Af en toe is er iemand die de moeite doet om het me te vragen, of ik vanzeleven nog ga bloggen. Meestal recht ik dan mijn rug, kijk ik ietwat verongelijkt en antwoord ik dat ik uiteráárd mijn blog terug nieuw leven ga inblazen.
“Bloggen is intussen stilaan zo old school dat het weer hip is. En ik vind het ook jammer dat haast niemand de moeite nog neemt om dingen te vertellen in meer dan twee slecht geschreven zinnen”, zeg ik dan. Of iets in die aard, zoals “Ik snap het wel hoor: een halve gedachte in een tekstvakje duwen en op het internet pleuren is ten slotte makkelijker dan zorgvuldig iets opbouwen in een blogpost.”
In werkelijkheid kom ik echter zelf niet verder dan gemiddeld één post per twee maand. Talking the talk, dat wel. Maar als de walk moet gewalkt worden, dan zie je me niet.
Dat heeft deels te maken met de Duistere Passagier die me op mijn weg vergezelt. Niet dat ik me ‘s avonds bezighoud met het doorsnijden van kelen en het in stukken snijden mijner medemens — de parallel met Dexter gaat ook maar zo ver — maar mijn donker kantje is bijwijlen erg prominent aanwezig. En dan begin ik al wel eens dingen neer te pennen die droevig, zwaar en overdreven dramatisch klinken en waar jullie eigenlijk geen zaken mee hebben, besef ik dan na het tikken.
Bovendien wordt het moeilijker om terug te beginnen bloggen naarmate je het minder doet. Gek eigenlijk, want je zou net denken dat hoe langer zo’n stilte duurt, hoe meer je te vertellen hebt. Daar komt dan nog eens bij dat zo’n herintrede ook best veel druk met zich meebrengt. Want het moet natuurlijk wel een beetje goed zijn — anders kan je even goed op een willekeurige krantensite wat willekeurige letters uit je toetsenbord persen.
Allemaal dingen waar ik royaal mijn voeten aan ga vegen. Want eigenlijk heb ik wel zin om hier eens wat vaker terug op te duiken. Ik weet intussen ook wel beter dan beloftes te verbinden aan zo’n uitspraken en daar dan achteraf schoorvoetend op te moeten terugkomen, dus houd ik het gewoon op “wat vaker”.
Goeie deal? Ik vind van wel.
