Sociaal gehandicapt

“Er zijn meer mensen die dat doorhebben dan je zou denken hoor”, zei ze. Enkele minuten daarvoor waren we een kennis tegengekomen op het plaatselijke dorpsfeest, en die had iets gezegd genre “nog altijd een beetje sociaal gehandicapt precies?”

Een dubbel gevoel, want aan de ene kant probeer ik mijn sociale tekortkomingen zo goed mogelijk te maskeren (en te overwinnen), maar het lucht anderzijds ook wel op als mensen dat blijken door te hebben en bepaalde zaken al wat beter in hun context kunnen zien.

Wat er dan op sociaal vlak precies met me scheelt? Wel, in willekeurige volgorde: ik ben heel slecht in small talk, heb schrik van nieuwe en onbekende situaties en ook wel een beetje van grote groepen mensen, en ik probeer waar mogelijk de spotlight te vermijden. O ja, en telefoneren doe ik ook niet geweldig graag.

Dat is zowat mijn standaardmodus. De mensen waar ik mee samenwerk, zijn daar in meer of mindere mate van op de hoogte, en houden daar naar mijn gevoel ook wel rekening mee. Zo weten ze bijvoorbeeld dat ik niet sta te springen om naar persconferenties of op persreizen te gaan, of om mij interessant te maken op de radio als we voor de zoveelste keer gebeld worden voor een expert opinion. Ik ben wel enigszins ambitieus, maar ik heb bijzonder weinig last van profileringsdrang. Laat mij maar achter de schermen mijn ding doen, als tweede man.

Anyway, sociaal gehandicapt dus. Het vreemde is dat ik meestal niet zo ben bij de mensen die weten dat ik zo ben. Alsof ik pas sociaal kan worden vanaf het moment dat iemand geaccepteerd heeft dat ik asociaal ben. De opluchting van hierboven, weetjewel.

Dat neemt niet weg dat die asociale gewoontes wel degelijk als een mankement zie, en mijn best doe om er komaf mee te maken. Jammer genoeg kan ik mezelf uiteindelijk toch niet altijd over die drempel tillen, waardoor ik al wel eens op het laatste moment dingen afzeg en het label ‘onbetrouwbaar’ opgeplakt krijg. Ik moet eens leren om wat vaker van meet af aan nee te zeggen als ik iets niet zie zitten. Maar goed, ik ben me er wel degelijk van bewust, en ik werk eraan. Ook al niet slecht, denk ik dan.

Maar goed, tot zover deze kleine introspectieve blik in mijn psyche. Zijn er nog vragen?

  • Ik zuip mij gewoon telkens een stuk in mijn kloten voor ik de deur uitga. De remmingen blijven dan automatisch thuis.

    Trouwens, sinds het fenomeen reality tv ons heeft geleerd wat voor volk er buiten eigenlijk rondloopt, zou een mens voor minder asociaal worden.
  • Als het een troost mag zijn, Andhi: ik heb je tijdens onze ontmoetingen nooit als sociaal gehandicapt of overdreven verlegen ervaren. In tegendeel zelfs: als ik het mij goed herinner was jij het die de eerste stap heeft gezet. Misschien maakt mij dat dan wel nog 'n grotere sociale gehandicapte? :-)
  • Awel Stoffel, dat doet me plezier ;) Meestal lukt het me wel aardig om te socializen eens ik mijn drempelvrees overwonnen heb. Het heeft gewoon soms nogal wat voeten in de aarde vooraleer ik die drempel over ben.
  • Heel herkenbaar ook hier. Met dat verschil dat ik mijn asociale trekjes probeer te overwinnen door mijn afspraken altijd na te komen en nooit op zoek ga naar last-minute uitvluchten. Dat neemt echter niet weg dat ik soms wel op zoek ga naar uitvluchten vóór ik afspraken maak, maar ik probeer om hieraan een einde te stellen.
    Uiteindelijk blijkt elk nieuw ding waarvoor ik me moet forceren om mijn afspraken na te komen toch nog redelijk mee te vallen.
  • Erg herkenbaar (zei hij, smalltalk vermijdend, wat onwennig commentariërend op een vreemde blog, hopende dat hij hiermee niet in de spotlight komt te staan ...)
  • Ach Houbi, van zodra we overeenkomen dat we geen vreemden voor elkaar zijn, hoeft die onwennigheid ook helemaal niet meer, right? Dus laten we gewoon veronderstellen dat we elkaar al jaren kennen.
blog comments powered by Disqus