Tattoo (part 2): de eerste sessie

In deel 1 ging ik voor een verkennend gesprek langs bij Len van Harai Tattoo in Gent. Na dik 7 maanden wachten — intussen is er een wachtlijst van bijna een jaar — kon ik afgelopen donderdag eindelijk plaatsnemen voor de eerste sessie van wat binnen afzienbare tijd een quarter sleeve wordt.

Aan de ‘hoofdtekening’ moesten nog wat details aangepast worden, en dat wordt allicht iets voor sessie 2. Maar geen nood, want onder het motto “het moet toch gebeuren” stelde Len voor om alvast met de binnenkant van de arm te beginnen.

Er is een reden waarom heel wat forse kerels een stoere prikkeldraadtatoeage op hun arm hebben die nét niet helemaal rond gaat. Je vel laten openrijten door een in inkt gedrenkte mechanische naald is sowieso al geen Thaise massage, maar de binnenkant van de arm komt op het lijstje van pijnlijke plaatsen om je te laten tatoeëren vlak na oogbal, scrotum en het stukje vel tussen je voorlaatste en je kleine teen.

Of zo leek het toch. Over dat hele pijngegeven kunnen we stoer doen, of we kunnen in alle eerlijkheid toegeven dat het godverdomme toch écht niet om te lachen was. Jezusfokkingkristus, wat was me dat!

Maar goed, ik heb het allemaal behoorlijk goed verteerd en na een dikke twee uur gaatjes prikken mocht ik naar huis. Blij als een klein kind. Niet omdat het gedaan was, maar omdat het belachelijk goed gedaan was en ik helemaal enthousiast ben over het stuk dat er nu al staat.

Zo enthousiast zelfs dat ik alweer vergeten ben hoeveel pijn het gedaan heeft en al geweldig hard uitkijk naar de volgende sessie op 2 oktober.