Failbook

Onder collega’s is het de gewoonte om elkaar op Facebook de loef proberen af te steken en uit te pakken met de nodige witzen en scheve opmerkingen op zowat élke statusupdate, om te tonen wie de grappigste is — mannen en hun piet, het is me wat.

Misschien is dat trouwens helemaal niet de gewoonte, bedenk ik me net. Either way: het is dan toch iets dat ik redelijk systematisch probeer te doen.

Gisteravond had ik er net een rondje commentaardroppen toen ik deze zag.

… waarop ik reageer met een opmerking genre “Doe het niet! Je bent nog veel te jong!”. Een dwaze opmerking zoals een andere — iets waar de geblurde collega in kwestie trouwens zelf geweldig hard in uitblinkt.

Toen ik vanmorgen Facebook opengooide, zag ik een aantal andere reacties op die status die, bij nadere inspectie, toch net iets anders van toon bleken te zijn. Om je een idee te geven: ze waren iets meer in de richting van “Sterkte, ook voor je familie” en “Sterkte, mateke”. Afijn, ik moet er geen tekening bij maken — dát zou pas ongepast zijn.

Een duw op ‘Delete’ later was er van mijn flauwe tactloosheid al geen spoor meer te bekennen. Twee sms’en later wist ik dat er een grootmoeder was komen te gaan, en dat de collega met de vakjes over zijn hoofd gelukkig een zodanig goed gevoel voor humor heeft dat hij er nog wel mee kon lachen.

Mocht er een Nederlandstalige versie bestaan van Lamebook, dit zou een toppertje geweest zijn.

Maar in ieder geval: sterkte hè, mateke.

Promotie

Doorgaans haat ik het wanneer mensen op hun blog beginnen uitleggen waarom ze toch o zo weinig berichten posten. Want in de meeste gevallen krijg je dan van dat slap gezeik waar niemand een boodschap aan heeft.

Sorry hoor, liefste lezertjes. Ik denk constant aan jullie, maar ik ben de laatste tijd een beetje ziek geweest, ik heb het zo druk met de renovatie van mijn huis, en op het werk is het ook al zo beredruk. En daarom staan er hier zo weinig nieuwe berichten.

Oh please. Om van over te geven.

Maar nu wil het toeval dat ik een beetje ziek geweest ben, de renovatie van ons huis een tijd- en energievretende smeerlap blijkt te zijn, en er op het werk ook wel een en ander aan het gebeuren is.

En vooral over dat laatste wil ik het heel even hebben.

*cue drum roll*

Ik heb namelijk promotie gekregen. Vanaf deze week ben ik het elke dag een beetje meer, en vanaf 19 oktober laat ik me ook helemaal officieel… hoofdredacteur noemen.

En niet zomaar een hoofdredacteur, mind you. Neeneen, want vanaf die 19de oktober ben ik hoofdredacteur van een van de betere de beste techsite van de Lage Landen: ZDNet. Hopla!

En meer hoeft daar voorlopig niet over gezegd te worden, of wel?

Rokers presteren beter op het werk

Alleehow, de Fanfare van Moraal en Fatsoen blaast verzamelen bij Michel. De Roker staat nog maar eens symbool voor alles wat fout loopt in de maatschappij, en ik voel mij weer persoonlijk aangesproken.

In de eigenlijke post gaat het ongeveer als volgt:

Hoe krijgen ze dat verkocht, denk ik dan. Zo werken ergens op een werkvloer, pakweg op het 21ste verdiep, en dan een keer of vier helemaal naar beneden op het gelijkvloers en terug naar boven — vertel mij niet dat ze niet telkens minstens tien minuten weg zijn. Drie kwartier of meer per dag dat ze minder werken, dus.

En die trend wordt in de reacties vlotjes verdergezet.

Kijk, het is simpel. Wie zo hard gefocust is op hoeveel uren hij moet kloppen en zich stoort aan de rokers in een bedrijf die X aantal minuten per dag/week/maand/jaar minder werken dan de 8 uur die de baas oplegt, moet DRINGEND van werk veranderen. Als je je met zo’n dingen bezighoudt, is dat een zeer duidelijk signaal dat je niet graag doet wat je doet. Een goeie raad: zoek een job waar je met een aantal leuke mensen samenwerkt om leuke dingen te realiseren.

