Dinsdagdeuntjes: Ray LaMontagne

“Als ik op mijn blog nu eens een vaste wekelijkse rubriek in het leven roep?” dacht ik zonet. En ergens tussen het ontspruiten van dat geweldig idee en het tikken van dit bericht passeerde de fantastische Ray LaMontagne door mijn hoofdtelefoon.

Trouwe bezoekers (of nieuwe bezoekers die meteen in mijn archief gedoken zijn) weten dat ik hier af en toe een muziekje post, en ik vond dat good ol’ Ray wel eens dringend aan de beurt mocht komen. Als je deze kronkel samenlapt met die uit de vorige alinea, kom je al snel uit bij een wekelijkse muziekrubriek. Over de naam gaan we ook niet te moeilijk doen — laten we het gewoon ‘dinsdagdeuntjes’ noemen, deal?

Het concept is even simpel als geniaal: elke dinsdag serveer ik jullie een stukje muziek. De bedoeling is dat het (quasi) altijd muziek wordt die ‘iets heeft’: een fantastische cover, een origineel van een nummer dat je alleen kent van de cover, of gewoon een deuntje dat zich for some reason onderscheidt van de massa.

Zoals je al kon vermoeden, heb ik bij ‘meer lezen‘ deze week een en ander klaargezet van Ray LaMontagne.

Ray LaMontagne – minibio

De legende gaat dat Ray LaMontagne (°1974) als arbeider aan de slag was in een schoenenfabriek toen hij ‘Tree Top Flyer’ van Stephen Stills op de radio hoorde en meteen besliste om voltijds muzikant te worden. Een tijdje later (midden ’99) had LaMontagne een demo met 10 songs klaar. Jamie Ceretta van Chrysalis Music Publishing zag het potentieel van LaMontagne, gaf hem een contract, en koppelde hem aan producer Ethan Johns (Ryan Adams, Rufus Wainwright, Kings of Leon, …). Op 2 weken tijd namen ze de plaat ‘Trouble’ op — een debuut dat in 2004 werd opgepikt en uitgebracht door RCA Records. Uit die debuutplaat, het wondermooie ‘Jolene’:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

De kenmerkende schuurpapieren stem en de doorleefde teksten bleken aan te slaan bij het publiek en bij muziekcritici. In 2006 won LaMontagne een award voor ‘Best Voice’ bij de Music Awards van het magazine Esquire. In datzelfde jaar verscheen ‘Till the Sun Turns Black’, opnieuw geproduced door Ethan Johns. Dit tweede album is iets meer ‘gestileerd’ en bevat een grotere variatie aan instrumenten (blazers, strijkers, …) dan ‘Trouble’, maar is minstens even geniaal. Een voorbeeld? Three More Days:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Als mens is LaMontagne het teruggetrokken type dat haast nooit interviews geeft en tijdens concerten zelden iets zegt tussen nummers — hij heeft zelfs al een paar keer in het donker gespeeld.

Op een eerste doortocht in België is het nog even wachten, maar als het er van komt, laat ik wel iets weten. Ik ben een onvoorwaardelijke fan.