Norah
Nog niet zo heel lang geleden bracht ik Vorst Nationaal een bezoekje voor het concert van Norah Jones & The Handsome Band. Door het verlof is dit postje enigszins gedateerd, maar nu ik terug aan’t werk ben en ik weer met godganse dagen online ben, krijg je het alsnog voorgeschoteld. De madame had het er trouwens ook al over, maar dit is mijn blog, dus krijg je míjn mening. Wasdanu.
- Het voorprogramma werd verzorgd door M. Ward, en tijdens de eerste 4 nummers werd hij bijgestaan door Norah Jones zelve, gekleed in een t-shirt en een jeans. Eén gitaar, twee stemmen, en het publiek was meteen wakker. Geen makkelijke klus om de rest van zijn set overeind te houden nadat La Jones weer in de coulissen verdween, maar hij is er toch behoorlijk in geslaagd. Give it up for M. Ward!
- Vorst is en blijft een kutzaal. Het is iets waar wel meer grote concertzalen last van hebben, maar ik ben dan ook geen fan van grote concertzalen. En pas op, ze deden echt hun best om het gezellig te maken, met grote rode doeken op het podium enzo, maar daardoor wordt de akoestiek niet meteen beter.
Naarmate het optreden vorderde, werd je meegevoerd langs de dromerige, soms zeemzoete wereld van Norah (intussen in battle uniform: een schattig zomerkleedje), maar soms werd je brutaal wakker geschud door rommelige klanken. Niet dat zij of haar groep daar iets aan kon doen hoor — iemand die zo lieflijk is kan zelden ergens aan doen — maar Vorst is gewoon een kutzaal. Let’s just leave it at that. - Jones speelde quasi evenveel gitaar als piano, en wat doet ze dat goed! Als ze gitaar speelt, doet ze dat heel rustig, schattig en vooral erg voorzichtig, alsof ze de snaren zachtjes streelt en het instrument wat wil sussen. Ik zou het zelfs ‘ontroerend’ durven noemen.
- Handsome Band-lid en poly-instrumentaliste Daru Oda kon niet van haar fluit blijven. En laat dwarsfluit nu net een instrument zijn waar ik een bloedhekel aan heb. Of toch als het slecht gebruikt wordt, en ‘slecht’ in fluittermen betekent: langgerekte noten die braafjes het akkoordenschema mee volgen en eigenlijk beter vervangen worden door een achtergrondvocaaltje dat een welgemikte ‘oooooeeeeee’ of ‘aaaaaaaaa’ placeert. Het doet me bovendien altijd denken aan die griet uit American Pie, en da’s niet noodzakelijk een goeie zaak. Kan dwarsfluit überhaupt leuk zijn? Maar ja gij! In een funk- of een latin-liedje bijvoorbeeld. Een voorbeeld zeg je? Ga maar eens op zoek naar ‘Chitterlings Con Carne‘ van ‘Pucho & His Latin Soul Brothers‘. Now that’s some flute for ya!
- Afrondend: Norah Jones is bij deze toegevoegd aan mijn laminated list. Het hoeft zelfs niet om vuile manieren te gaan… Gewoon een beetje gitaar spelen in mijn living met een mooi kleedje aan is ook al goed.
Recente reacties