De madame had bijzonder pijnlijke voeten van nieuwe schoenen die ze aanhad. Bij het terug naar huis gaan kwam deze gsm-conversatie tot stand tussen mijn madame (S), die met de trein gaat werken en mezelve (A), automobilist…
S: Ben je al thuis?
A: Ja, ik kom net binnen… Heb net m’n schoenen uitgedaan.
S: Ah… Ik ben nu in’t station. Man, m’n voeten doen pijn…
A: Moet ik je komen oppikken met de auto?
S: Neenee, laat maar…
A: Maar echt, je moet het zeggen hè! Moet ik komen?
S: Nee… Neenee, ik zal wel te voet gaan.
A: Oké.
En dan achteraf lastig zijn omdat ik toch niet ben gekomen!!!
Tuurlijk had ik door dat ik verondersteld werd alsnog te gaan, maar ik ben op dat vlak bijwijlen een onuitstaanbare koppigaard. Zou het nu echt zo moeilijk zijn om gewoon te zeggen waar het op staat?
Ja, het zou waarschijnlijk veel romantischer zijn als ik toch nog ‘onverwacht’ ineens aan het station zou staan als een ridder in een rode Corolla. Feit. Maar vrouwen moeten ook maar ‘ns leren dat ze soms gewoon moeten zeggen wat ze willen, zonder dat wij eerst het raad-eens-wat-ik-eigenlijk-echt-bedoel-spelletje moeten spelen.
Maar bon, ik slaap dus op de zetel vannacht…