Na een drukke werkdag willen de radertjes in mijn hersenen al wel eens wat trager beginnen draaien. Als de dagelijkse deadlines achter de rug zijn, en je voor je naar huis vertrekt je mailbox aan het uitmesten bent bijvoorbeeld. Zoals vandaag…

Ik was m’n computer aan het afsluiten om te vertrekken toen collega F. in het naar buiten gaan “Tot de woensdag hè mannen” riep.

En dan is er dus die fractie van een seconde dat je brein in overdrive gaat en zich de bedenking maakt dat er iets niet klopt:

“Wacht, hij zegt niet ‘tot morgen’, maar ‘tot woensdag’… Dat klinkt alsof ie er morgen niet gaat zijn. Vandaag is het toch dinsdag, right? Maar ja! En dan is morgen toch woensdag? Zou hij dan volgende week woensdag bedoelen? Maar nee, want dan is hij met verlof. Dus is het tóch morgen! Of niet?”

En dan zie je ook aan de smirk op zijn stomme smoel dat zijn plan om verwarring te zaaien gelukt is en besef je dat je zonet een aanzienlijke dosis (op dat moment hoogstnodige) systeembronnen verspild hebt.

Don’t… fucking do that