Army (Ben Folds)

Hij doet dat trouwens al jaren tijdens zijn concerten, dat meerstemmig meezingstukje tijdens Army. Maar hey: het blijft werken.

Straks tijdens de rit huiswaarts Ben Folds Live nog een keer laten knallen. Fantástische plaat.

Pieter De Crem: vijand van de democratie

Minister van Defensie Pieter De Crem begrijpt niet hoe de moderne samenleving in elkaar zit. Dat is al een paar keer gebleken, onder andere toen hij zijn politieke tegenstanders bestempelde als “bommenleggers en verkrachters“, een barmeisje in New York liet ontslaan toen ze schreef over een braspartij van Defensie, en in de nasleep van die affaire vrijheid van meningsuiting bloggen een “gevaarlijk fenomeen” noemde.

Maar nu is er een nieuw incident dat Crembo een paar plaatsen hoger zet op het lijstje van ‘gevaarlijke gekken die een bedreiging vormen voor de democratie’. En dan heb ik het niet over zijn vermeende wangedrag tegen het boordpersoneel op een terugvlucht uit Afghanistan, maar over zijn klacht bij de Raad voor Journalistiek, die als bij wonder redelijk goed uit de media is gebleven.

Een journalist van Het Nieuwsblad schreef in december vorig jaar namelijk een kritisch stuk over een reis van Pieter De Crem en zijn gevolg naar de Seychellen. Een uitstapje waar wat kritiek op kwam van de oppositie, en dus ging de journalist aan het schrijven. Zoals het hoort: situatieschets, woord en wederwoord.

Journalistiek niets op aan te merken, zou iedereen die ooit al eens van persvrijheid en democratie gehoord heeft dan denken. Pieterke zat blijkbaar op café toen dat werd uitgelegd op school, want hij diende een klacht in… tegen de auteur van het stuk. Idioot.

Johan Vande Lanotte schreef een open brief aan premier Leterme. Of die aan De Crem zou kunnen vragen om alsjebliiiiiieft op te houden met zichzelf (en bij uitbreiding de rest van de Belgische politieke klasse) te profileren als een dictatoriale machtsgeile halvegare. En dat deze klacht compleet belachelijk is, en bovendien je reinste intimidatie. Maar dan net iets anders verwoord.

Als Crembo staatshoofd zou zijn van pakweg een middelgroot Afrikaans land, de NAVO had al lang waarnemers gestuurd. Of Karel De Gucht had minstens toch al een opmerking over het wanbeleid gemaakt, waarop De Crem allicht evenzeer zou gereageerd hebben met een excommunicatie.

De meest nutteloze machine ooit

Héérlijk! Op Instructables staat trouwens hoe je er zelf zo eentje maakt.

(via collega J.)

2009

Kijk eens aan: ik weet de inloggegevens van mijn blog nog! En vorige week heb ik de hosting van andhi.be weer voor een jaar verlengd! Het bloggen zelf, dat zal dan eerder iets voor volgend jaar worden.

2008 was een onwaarschijnlijk intens en zwaar jaar. 2009 was dat al een pak minder, maar ik zou het nu ook niet bepaald een topjaar noemen. En omdat het stilaan genoeg geweest is en ik nood heb aan een jaar dat ik met een goed gevoel kan afsluiten, heb ik zonet 2010 gebombardeerd tot Het Jaar van de Verandering.

Toegegeven, het is enigszins geïnspireerd op Obama, maar ik ga vermoedelijk toch ietwat andere thema’s aanpakken. Wat dat concreet zal inhouden, komen jullie hier gaandeweg wel te weten.

Maak er iets leuks van vanavond. À la prochaine!

Afvragingen & bedenkingen

Wat ik mij daarnet tijdens de rit huiswaarts afvroeg:

• Heb ik sinds die vorige tattoopost niks meer op mijn blog gezet?
• Ook niet over onze nieuwe keuken die eindelijk (zo goed als) klaar is?
• Wat is het wachtwoord van mijn blog nu ook weer?
• Hoe gaat het eigenlijk met jullie de laatste tijd?

Bedenkingen die ik me de afgelopen tijd maakte:

• Ik hou mezelf nog meer dan vroeger tegen om hier te schrijven over persoonlijke dingen, en willekeurige dingen die me dwarszitten of bezighouden.
• Waar zou ik bovendien de tijd moeten halen om erover te schrijven?
• Ik voel er ook weinig voor om van deze speeltuin een werkgerelateerd instrument te maken. Zelfs al is het dat nu al, en meer dan ik zou willen.
• Mijn voorganger had gelijk toen hij zei dat dit binnen het bedrijf de leukste, maar ook zowat de zwaarste baan is. In die volgorde trouwens.

Een kleine blogcrisis, zoals dat dan heet.

Tattoo: sessie twee

Het ergste had ik al wel gehad, tijdens sessie 1 van mijn prikactie. Eens je zo’n binnenkant arm hebt getrotseerd, is de buitenkant a walk in the park.

Over mijn vorig bezoekje aan Harai valt dus niet bepaald veel te vertellen. Buiten dan misschien dat Len weer beestig goed werk geleverd heeft, ondanks een geweldige snotvalling.

Paar andere hoeken hier en hier. Wordt vervolgd begin november.