Crisis

De Grote Economische Crisis van 2009: we lezen en we schrijven erover, maar voor een stuk bleef het toch een beetje een ongrijpbaar iets, een opsomming van nietszeggende cijfertjes in kranten en ‘s ochtends op de radio. Tot vandaag. Vandaag kreeg de crisis een gezicht.

Vandaag kwam er een mailtje van de general manager, met dezelfde titel als dit bericht en een woordje uitleg “over de genomen maatregelen”. Ineens was De Economische Crisis meer dan zomaar een modewoord. Ineens rolden er koppen en werden contracten beëindigd.

Puur bedrijfsmatig houdt het wellicht allemaal steek en is dit ongetwijfeld the right thing to do — of daar wil ik toch van uitgaan — maar het is wel even slikken bij de menselijke kant van de zaak. Levens die met een enkele pennentrek compleet overhoop gegooid worden… General manager, het zou niets voor mij zijn.

Als ik wil vermijden dat het binnenkort aan mijn bureau ook crisis is, zullen jullie het met deze info moeten doen. De rest moet je maar in de gazet lezen.

Bij wijze van afsluiter krijgen jullie wel nog een enigszins geanonimiseerde bloemlezing uit de status updates van de collega’s op Facebook.

Leve de vakbonden!

Wie er van overtuigd is dat er geen probleem is met de koopkracht, verdient óf pakken geld, óf gaat nooit naar de winkel. En om de puntjes op de i te zetten: dit is geen staking tégen de dalende koopkracht, maar een drukkingsmiddel om politieke actie te eisen.

“Jamaar Andhi, deze economische crisis is toch niet de schuld van de regering?” Eum… dudes, seriously? Als de euro er niet zou geweest zijn om voor wat stabiliteit te zorgen, was België al lang failliet. Het heeft verdomme nog lang geduurd vooraleer de vakbonden eens serieus van hun neus zijn beginnen maken.

Stakers zijn kanonnenvoer
Maar het wordt elke keer pijnlijk duidelijk dat de vakbonden een probleem hebben met communicatie. De doorsnee dude-met-rode-vuilzak heeft geen flauw benul waarvoor hij precies staakt, en meestal zijn het net die mensen die ze aan het woord laten. Het klinkt oneerbiedig, maar de feitelijke stakers zijn gewoon een middel — kanonnenvoer zo je wil. Maakt niet uit of ze weten waarvoor ze daar staan, als ze maar met veel zijn. De mensen die aan het hóófd staan van de werknemersorganisaties weten wel waar het precies om draait en hebben goeie redenen om hun mensen te mobiliseren. Ik ben er van overtuigd dat ze meer volk achter hun acties zouden kunnen scharen als ze het allemaal eens deftig zouden uitleggen. Hoewel.

Inderdaad, ‘hoewel’. Want bij elke staking heb je altijd dat onontkoombare superindividuele gezeik: IK had vandaag een belangrijke vergadering. IK ben een uur langer onderweg geweest naar het werk. IK moest vandaag noodgedwongen thuiswerken terwijl ik liever op het werk was. IK ben niet in de les geraakt. IK moet niet opdraaien voor een paar onnozelaars die proberen de belangen van de werkende mens te behartigen.

Weet je wel wat zo’n staking kost???
Of ik wel goed weet wat zo’n staking aan de maatschappij kóst? Neen, eigenlijk heb ik geen idee — jullie wel? — maar het zal wel belachelijk veel zijn. Maar weten jullie goed wat de regering Leterme ons al gekost heeft en nog zal kosten aan economische slagkracht? En sorry Pietel, maar het argument “we zouden beter allemaal wat harder werken om de economie te helpen in plaats van ze lam te leggen” is onnozel. Als iemand in stront trapt, voel ik mij ook niet geroepen om zijn schoenen te poetsen.

Stakingsacties zoals die van vandaag raken vooral de gewone man in de straat, dat valt niet te ontkennen. Maar die gewone man in de straat zou wel eens wat meer sympathie mogen hebben voor de organisaties die er voor zorgen dat hij elk jaar netjes zijn indexaanpassing en zijn andere voordelen op een dienblad aangereikt krijgt.

Want mensen lijken het wel eens te vergeten, maar als de vakbonden er niet zouden zijn, zou het werkleven er héél anders uitzien. En niet in het voordeel van de werkmensch, mind you.

Ik heb mij vandaag echt de stenen uit de grond geïrriteerd, want op zowat elke blog die ik las, hing een voze ondertoon — neergepend door blogger en/of reageerders. Ik doe even een poging om vrij te vertalen wat het gevoel was dat ik overal kreeg:

Ik heb niet bepaald problemen, en mijn buurman en mijn collega’s ook niet, dus zal het allemaal wel niet zo erg zijn. Waar maakt iedereen zich toch zo druk over? Maar ik ben wél slecht gezind omdat ík vandaag door die kutstakers problemen had om [insert persoonlijke activiteit die belangrijker is dan het algemeen welzijn].

Fuck you, bende ondankbare zeikerds. De nulmeridiaan loopt niet door uw gat.

Tsjevenstreken

Allee kom mannen, het is echt niet grappig meer…

De separatisten van de N-VA, met hopman Bart De Wever op kop, zeggen (terecht) hun vertrouwen op in de federale regering, omdat ze eindelijk doorhebben dat er van een serieuze communautaire dialoog toch niet veel in huis gaat komen.

