Tag: journalistiek

Onverantwoord

Had ik jullie al verteld dat ik binnen enkele weken de deuren van het ziekenhuis achter mij dichttrek en aan de slag ga bij De Standaard Online? Nee? Welaan dan: binnen enkele weken ontsla ik mezelf uit het ziekenhuis en ga ik aan de slag bij De Standaard Online.

Terug naar de journalistiek dus. “Waarom zou een mens nu willen terugkeren naar de media, een moeilijke sector die al een hele tijd onder serieuze druk staat?” hoor ik u vragen. Een terechte vraag, overigens. Het is ook nog niet zo héél lang geleden dat ik het had over de dagelijkse deadlinestress en de dominantie van de doorklik. Maar eigenlijk is het simpel: ik blijk dat hele mediagedoe om een of andere reden gewoon heel hard te missen.

Dat gemis is natuurlijk deels ingegeven door het ziekenhuiswereldje waar ik me minder in thuisvoel dan aanvankelijk gedacht — daar gaan we niet flauw over doen — maar ik probeer het voorbije jaar toch vooral te zien als een (ahem) leerrijke ervaring. Ik heb wat dingen op een rijtje kunnen zetten en genoeg afstand kunnen nemen om een beter beeld te krijgen van wat ik wil. En als dan ook nog eens de juiste mensen je pad kruisen, dan is de beslissing om er opnieuw voluit voor te gaan snel genomen.

Wat ik vanaf 19 december precies ga doen bij DSO zal je binnenkort wel zien, maar het zal allicht geen verrassing zijn dat het iets met technologie te maken heeft. Spannend!

Afscheid van de journalistiek

Een aantal van mijn professionele contacten kregen zopas een mail in hun digitale brievenbus. Ergens op het einde van die mail staat de zin “Ik wil je graag bedanken voor de prettige, leerzame en fijne samenwerking in de afgelopen jaren.”

Het is gebeurd. De teerling is geworpen. Het vet is van de soep. Na zowat anderhalf jaar doorgebracht te hebben in de redactionele frontlinie van de technologiesector, hou ik het hoofdredacteurschap van ZDNet voor bekeken.

Gedaan met de dagelijkse deadlinestress, het neurotisch nieuwsjagen en de dominantie van de doorklik. Maar helaas ook wel afscheid van de bende onnozelaars die ik al wel eens “mijn collega’s” noem. De bluts met de buil.

Er liggen verschillende redenen aan de basis van mijn vertrek — de ene al wat doorslaggevender dan de andere. Wat die redenen dan precies zijn, vertel ik wel eens tussen pot en pint. De tijd was gekomen om iets anders te gaan doen. Laten we het daar op houden.

Wat ik dan ga doen? De komende weken doe ik het eerst kalmpjes aan en neem ik wat tijd voor mezelf. Daarna ga ik aan de slag als nieuwemediaman in de Antwerpse zorgsector. Spannend — niet in het minst omdat zowel de zorgsector als Antwerpen nobele onbekenden voor mij zijn, en ik nooit ergens anders heb gewerkt dan hier, in de boekskesfabriek van Turnhout.

Oh ja, en meer bloggen, dat ga ik ook doen.
Of dat neem ik me dan toch voor.

Ons Jordan is aan de zuip

HLN.be staat vol met journalistieke hoogstandjes en taalkundig spiergerol, dat moet ik jullie niet vertellen. Zo ook het artikel dat luistert naar de titel Zatte Jordan toont string in disco: "Ik neuk met wie ik wil". Ik ga zo meteen dieper in op de tekst aan de hand van enkele citaten, maar laten we eerst even stilstaan bij het obligate tettenbeeld.

Jordan

That’s that. Citaten dus.

Twaalf uur lang al was het glamourmodel aan de zuip op het party-eiland en uiteraard moesten daar vodden van komen. Toen ze een meisje in de smiezen kreeg van wie ze vermoedde dat ze bevriend is met Peter, bedreigde Jordan het nietsvermoedende kind. "Ik ga je f**king smoel verminken. Ik zweer het, ik snij in je gezicht".

Je moet niet bepaald een connaisseur zijn om de schepper van deze uitbarsting van journalistiek talent te achterhalen. De zinsnede “aan de zuip” verraadt immers meteen de hand van de meester. Er bestaat geen twijfel over, dames en heren: dit werk is een originele (lb).

Desalniettemin blijft de man verrassend uit de hoek komen en teert hij niet op eerder verworven glorie. Zo provoceert hij door in de titel expliciet het werkwoord ‘neuken’ te gebruiken, terwijl hij zichzelf enkele regels verder censureert door het over een “f**king smoel” te hebben. Een erg verfrissend contrast.

