Serieus
Vorige week op de lappen geweest met wat oud-studenten en nog oudere docenten. Aanleiding was de lancering van het nieuwe project van de laatstejaarsstudenten journalistiek. Hapje, drankje, babbeltje. Een doordeweekse semireünietoestand, nothing too fancy.
Ergens in de loop van het hele gebeuren kwam (docente) S. wat socializen aan onze tafel. Geheel in de lijn der verwachtingen, niets dan enthousiasme en lof voor de oud-studenten die de moeite nemen om nog eens naar hun oude school terug te komen.
En nu komt het, want een beetje verder in het gesprek ging het erover dat “het wel fijn is om te merken dat jullie toch niet echt veranderd zijn met de jaren. Alleen den Andhi, die is nogal serieus geworden vind ik.”
Oenk! Serieus? Moi? Het zal allicht niet slecht bedoeld zijn, maar ik zit daar dus wel al een hele week mee in mijn hoofd… Het is namelijk ook niet dat die opmerking komt van iemand die me al jaren niet meer gezien heeft. S. is een van die uiterst aangename docenten die ik regelmatig tegen het lijf loop en die me dus wel wat beter kent.
En oké, ik ben allicht/hopelijk wat volwassener dan toen ik in 2004 afstudeerde, maar ‘serieus’? Dat is alvast niet de bedoeling. ‘Iemand met enige serieux’, tot daar aan toe, maar ‘serieus’??? Dan denk ik automatisch aan boekhouders, deurwaarders en ambtenaren aan een loket.
Het is officieel: mijn quarterlifecrisis speelt me weer parten.
View Comments
Christophe op 19 November 2007
Een ‘Quarter-life crisis’, daar had ik ook nog nooit van gehoord…
Dick Richie op 19 November 2007
Je had haar stelling nochtans gemakkelijk van tafel kunnen vegen, door haar spontaan in de borsten te knijpen en er zelf een *HONK*-geluidje bij te maken. Werkt bij mij toch elke keer.
Waarschijnlijk verwarde ze gewoon ‘mentale vermoeidheid’ met ‘serieus’. Veel werk, een verbouwing en een lief willen al wel eens invloed hebben op het energiepeil en de zin om docenten een stevige bir te trekken.
Gewoon straks in haar brievenbus gaan pissen: the solution to all of life’s problems.