Gek toch, hoe twee jaar soms een eeuwigheid lijkt, en het soms aanvoelt alsof het gisteren was.

Het leven gaat al snel weer verder — al na een dag zelfs — maar sommige dingen zijn nog altijd niet veranderd. Zo word ik nog steeds regelmatig overvallen door paniek. Ontzettend bang dat ik me haar niet meer voor de geest kan halen, of de dingen zou vergeten die ze zei. Of dat ik zou vergeten hoe haar stem klinkt.

Er zijn wel enkele schaarse video-opnames waarin ze opduikt, maar daar ben ik nog niet aan toegekomen. Die zal ik later wel eens bekijken. Als ik er klaar voor ben. Nu nog niet. Ik weet dat ze er zijn, en dat is ook al wat waard.

Het afgelopen jaar zijn er weer heel wat dingen gebeurd waar ze graag was bijgeweest. En situaties waar ik haar geweldig hard nodig had. Helaas.

Misschien nog een geweldig melig stukje advies: neem je gsm en stuur je mama een bericht om te zeggen hoe graag je haar ziet. Zomaar. Omdat je zoiets niet genoeg kan zeggen, en je het voor je’t weet alleen nog maar in gedachten kan doen.