Opdringerige levensfilosofie

Yab heeft het over euthanasie en citeert daarbij broeder René Stockman. Wat mij vooral tegensteekt aan het betoog van Stockman, heeft zelfs niets met euthanasie te maken.

Met alle respect voor de persoonlijke visie van de overleden schrijver, plaatst broeder Stockman vooral vraagtekens bij de manier waarop de Vlaamse media vrijwel unaniem diens beslissing toejuichen. Hij noemt het de pretentie en arrogantie van een bepaalde groep in de samenleving, die haar levensfilosofie probeert op te dringen aan iedereen. En wie er een andere visie op nahoudt, durft die nauwelijks uit te spreken op straffe van als een kwezel te worden uitgescholden.

Ligt het nu aan mij, of schuilt er ongewoon veel ironie in een uitspraak van een prominent lid van de katholieke kerk dat zich opwindt over “groepen die hun levensfilosofie opdringen aan iedereen”?

Want is het niet de kerk, bij mijn weten toch ook een groep in de samenleving, die haar principes al eeuwenlang probeert op te dringen aan iedereen? Principes — of levensfilosofie, zo je wil — die gestoeld zijn op discriminatie (“geen vrouwen in de kerk”), angst (eum… de hel, anyone?) en indoctrinatie (“homoseksualiteit is een aberratie”).

Iedereen moet dat voor zichzelf uitmaken natuurlijk, maar geef mij dan toch maar de levensfilosofie die zegt dat ik vooral zelf mag beslissen over hoe ik mijn leven leid. Ik snap niet wat daar pretentieus of arrogant aan is…

Geestig ook, hoe bovenstaande alinea’s niet echt nodig waren en ik de doordachte, zorgvuldig opgebouwde redenering van brother Stockman met één woord van tafel kan vegen:

Missionarissen.

---

blog comments powered by Disqus