Mortal Kombat
“Tieners doden zusje bij imitatie videospel Mortal Kombat”
Daar pakte De Morgen vandaag mee uit. Mocht je het nog niet weten: ik ben een geweldige fan van geweld, en al zeker als het zinloos is en geïnspireerd door videogames. Snel verder lezen dus.
Twee tieners uit de Amerikaanse staat Colorado worden ervan verdacht het 7-jarige zusje van een van hen om het leven te hebben gebracht door de gevechtshandelingen uit de videogame Mortal Kombat op haar uit te proberen. Het tweetal, een jongen en een meisje, wordt vervolgd voor kindermishandeling met de dood als gevolg. [...]
Bespaar je de moeite om te klikken en de rest van het artikel te lezen. Om de rest van mijn discours te volgen, weet je hiermee voldoende. De link met Mortal Kombat beperkt zich namelijk tot een vermelding in de eerste regel. Daar moeten we het mee doen. De vraag die zich hier opwerpt als ware het een getrainde dolfijn in Boudewijnpark, lijkt verdacht veel op “Wat is De Relevantie van het videogamegegeven in dit nieuwsbericht?”
Niet dat er een stelling moet ingenomen worden over gewelddadige videogames die al dan niet de teloorgang van onze vredevolle samenleving inluiden, maar als journalist moet je je bij het lezen van een dergelijk nieuwtje toch afvragen over welke “gevechtshandelingen uit de videogame Mortal Kombat” het precies gaat. Of is dat te veel gevraagd?
Bliksems, laserstralen en speerpunten
Want blijkbaar zijn er aan de dood van dat meisje zeer specifieke acties voorafgegaan die alleen in dat spel voorkomen. Zouden de daders zoals Scorpion een koord met een speerpunt door haar strot gesmeten hebben? Bliksems uit hun handpalmen afgevuurd hebben zoals Raiden? Of misschien hebben ze het meisje in 
onvervalste Kano-stijl met een laserstraal uit hun oog kapotgestraald? Het moet haast wel zo’n signature move geweest zijn, want anders… eum… zou het gewoon een ordinaire knokpartij geweest zijn.
Als je de speciale (en in dit universum eerder onhaalbare) bewegingen uit Mortal Kombat haalt, blijft er namelijk niet meer dan een ‘alledaags’ vechtspelletje over. Zo eentje met stampen en boksen, tot het levensbalkje leeg is. En stampen en boksen zijn niet bepaald handelingen die uniek zijn aan Mortal Kombat. Dat is van alle tijden. En dan had de titel even goed “Tieners doden zusje bij imitatie Tweede Kruistocht” kunnen zijn.
Dus ofwel doe je je research en vertel je alles, hoe bloederig ook, om de link met het gewelddadig game Mortal Kombat duidelijk te maken aan de lezer, ofwel laat je dat gedeelte achterwege en vertel je over de gewelddadige moord, zonder hip te willen doen en er videogames bij te betrekken. Maar nu lees je tussen de regels “wij hebben het niet gezegd, maar het is toch wel weer heel toevallig dat het gamers zijn die aan het moorden gaan.”
Het is trouwens ‘het’ game. Niet ‘de’.
View Comments
Els op 30 December 2007
Ik ben het niet met je eens. Het is niét zo dat kinderen de exacte gevechtstechniek imiteren, maar dat is gewoon bijzaak: overdreven gamen is heel slecht voor kinderen, vooral als ze ook nog met XY chromosomen zitten, hm, jongens dus. Die moeten hun energie kwijt door veel te bewegen, te spelen enz..anders worden ze agressief. Niets persoonlijks hoor, maar ik heb echt wel (gelukkig professionele) ervaring met die zaken. En, als iemand zonen hebt, dan wilt die mits enig gezond verstand toch niet dat die ook maar van ver te maken hebben met iets dat ‘mortal kombat’ heet?
Andhi op 30 December 2007
Els,
Het was mij vooral te doen over de manier waarop de media hierover berichtten.
Maar het is een feit dat overdreven gamen slecht is voor kinderen, net zoals overdreven tv-kijken, overdreven met je neus in de boeken zitten en overdreven chocolade eten.
Gamen an sich is echt niet slecht. Het verbetert de hand-oogcoördinatie en verscherpt andere mentale vaardigheden, om maar een paar dingen te noemen. Maar je moet natuurlijk wel opletten dat je kinderen niet van kleinsaf met gewelddadige spelletjes laat opgroeien — of toch niet zonder het uitvoerig te kaderen. En om zo’n dingen te vermijden, moeten de ouders in de gaten houden welke spelletjes hun kindjes spelen. Kinderen hebben immers de budgetten niet om zelf tientallen euro’s aan een computerspelletje te geven. Hebben ouders geen idee welke spelletjes ‘goed’ zijn en welke ‘slecht’? Dan is er de PEGI-rating die sinds enige tijd op elke gameverpakking staat.
Het is een beetje te gemakkelijk om elke gewelddaad die een minderjarige pleegt te linken aan de spelletjes die hij speelt of de muziek waar ie naar luistert. Een kind dat een ander kind doodslaat, of een jongvolwassene die op straat mensen neerschiet, daar scheelt iets mee. En vroeg of laat loopt er met zo’n gasten iets mis, spelletjes of niet.
Wolf op 21 December 2007
Niet aan toe te voegen, maar een leuk stukje om te lezen op deze vrijdagochtend
!