“Nog snel even een schone eindejaarspost tikken”, dacht ik daarnet. “Zo eentje met een terugblik op 2007 en ‘een lach en een traan’ enzo”. Maar het zit er niet echt in, en ik vind dat we dat dan in alle eerlijkheid moeten toegeven. We kennen elkaar intussen toch al lang genoeg om zoiets in alle openheid te kunnen zeggen, niet?

En het is misschien een beetje stom om jullie niet op een passende manier uit te zwaaien en te verwelkomen in het nieuwe jaar, maar wat is het alternatief? Dat ik gewoon niks zeg en van krommenaas doe? Toegegeven, ik heb een pracht van een krommenaasgebaar in huis — met bijhorende gelaatsuitdrukking — maar daar ben ik nog niet zat genoeg voor. Straks misschien.

Neen, dan noem ik liever een kat een kat. Daar is niets moeilijk aan, want dat doe ik al een hele tijd. Mama, papa, kaka, woef, vroem, … Niet lang daarna ben ik tegen katten ‘kat’ beginnen zeggen. En de proverbiale kat die om het hoekje van deze post komt piepen, heet niet Minou, maar Gebrekaaninspiratie.

Laten we het dus gewoon houden op “voor iedereen een spetterende oudejaarsavond, en een fijn begin van het nieuwe jaar”. Neem gerust wat goeie voornemens (derde schuif links), ik wens mezelf voor volgend jaar alvast een nieuwe kat toe. Of een woef hond.