Een jaar
Vandaag is het precies een jaar geleden. Alle feest- en verjaardagen zijn de revue gepasseerd, telkens met één iemand minder rond de tafel.
En toch lijkt het allemaal nog niet zo lang geleden. Dat heeft allicht te maken met hoe ik het overgrote deel van het voorbije jaar geleefd heb: me zo veel mogelijk van de wereld proberen af te sluiten en er op mikken om zo weinig mogelijk nieuwe dingen mee te maken. Uit schrik om te vergeten.
Een mens kan maar een bepaald aantal zaken op de voorgrond in zijn hoofd houden voor ze geklasseerd worden in het grote geheugenarchief. En uit schrik om de herinnering aan mijn mama naar achteren te laten verdringen, probeerde ik nieuwe impulsen zo goed en zo kwaad mogelijk te vermijden. Een beetje belachelijk, want je moeder vergeet je immers nooit (en dat wéét ik ook wel), maar ik word bijvoorbeeld heel erg ongemakkelijk van het besef dat ik steeds meer moeite heb om me haar stem voor de geest te halen. Iets waar ik blijkbaar niet alleen in ben.
Sociaal isolement is waarschijnlijk ook niet de meest gezonde manier om een verwerkingsproces te beleven, maar je kan nu eenmaal niet helemaal zelf kiezen hoe je een bepaalde situatie aanpakt. Nu ja, je kan jezelf dwingen om het zus of zo te doen. Maar ik probeer mezelf niets op te leggen, en aandachtig en liefdevol te luisteren naar mijn noden en naar wat er in mijn hoofd zit. En zolang ik deftig blijf functioneren — zelfs al is het soms maar op een heel basic niveau — is daar eigenlijk ook niets mis mee.
Een van de dingen die ik het voorbije jaar ook geleerd heb, is namelijk dat er niet zoiets bestaat als een standaardscenario om met verlies om te gaan. Iedereen doet dat naar eigen inzicht en op zijn eigen tempo. En er zijn wel wat dingen die gelijklopen, maar uiteindelijk moet je zoiets helemaal alleen verwerken en is er geen ‘juiste’ of ‘foute’ manier om dat te doen. Niemand kan voelen wat jij voelt.
Vandaag besef ik dat het effectief al een jaar geleden is, en voel ik me banger dan ooit om te vergeten.
View Comments
Andhi op 20 July 2009
Schoon, PJ. Echt.
lilith op 25 July 2009
Ik lees dit nu pas, na mijn ziekenhuisweek.
Goh, zo'n mooie jonge mama, net als de mijne. Ongelooflijk dat ook die mensen kunnen sterven, denk ik soms, ook al is het tegelijk ook logisch.
Ik heb compleet de omgekeerde reflex gehad na haar dood. Na negen maanden voor haar zorgen wilde ik vooral weer leven, en dingen meemaken, want stel dat ik ook niet zo oud word als ik zou willen, wat dan?
Ik heb daardoor nog minder geduld dan ervoor, en het had al geen overschot. 
Ik ben zes dagen uit het ziekenhuis en ik ben al aan het denken dat de dagen voorbij gaan terwijl ik hier in mijn zetel zit te bekomen. Raar hé. Iedereen is anders, en ik denk niet dat er een goede of een slechte manier is.
Veel courage, in elk geval.
lilith op 25 July 2009
Wat dat bang zijn om te vergeten betreft: ik ben van plan om iets als dit te maken, maar dan waarschijnlijk op papier:
http://www.dayswithmyfather.com/
Niet zo triest, waarschijnlijk, maar met de dingen die ik nog weet over haar, wat ik me nog herinner, dingen die ze zei, foto's. Al is het maar omdat ik wil dat mijn kinderen weten wie mijn mama was, en omdat ik zelf ook doodsbang ben om ineens wakker te worden en me haar niet meer voor de geest te kunnen halen.
pieterjanvl op 18 July 2009
Op 14 september zal mijn vader dertien jaar dood zijn en de vergeetangst heeft met momenten ook door mijn hoofd gespookt. Ik kan je geruststellen dat iemand zo dichtbij niet gewoon verdwijnt uit je gedachten, integendeel. Het wordt anders, en in mijn geval alleen maar sterker.
De heel concrete herinneringen (die je ook niet vergeet btw) zijn op termijn veranderd in een algemener gevoel. Echt omschrijven kan ik het niet, maar in mijn onderbewustzijn zit iemand die er al meer dan twaalf jaar niet meer is. En hoe meer nieuwe dingen er zijn, hoe vaker ik het gevoel heb dat ik het alleen maar kan dankzij alles wat ik van hem heb meegekregen.