Voor alle duidelijkheid: het gaat hier om dezelfde federale regering als diegene waarvan Yves Leterme aan het hoofd staat. Je weet wel, die hulpbehoevende CD&V’er die samen met Bart De Wever in dat befaamde kartel zit.

Elke mens bij zijn volle verstand zou denken dat het kartel bij deze dan ook ophoudt te bestaan. Ah ja, want na 15 maanden blijkt dat CD&V en N-VA toch een iets andere mening hebben over hoe de dingen best aangepakt worden.

Concreet: de CD&V is absurd machtsgeil en wil nog harder in het zadel blijven dan Jos Lansink op de Olympische Spelen, en de N-VA blijft (min of meer) trouw aan zijn principes. Ik kan ze niet uitstaan, Bart De Wever en zijn minions, maar consequent zijn ze wel. Let wel op de ‘min of meer’ twee zinnen terug, want als ze écht consequent zouden zijn, dan had Geert Bourgeois zijn postje in de Vlaamse Regering al lang opgegeven. Wie bij de hond slaapt, …

Maar de CD&V ziet eigenlijk niet echt een probleem en gaat rustig verder met het land naar de kloten helpen, en doet dat naar eigen zeggen broederlijk met de N-VA naast zich, in kartelvorm dus. Zelfs al heeft diezelfde N-VA zonet quasi letterlijk gezegd dat de Yves Leterme, Kris Peeters, en de rest van de CD&V incompetente debielen zijn die niets anders doen dan rond de pot draaien.

Helaas is die boodschap bij de CD&V zo niet aangekomen. “Ach, Bart heeft het allicht niet zo bedoeld… En zelfs al heeft hij gezegd wat hij gezegd heeft, dan nog is dat niets dat 4 weesgegroetjes en 2 onzevaders niet kunnen oplossen. Neenee, niks van. Wij gaan gewoon verder!”

Ik heb het nog al gezegd: volgens mij heeft De Wever echt héél vuile foto’s van Yves Leterme en de rest van het CD&V-bestuur.

Maar bon, nieuwe verkiezingen dus… Of zouden ze deze farce nu echt nóg langer volhouden, zo zonder meerderheid aan Vlaamse kant en al?

De foto’s van Bart De Wever

Ik snap iets niet goed…

Eerder deze week waren 3,5 van de 4 partijen akkoord met het finale voorstel van Leterme, maar toch werd er een en ander nog omgegooid, om de N-VA te plezieren.

Iets later op de week wordt er nieuw, aangepast akkoord voorgelegd, en wordt er een ultimatum gesteld. 3 van de 4 partijen gaan hiermee akkoord, en die ene partij die niet akkoord gaat, plaatst zichzelf ineens buiten de regeringsonderhandelingen.

En daar mag iemand mij de logica eens even van uitleggen… Ik stel het allicht wat te simplistisch voor, maar er gebeurt twee keer min of meer hetzelfde, en de ene keer worden de aanpassingen van de klagers doorgevoerd, en de andere keer mag de klager ineens niet meer meespelen.

Wat heeft de N-VA meer dan de CDh? Zetels al zeker niet, en affiniteit met België al evenmin. Oké, Bart De Wever heeft grotere borsten dan Joëlle Milquet, maar dat zou geen reden mogen zijn, vind ik. Ik snap gewoon niet goed hoe het komt dat een partijtje dat fundamenteel tegen het concept België is, zo veel macht heeft bij het samenstellen van het bestuur van datzelfde België.

Read more

Dure grap

Volgens mensen die het kunnen weten kost dit grapje intussen al zo’n 2,5 miljard euro.

Laat dat ‘goed bestuur’ maar achterwege hoor jongens en meisjes. Gewoon ‘bestuur’ zou op dit moment ook al goed zijn…

Serieus

Vorige week op de lappen geweest met wat oud-studenten en nog oudere docenten. Aanleiding was de lancering van het nieuwe project van de laatstejaarsstudenten journalistiek. Hapje, drankje, babbeltje. Een doordeweekse semireünietoestand, nothing too fancy.

Ergens in de loop van het hele gebeuren kwam (docente) S. wat socializen aan onze tafel. Geheel in de lijn der verwachtingen, niets dan enthousiasme en lof voor de oud-studenten die de moeite nemen om nog eens naar hun oude school terug te komen.

En nu komt het, want een beetje verder in het gesprek ging het erover dat “het wel fijn is om te merken dat jullie toch niet echt veranderd zijn met de jaren. Alleen den Andhi, die is nogal serieus geworden vind ik.”

Oenk! Serieus? Moi? Het zal allicht niet slecht bedoeld zijn, maar ik zit daar dus wel al een hele week mee in mijn hoofd… Het is namelijk ook niet dat die opmerking komt van iemand die me al jaren niet meer gezien heeft. S. is een van die uiterst aangename docenten die ik regelmatig tegen het lijf loop en die me dus wel wat beter kent.

En oké, ik ben allicht/hopelijk wat volwassener dan toen ik in 2004 afstudeerde, maar ‘serieus’? Dat is alvast niet de bedoeling. ‘Iemand met enige serieux’, tot daar aan toe, maar ‘serieus’??? Dan denk ik automatisch aan boekhouders, deurwaarders en ambtenaren aan een loket.

Het is officieel: mijn quarterlifecrisis speelt me weer parten.