Sinds een paar dagen ben ik officieel eindredacteur-af. De nieuwe is begonnen. Hoera!

Maar toch heb ik elke ochtend nog altijd de neiging om in de map met binnengekomen teksten een paar Word-bestandjes te openen, te redigeren en aan de lay-out door te spelen. Niet omdat ik niet genoeg werk heb in mijn nieuwe functie, maar puur uit gewoonte.

Vreemd om van jezelf te merken dat je na al die jaren een behoorlijke Pavloviaanse reflex hebt gekweekt. Misschien wil dat ook wel zeggen dat het niet slecht was om iets anders te gaan doen. Ik heb Pavlov altijd een beetje scary gevonden.