Maatschappelijke functie

Misschien toch een klein puntje van kritiek. Naar het midden van het stuk begint het geheel namelijk wat in elkaar te zakken. Maar om die verslappende aandacht op te vangen, pakt hij bij wijze van tussentitel uit met een bijzonder scherpe alliteratie, om iedereen weer bij de les te krijgen.

Muilen met model
Maar ons Jordan heeft zich goed geamuseerd, en is dat niet wat telt? Ze liet zich de aandacht van enkele gespierde mannen welgevallen, sloeg een praatje met haar ex-lief Matt Peacock en draaide een stevige tong met het 28-jarige model Anthony Lowther.

Valt het jullie op hoe hij meteen na die spitsvondige tussentitel een warm gevoel van betrokkenheid creëert? Zowel met zijn onderwerp (getuige de vaderlijke “ons Jordan”) als met zijn publiek, dat de indruk krijgt dat ze dit verslag uit eerste hand krijgen, als ware het een goed bewaard geheim.

Wie er nog aan zou twijfelen: (lb) is een artiest. Een taalvirtuoos, een woordkunstenaar die zijn schrijfsels als een kameleon kan integreren in het vulgaire medium dat HLN.be is. Hij kiest zijn woorden zo zorgvuldig dat het niveau van zijn toetsenbordcreaties de doorsnee bezoeker niet afschrikt. Geen makkelijke oefening.

Meer nog: de teksten van (lb) hebben een maatschappelijke functie en zorgen ervoor dat de mensen die ze lezen zich gesterkt voelen in hun eigenwaarde. Het geeft hen het aangename gevoel dat ze dit zelf kunnen. Bewonderenswaardig hoe deze man zich afzet tegen de elitaire journalistiek en zich niet te goed voelt om de taal van het volk te spreken.

Maar vergis u niet, dit is niet zomaar wat woordjes achter elkaar zetten. Dit is onversneden literaire genialiteit.

Respect, (lb). Massive respect.

Geubels, de joden en de media

“Stand-upcomedian Philippe Geubels heeft nogal zwaar uitgehaald naar de joodse gemeenschap in ons land”, meldt de Gazet van Antwerpen. De Standaard Online verwoordt het als “Philippe Geubels schoffeert joden”.

Ze hebben het over deze uitlating, tijdens de opnames van het Radio1-programma ‘Het Besluit’:

Waaraan ik me dit jaar heb geërgerd? Aan de censuur van de hoofdredacteur van het blad Joods Actueel, Michael Freilich. Kunnen de joden dan niets verdragen? Als er in Antwerpen een gaslek ontstaat, zal Freilich het stadsbestuur dan aanklagen voor provocatie?

Laat ons eerlijk zijn, het grapje van Philippe Geubels is behoorlijk onschuldig. Even onschuldig als pakweg een forel in botersaus.

Maar deze keer is het niet de humorloze joodse lobby die de kat de bel aanbindt, maar de media. De media, die steeds vaker een polariserende en zelfs stigmatiserende rol spelen in de maatschappij. Want door over zo’n non-event te berichten (en tussen de regels zelf geschokt te reageren) dwingen ze bepaalde belangengroepen bijna tot een officiële afkeurende reactie.

Het zijn dus niet de komieken, maar de media die bepaalde delen van de bevolking viseren en in een specifieke rol dwingen. Een artikel als dit heeft exact dezelfde nieuwswaarde als een bericht getiteld “Geert Hoste schoffeert Belgisch koningshuis” of “Gunter Lamoot blijkt West-Vlaming”. Geen, namelijk.

Sta me dan ook toe even een oproep te lanceren: beste media, laat comedians gewoon hun werk doen, en laat de joden met rust. Ze hebben het zo al moeilijk genoeg.

IT Professional zoekt eindredacteur

De bietoebie-collega’s van IT Professional zijn op zoek naar een eindredacteur/coördinator.

Op hun eigen site staat er niets over te lezen, en ik denk ook niet dat ze hun LinkedIn-contacten al hebben aangesproken, dus zal ik het maar wat rondbazuinen. Nu ja, rondbazuinen… Wie zich geroepen voelt, vindt alles wat hij/zij moet weten op Jobat.

En als je een beetje juice wilt over de knakkers van IT Professional — omdat je wil weten in welke omgeving je zou terechtkomen bijvoorbeeld — moet je mij maar mailen op .