Telenet Online Support

Eén dagje per week werk ik vanuit mijn home office, en dat heeft behoorlijk wat voordelen. Zo kan ik doorgaans iets langer slapen, zit ik geen twee uur in de auto, en kan ik kleren dragen waarmee ik ‘s zondags nog niet naar de bakker zou durven gaan. En ik kan al van ‘s middags beginnen drinken, zonder dat er op mijn vingers gekeken wordt.

Maar voor zo’n dagje thuiswerken is een functionerende internetverbinding behoorlijk cruciaal (artikels online pleuren, mailen, rss’en, de collega’s entertainen via Messenger, the works), en dat is waar het de laatste keer fout liep. Ineens viel die internetverbinding namelijk weg. Gecheckt of mijn desktop nog online kon, maar ook die gaf geen kik. Zelfs mijn PS3 kon zich niet meer aanmelden op het PlayStation Network, stel je voor.

Bon, de helpdesk van Telenet dus. Met mijn klantennummer in de buurt baande ik me een weg door het bandje om uiteindelijk bij de rubriek ‘Technische storingen’ uit te komen. En daar kreeg ik het volgende te horen:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Voor wie geen geluid kan afspelen, vat ik het even kort samen.

• “Secondje geduld, we testen uw internetverbinding”
• *stilte, om de indruk te wekken dat er kweetniehoeningewikkelde dingen gebeuren aan de andere kant van de lijn*
• “Nope, hier bij ons werkt alles zoals het hoort. Waarschijnlijk heb je zelf liggen prutsen aan de instellingen en is er iets misgelopen waardoor je het zelf kapot hebt gekregen. Debiel.”
• “Geen nood! Als je je internetproblemen (die je dus naar alle waarschijnlijkheid zelf veroorzaakt hebt) wil oplossen, moet je anders eens surfen naar onlinesupport.telenet.be. Hahaha!”

Een computerstem heeft nog maar zelden zo sarcastisch geklonken.

Anyhoo, ik heb dan maar de oudste IT-truc uit de geschiedenis in praktijk gebracht, en in de garage de stopcontacten van mijn Telenet-installatie uitgetrokken en opnieuw ingeplugd. Twee minuten later was ik back in business.

Ze zouden de dame die bij Telenet het antwoordapparaat inspreekt beter eens deze instructie laten opnemen: “Problemen met uw internetverbinding? Have you tried turning it off and on again?“

Boswachter

Drukke periodes op het werk leiden al wel eens tot gesprekken met de collega’s over easy jobkes, waar niet te veel stress bij komt kijken.

Andhi: “Boswachter, dat lijkt me nog wel plezant. Beetje rondrijden met de jeep, af en toe een boompje kappen, ….”

Collega G: “Ja absoluut, maar ik denk niet dat daar echt veel plaatsen voor zijn.”

Collega F: “Bossen vooral hè”

Onverwacht verlof

Bij Minoc hebben we een 40-urensysteem, en per week werken we dus 2 uur meer dan de wettelijk vastgelegde 38 uren. In theorie, that is, want media is nu eenmaal een van die sectoren waarin al wel eens overuren geklopt worden. Soit.

Op zich geen slecht gegeven, die 40-urenweek, want dat betekent dat we elke maand 1 compensatiedag (een zogeheten ATV-dag of arbeidstijdvermindering) hebben. Het ‘nadeel’ aan dat systeem is dat we die compensatiedagen niet mogen opsparen en die dus in de maand erna moeten opgenomen worden.

Gisteren kwam er een mailtje van de administratie waarin gevraagd werd om na te gaan of alle verlofdagen van mei ingeput en goedgekeurd waren, zodat de lonen konden doorgegeven worden.

En wat bleek? Mijn ATV voor mei was nog niet opgenomen. Vrijdag moet ik op het werk zijn voor een vergadering, dus een echt lang weekend zit er niet in, maar vandaag heb ik dus wel ineens een dagje verlof.

Wel geestig, verlof op een moment dat je het niet verwacht.

Crisis

De Grote Economische Crisis van 2009: we lezen en we schrijven erover, maar voor een stuk bleef het toch een beetje een ongrijpbaar iets, een opsomming van nietszeggende cijfertjes in kranten en ‘s ochtends op de radio. Tot vandaag. Vandaag kreeg de crisis een gezicht.

Vandaag kwam er een mailtje van de general manager, met dezelfde titel als dit bericht en een woordje uitleg “over de genomen maatregelen”. Ineens was De Economische Crisis meer dan zomaar een modewoord. Ineens rolden er koppen en werden contracten beëindigd.

Puur bedrijfsmatig houdt het wellicht allemaal steek en is dit ongetwijfeld the right thing to do — of daar wil ik toch van uitgaan — maar het is wel even slikken bij de menselijke kant van de zaak. Levens die met een enkele pennentrek compleet overhoop gegooid worden… General manager, het zou niets voor mij zijn.

Als ik wil vermijden dat het binnenkort aan mijn bureau ook crisis is, zullen jullie het met deze info moeten doen. De rest moet je maar in de gazet lezen.

Bij wijze van afsluiter krijgen jullie wel nog een enigszins geanonimiseerde bloemlezing uit de status updates van de collega’s op Facebook.

Schijn is belangrijk

Een tip van collega M:

Als je niet laat merken dat je druk bezig bent en wat de plannen ongeveer zijn, dan hebben mensen het gevoel dat je de ene dag niets doet, en de andere dag arbitrair beslissingen neemt.

Als je met een zekere regelmaat laat weten dat je er mee bezig bent, hoe nietszeggend die mails soms ook kunnen zijn, kom je in ieder geval actief en geïnteresseerd over (en schijn is belangrijk).

Inhouden

Het gebeurt geregeld dat ik mezelf geweldig hard moet inhouden om geen dingen te schrijven waar ik achteraf wel eens spijt van zou kunnen krijgen. En dan heb ik het niet eens over het delen van geheimpjes met de rest van het internet — zo kan ik bijvoorbeeld al jááárenlang zwijgen wie de Uitlaatcommentator van HUMO is.

Neen, ik moet me bijwijlen behoorlijk inhouden om niet in een vlammend vuur te ontsteken en mijn nietsontziend cynisme te richten op de onhebbelijkheden van collega’s (regelmatig) en vrienden (eerder zelden).

Vroeger, in lang vervlogen tijden, toen intussen ex-collega D. en ik nog een (nu ja) anonieme duoblog hadden, ging dat een pak makkelijker. Toen konden we al eens ranten over dingen die zich afspeelden in de interne keuken van de boekskesfabriek. Dát, beste vrienden, waren nog eens tijden.

Maar nu gaat dat niet meer. Nu frequenteert een aanzienlijk deel van de collega’s mijn blog al wel eens, en als ik mijn zorgvuldig opgebouwde interpersoonlijke contacten op de werkvloer niet wil compromitteren, blijf ik best beleefd. En spreek ik met twee woorden.

Het is een keuze die ik gemaakt heb. Zoals een groot Hollands wijsgeer ooit zei: “Ieder voordeel heb zijn nadeel”. Of was het andersom?

Maar ik weet tenminste dat de baas meeleest, en ik moet dus niet verbaasd opkijken als ik word geconfronteerd over iets dat ik schreef. Unlike some other people.