Trauma capitis

Het tweede deel van onze welverdiende vakantie begon gisteren omstreeks kwart over 6 ‘s ochtends, toen een vrachtwagen vrolijk biepend onze oprit kwam opgereden om er een afvalcontainer achter te laten.

Niet stiekem ofzo, want we hadden de metalen doos in kwestie enkele weken daarvoor besteld. Het plechtig openen van die voorlopig nog lege container luidde het startschot in van ons grootste renovatieproject as of yet: De Keuken.

Op een eerdere planningsvergadering hadden we met de pappies een week voorzien om alles uit te breken (4 kleine kamertjes omtoveren tot 1 grote, muren strippen tot op de blote steen, verwijderen van plafond en vloer), leidingen te leggen (water, afvoer, chauffage en elentriek), en een chappe te gieten. Een strakke, edoch perfect haalbare planning.

Dag 1: slopen

Heerlijk therapeutisch om je volledig te laten gaan en een deel van je huis compleet te mogen trashen, koevoet in de aanslag. We waren al een paar uurtjes bezig, het ging verbazend goed vooruit, iedereen had een meer dan behoorlijke werklust, when suddenly it hit me.

Letterlijk dan, want door een tikkeltje overmoedig aan een balk te sleuren, kwam er ineens ook een asbestplaat ter grootte van Sicilië naar beneden. En niet alleen dat, want die plaat vond het ook nodig om op weg naar de grond langs mijn gezicht te passeren.

“Trauma capitis met longitudinale snijwonde thv. voorhoofd” tikte de spoedarts in zijn computer, nadat hij een joekel van een spuit tussen mijn ogen had geknald en mijn voorhoofd weer aan elkaar had gezet met 6 hechtingen.

Dag 2: De Muur

Dag 2 zijn we zonder noemenswaardige ongelukken doorgekomen, maar stond wel in het teken van “die ene muur die we nog even snel onderuit zullen halen”. Die ene muur bleek namelijk een draagmuur te zijn, waardoor er de hele dag zinnen gemaakt werden met woorden als ‘stutten’, ‘schoren’, ‘poutrel’ en ‘fokmaatwaargaanwedatzosnelvinden’.

Benieuwd welke verrassing dag 3 ons zal brengen.

---

blog comments powered by Disqus