Douglas Firs – I Will Let You Down

“Gertjan is blij met zijn band” stond daarnet Facebookstatusgewijs op de profielpagina van Gertjan ‘Douglas Firs‘ Van Hellemont.

En van die gelegenheid wil ik even gebruik maken om jullie te zeggen dat ondergetekende geen deel meer uitmaakt van die band. Al een tijdje niet meer trouwens, maar het is er nog niet van gekomen om dat te zeggen.

De eerste ritmesectie van Douglas Firs is vervangen door een paar van Gertjans conservatoriumstudiegenoten die (niet toevallig) ook kick-ass muzikanten zijn.

Een beetje jammer dat ik niet meer meedoe en nu zonder groep zit, absoluut, maar ik snap de personeelswissel wel. Meer nog: ik zou in zijn plaats net hetzelfde gedaan hebben. Ik was op zich niet slecht (beetje veel onzeker misschien, dat wel), en het klikte erg goed tussen ons, maar de dudes waar hij nu mee werkt zijn gewoon beter. Punt.

Gertjan wil het maken, ergens geraken, en leeft voor zijn muziek. En dan moet je gewoon kijken naar wie je daar het best bij kan helpen. Respect daarvoor.

Bij wijze van uitsmijter: ‘I will let you down’, een van zijn nieuwere (en naar mijn persoonlijke smaak ook beste) songs. Douglas Firs, remember that name.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Douglas Firs

Lonesome, dat was de gelegenheidsnaam van het groepje waarmee de broertjes Van Hellemont een hele tijd geleden in het CC van Meise hebben opgetreden. Een gelegenheidsnaam, dat wel, maar zeker en vast geen gelegenheidsgroepje.

Bandleader Gertjan heeft intussen als een volleerd singer-songwriter op zijn eentje nog wel wat podia onveilig gemaakt, maar gisteren hebben we voor de eerste keer met de volledige band opgetreden. Op Droesrock, een festivalletje van jeugdhuis Den Droes in (opnieuw) Meise. Een beetje een thuismatch dus.

Het optreden ging onverwacht goed, en er zullen er binnenkort allicht nog meer volgen. Stay tuned… Maar wat belangrijker is: we hebben een naam. Je hoeft geen masterclass logica gedaan te hebben om te achterhalen dat we vanaf nu door het leven gaan als Douglas Firs (hopelijk ooit eens een site, voorlopig alleen een referrer naar de Myspace). Maar goed, Douglas Firs dus. Allemaal samen: Douglas Firs!

“Maar vanwaar die naam”, hoor ik u al vragen. Wel, niet per se omdat we deze conifeerachtige zo’n geweldige boom vinden, maar omdat we recent een gapend gat in onze cultuur zijn beginnen vullen door eindelijk naar Twin Peaks te beginnen kijken. En Agent Cooper heeft het in de eerste paar afleveringen vaak over de prachtige douglassparren in Twin Peaks. Andere mogelijkheden waren ‘The Bookhouse Boys’ en ‘Ghostwood’ of ‘Ghostwood Country Club’. Blij dat we toch voor ‘Douglas Firs’ gegaan zijn.

Ook nog mooi meegenomen: als we allemaal samen spelen, is ‘Douglas Firs’ de naam van de hele groep, maar als Gertjan alleen speelt ís hij Douglas Firs. Het lijkt wel alsof er over nagedacht is!

Coming soon to a theatre near you. Je weet ons wel te vinden als je meer info zoekt.

Studio

Vandaag niet veel online beweging, want een dagje verlof om wat van muzikant te gaan doen in onze home studio in Meise. Eerder deze week werd er al een basistrack opgenomen, en vandaag is het de beurt aan mijn baspartijen.

