Chronologie van een optreden

Afgelopen zaterdag was het dus van dattum: optreden. Een korte samenvatting van hoe mijn dag ongeveer verlopen is:

• 15:00 – Nog even wat teksten opzoeken, lettergroottes aanpassen (tagcloud-style) en door de printer jagen.
• 15:45 - Naar het repetitiehol vertrekken om spullen in te laden en dan richting optreden te karren.
• 16:50 – Aangekomen op het ‘festivalterrein’: een speelplaats van een lagere school. Van een podium is niet echt sprake. We spelen dus op het gelijkvloers onder een afdakje, op gelijke hoogte met het publiek. Drummer/sound engineer Jeroen heeft de PA en de drums al opgesteld, en de andere aanwezigen dekken tafels, hangen slingers op en brengen de barbecue op temperatuur. Vrolijke vrienden, dat zijn wij. Niet veel later staan ook bas en piano in de juiste positie en de microfoonstatieven op mondhoogte.
• 17:20 - Een balans proberen te maken voor in de ‘zaal’ en de juiste mix voor de monitors samenstellen, en even een kwartiertje soundchecken. Een buurvrouw roept van op haar dakterras of het niet wat stiller kan. We zwaaien beleefd en doen teken dat we haar niet verstaan. De buren zijn dus niet uitgenodigd, en blijkbaar ook niet op de hoogte gebracht.
• 18:00 - Het volk begint toe te stromen. ‘Het volk’ blijkt vooral te bestaan uit familie van An, de nicht van drummer Jeroen die net terug is uit (ik denk) Uruguay. Na een uurtje blijkt dat de ‘vooral’ uit de vorige zin gerust veranderd kan worden in ‘uitsluitend’. Een old skool familiefeest dus, inclusief ‘grappige’ nonkels, overdreven gemaquilleerde tantes en de nodige portie bejaarden. Ik meen zelfs een paar pensioengerechtigde pastoors in het publiek te ontwaren (I kid you not). Als je weet dat ik sowieso al een hekel heb aan pastoors feestjes van mijn éigen familie, kan je al raden hoe ik me voel op een feest van iemand anders zijn familie… Ik maak me lichtelijk ongerust over hoe onze show ontvangen zal worden.
• 18:50 - Etenstijd! Iederaan gaat netjes aanschuiven aan de BBQ, op de achtergrond speelt ‘traditionele Guatemalteekse marimbamuziek’. De gelijkenissen met ‘traditionele Vlaamse kermishits’ zijn pijnlijk treffend — alleen de gebruikte instrumenten verschillen enigszins. De mate waarin ik mij verveel is makkelijk af te leiden uit het aantal sigaretten dat ik erdoor jaag, en ik zit intussen aan meer dan een half pakje. Al is een deel ook te wijten aan de stress.
• 20:25 - De koffie en het dessert worden geserveerd, en we beginnen stilaan ongeduldig te worden. Jeroen wil nog even wachten tot “de oude mensen naar huis zijn”. “Ik snap het niet goed, die hadden al lang weg moeten zijn,” voegt hij er nog aan toe.
• 20:45 - Showtime! Ik waarschuw de mensen aan de eerste rij tafels (die een kleine meter voor ons ‘podium’ begint) dat ze elkaar misschien iets moeilijker zullen verstaan het komende uur. De blik van de paar enkelingen die opkijken zegt “wees maar een beetje braaf, of ik smijt een potje tiramisu naar die bak die daar achter je staat te zoemen” (waarmee ze waarschijnlijk mijn versterker bedoelen).
• 20:46 - Het eerste nummer is nog niet in de helft, en zowat 3/4 van het volk staat op, begint handjes te schudden/te kussen en wandelt duidelijk geïrriteerd naar de uitgang. Op een bizarre manier vind ik het nog wel grappig, en mijn stresspeil zakt dan ook aanzienlijk.
• 21:30 - Goed over halfweg, en het enige applaus komt van onze eigen madammen. Er is nog wel wat jeugd (zo’n man of 10), maar die heeft evenveel interesse in ons als de CD&V op dit moment in een staatshervorming (“misschien doen we ooit nog wel ‘ns wat moeite, maar het zal niet voor direct zijn”). Dus ook geen bindteksten, en gewoon Ramonesgewijs doorspelen: 1-2-3-4 en weg. Dakterrasbuurvrouw laat niet meer van zich horen, wat wel een beetje jammer is. Ik zie op dit moment de charme wel van een flikkenpatrouille die de boel komt stilleggen en ons geboeid afvoert.
• 21:50 - Gedaan met spelen, even napraten, installatie afbreken, spullen in de auto en huiswaarts. We hebben redelijk goed gespeeld (echt waar!), maar een groepje was die avond duidelijk overbodig. Het was een goed plan, op papier. De praktijk wees anders uit. Wat niet wil zeggen dat we ons niet geamuseerd hebben. Wel eens leuk, zo’n openluchtrepetitie.

---

blog comments powered by Disqus