevallen
Intussen raakte bekend dat het er even op leek dat Winehouse woensdag niet zou optreden tijdens de Brit Awards. Ze was al twee dagen aan de zuip geweest en tijdens de repetities was ze op haar gezicht gevallen. De producers van de show vreesden dat ze het zou afbollen, maar tot ieders verbazing gaf ze een schitterende show. Wellicht dankzij het paardenmiddel dat ze van een spiegel snoof.

Je kan al raden van wiens hand dit misbaksel is… Jep, that’s right: (lb). Ongelooflijk hoe hij/zij letterlijk élk artikel weet te verneuken — het wordt zelfs hoe langer hoe erger. En showbizznieuws mag uiteraard wat losser zijn dan pakweg de politieke pagina’s, maar er zijn grenzen.

Komaan (lb), dringend herpakken, voor we met een petitie beginnen om je ontslag te eisen. En ja, het is inderdaad allemaal de schuld van (het gebrek aan) eindredactie en van de pipo die je heeft aangenomen, maar dat neemt niet weg dat jij die ondingen daadwerkelijk elke dag neerpent.

Of, en dat lijkt me ook plausibel, je hebt een tienerdochter die je sweatshopgewijs elke dag wat tekstjes laat schrijven die je zonder nalezen naar de redactie stuurt.

Voor de vorm (en de liefhebbers) ook nog een foto van Amy Winehouse.

Zei was het

Een nieuw pareltje van (lb).

Misschien moet ik die mens een aparte categorie op deze blog geven… Voor wie niet gevolgd heeft: deel 1 en deel 2.

Laten we samen even meewarig het hoofd schudden. Én naar een foto van Minnie Driver kijken.