Precies echt, zo alles apart opnemen. Dat krijg je dan als twee van de vier groepsleden producer zijn… Dan moet je niet komen aandraven met “als we nu gewoon 2 micro’s meer in ons repetitiekot zetten en alles live inspelen, zou dat ook niet werken?”, want dan zijn ze gekrenkt in hun beroepseer. En terecht trouwens. Het zou het equivalent zijn van aan een top-notch webdesigner te vragen om een site te maken met frames, veel animated gif’s, en een blinkende paarse tekst op een fluogroene achtergrond.

We doen het dus semi-professioneel, inclusief Protools en heel de santenboetiek. Verwacht je binnenkort aan een gloednieuwe demo zijn van het — nog altijd naamloze, toemetoch — project met Gertjan. En nu ga ik alvast wat warmspelen…

update: not a good day for music, zo bleek daarnet… Ik was duidelijk niet helemaal in vorm. Echt erg is dat niet, maar toch… Hopelijk verloopt de volgende sessie iets vlotter.

Optreden

Mijn bloggende zelf heeft er hier een tijdje zijn voeten aan geveegd. En dat heeft alles — nu ja, niet álles, maar wel veel — te maken met mijn musicerende zelf. Ze liepen elkaar tijdsbestedingsgewijs soms wat voor de voeten, maar nu hebben ze een evenwicht gevonden.

Komende zaterdag hebben we namelijk een optreden met ons coverbandje, Uncle Oswald Trio, en daar komt nogal wat stress bij kijken. Een beetje onnozel misschien, want er zijn niet echt veel redenen om te stressen. Het is immers een optreden in beperkte kring: een feestje voor de homecoming van de nicht van drummer Jeroen, voor wat vrienden en familie.

Maar het is al jaren geleden dat ik nog op een podium gestaan heb, en het is ook zowat de eerste keer dat ik dat doe in de hoedanigheid van frontman. Vroeger stond ik aan de zijkant een beetje te bassen en wat achtergrondvocalen in een microfoon te wauwelen, en dat was best oké. Maar nu is het helemaal vooraan te doen en ben ik ineens ook ‘zanger’. Dat, en het feit dat ik belachelijk veel moeite heb om teksten te memoriseren, maakt een beestje wakker dat ‘plankenkoorts’ heet.

De voorbije en komende week werd en wordt er dus meer tijd dan anders doorgebracht in ons repetitiehol in Zemst-Laar. Bij ‘meer lezen’ vind je alvast een lijstje van een aantal nummertjes die we ten berde zullen brengen.

Het kriebelt weer langs alle kanten, en da’s best eigenlijk best een fijn gevoel. Binnenkort een kleine demo opnemen met de nonkels, en een MySpace’ke in elkaar boksen. En dan is er ook nog Het Naamloze Project met Gertjan, dat binnenkort een vlucht gaat nemen. Komt dat zien, nu het nog gratis is!

Read more

Lonesome

Sinds kort speel ik weer in een groepje. Meer nog: ik speel in een groepje met enig potentieel, al zeg ik het zelf. Ik mag dat trouwens zeggen, want het potentieel heeft (relatief) weinig met mij te maken. Het kleine broertje van Sem (sinds mensenheugnis medemuzikant, beste vriend en allround sympathieke ket) is namelijk groot geworden, en blijkt over een gezonde dosis talent te beschikken.

Gertjan heet ie (check his MySpace!), en een tijdje geleden zocht hij een groep muzikanten om wat mee samen te spelen. Uncle Oswald Trio, het covergroepje waar we al anderhalf jaar menig repetitiekot mee onveilig maken, was (en is) wel leuk om enkele uren van mijn zaterdag mee te vullen, maar echt wereldberoemd gaan we er niet mee worden. En al zeker niet als we nooit optreden. We hebben de voorbije weken dus al een paar keer zijn deuntjes ingeoefend.

Gertjan is een beetje het klassieke singer-songwritertype, maar dan wel eentje van het type dat af en toe ‘ns wil rawken en lawaai wil maken. Eentje van het type dat dus ook best wel graag een groep rond zich heeft. De repetities lopen vlot, maar optreden vind ik toch nog wat vroeg. Ik ben graag nogal zeker van mijn stuk.

Read more