Wie er van overtuigd is dat er geen probleem is met de koopkracht, verdient óf pakken geld, óf gaat nooit naar de winkel. En om de puntjes op de i te zetten: dit is geen staking tégen de dalende koopkracht, maar een drukkingsmiddel om politieke actie te eisen.
“Jamaar Andhi, deze economische crisis is toch niet de schuld van de regering?” Eum… dudes, seriously? Als de euro er niet zou geweest zijn om voor wat stabiliteit te zorgen, was België al lang failliet. Het heeft verdomme nog lang geduurd vooraleer de vakbonden eens serieus van hun neus zijn beginnen maken.
Stakers zijn kanonnenvoer
Maar het wordt elke keer pijnlijk duidelijk dat de vakbonden een probleem hebben met communicatie. De doorsnee dude-met-rode-vuilzak heeft geen flauw benul waarvoor hij precies staakt, en meestal zijn het net die mensen die ze aan het woord laten. Het klinkt oneerbiedig, maar de feitelijke stakers zijn gewoon een middel — kanonnenvoer zo je wil. Maakt niet uit of ze weten waarvoor ze daar staan, als ze maar met veel zijn. De mensen die aan het hóófd staan van de werknemersorganisaties weten wel waar het precies om draait en hebben goeie redenen om hun mensen te mobiliseren. Ik ben er van overtuigd dat ze meer volk achter hun acties zouden kunnen scharen als ze het allemaal eens deftig zouden uitleggen. Hoewel.
Inderdaad, ‘hoewel’. Want bij elke staking heb je altijd dat onontkoombare superindividuele gezeik: IK had vandaag een belangrijke vergadering. IK ben een uur langer onderweg geweest naar het werk. IK moest vandaag noodgedwongen thuiswerken terwijl ik liever op het werk was. IK ben niet in de les geraakt. IK moet niet opdraaien voor een paar onnozelaars die proberen de belangen van de werkende mens te behartigen.
Weet je wel wat zo’n staking kost???
Of ik wel goed weet wat zo’n staking aan de maatschappij kóst? Neen, eigenlijk heb ik geen idee — jullie wel? — maar het zal wel belachelijk veel zijn. Maar weten jullie goed wat de regering Leterme ons al gekost heeft en nog zal kosten aan economische slagkracht? En sorry Pietel, maar het argument “we zouden beter allemaal wat harder werken om de economie te helpen in plaats van ze lam te leggen” is onnozel. Als iemand in stront trapt, voel ik mij ook niet geroepen om zijn schoenen te poetsen.
Stakingsacties zoals die van vandaag raken vooral de gewone man in de straat, dat valt niet te ontkennen. Maar die gewone man in de straat zou wel eens wat meer sympathie mogen hebben voor de organisaties die er voor zorgen dat hij elk jaar netjes zijn indexaanpassing en zijn andere voordelen op een dienblad aangereikt krijgt.
Want mensen lijken het wel eens te vergeten, maar als de vakbonden er niet zouden zijn, zou het werkleven er héél anders uitzien. En niet in het voordeel van de werkmensch, mind you.
Ik heb mij vandaag echt de stenen uit de grond geïrriteerd, want op zowat elke blog die ik las, hing een voze ondertoon — neergepend door blogger en/of reageerders. Ik doe even een poging om vrij te vertalen wat het gevoel was dat ik overal kreeg:
Ik heb niet bepaald problemen, en mijn buurman en mijn collega’s ook niet, dus zal het allemaal wel niet zo erg zijn. Waar maakt iedereen zich toch zo druk over? Maar ik ben wél slecht gezind omdat ík vandaag door die kutstakers problemen had om [insert persoonlijke activiteit die belangrijker is dan het algemeen welzijn].
Fuck you, bende ondankbare zeikerds. De nulmeridiaan loopt niet door uw gat.