Een job waar het niet uitmaakt dat je je middagpauze al eens wat langer rekt of hoe lang je aan het koffieapparaat staat, en waar jij er (in de andere richting) niet mee zit om ’s avonds nog wat langer te blijven om iets af te krijgen, of in het weekend al eens een uurtje achter je computer kruipt om het jezelf (of je collega’s) niet al te lastig te maken op maandag. Zolang het werk maar gedaan is, en goed gedaan is.

Het zou trouwens niet de eerste keer zijn dat ik buiten sta te roken met collega’s en terwijl ook wat werkgerelateerde zaken bespreek. Soms helpt het om even van omgeving te veranderen om een frisse kijk op de dingen te krijgen.

Maar dat maakt allemaal niet uit. Het enige dat voor de onverdraagzame misnoegden telt, is: “Collega A doet iets waardoor hij per dag systematisch X minuten minder werkt dan mij.” Het enige dat ík dan denk, is: “Ja, en dan?”

Misschien wordt die mens daar wel gelukkiger van, of heeft hij dat nodig om de dagelijkse ratrace op pauze te zetten en even op adem te komen. Misschien presteert onze vriend de roker wel beter dan diegenen die zich 8 uur per dag aan hun bureau ketenen en zich na verloop van tijd onvermijdelijk met verslapte aandacht naar het einde van de werkdag slepen.

Daarvoor alleen al overwéég ik niet eens om te stoppen met roken: ik heb te veel schrik dat ik dan zoals jullie word.

Persberichdt

Van: Stephanie D
Gepost om: maandag 24 augustus 2009 12:21
Gepost naar: News
Onderwerp: Compellent benoemdt Steven Dahlin tot hoofd European Sales

Onoplettendheid in de onderwerpregel? Not quite, want ze begint ook haar eigenlijke persbericht met dezelfde zin. En zoals het een persbericht betaamt, doet ze dat in kapitalen en met een fontgrootte van 16pt.

COMPELLENT BENOEMDT STEVEN DAHLIN TOT HOOFD EUROPEAN SALES

De rest van het persbericht bespaar ik jullie wegens niet interessant, maar jezusmina, zou er nu echt niemand zijn die die dingen naleest voor ze de wijde wereld worden ingestuurd?

Telenet Online Support

Eén dagje per week werk ik vanuit mijn home office, en dat heeft behoorlijk wat voordelen. Zo kan ik doorgaans iets langer slapen, zit ik geen twee uur in de auto, en kan ik kleren dragen waarmee ik ’s zondags nog niet naar de bakker zou durven gaan. En ik kan al van ’s middags beginnen drinken, zonder dat er op mijn vingers gekeken wordt.

Maar voor zo’n dagje thuiswerken is een functionerende internetverbinding behoorlijk cruciaal (artikels online pleuren, mailen, rss’en, de collega’s entertainen via Messenger, the works), en dat is waar het de laatste keer fout liep. Ineens viel die internetverbinding namelijk weg. Gecheckt of mijn desktop nog online kon, maar ook die gaf geen kik. Zelfs mijn PS3 kon zich niet meer aanmelden op het PlayStation Network, stel je voor.

Bon, de helpdesk van Telenet dus. Met mijn klantennummer in de buurt baande ik me een weg door het bandje om uiteindelijk bij de rubriek ‘Technische storingen’ uit te komen. En daar kreeg ik het volgende te horen:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Voor wie geen geluid kan afspelen, vat ik het even kort samen.

• “Secondje geduld, we testen uw internetverbinding”
• *stilte, om de indruk te wekken dat er kweetniehoeningewikkelde dingen gebeuren aan de andere kant van de lijn*
• “Nope, hier bij ons werkt alles zoals het hoort. Waarschijnlijk heb je zelf liggen prutsen aan de instellingen en is er iets misgelopen waardoor je het zelf kapot hebt gekregen. Debiel.”
• “Geen nood! Als je je internetproblemen (die je dus naar alle waarschijnlijkheid zelf veroorzaakt hebt) wil oplossen, moet je anders eens surfen naar onlinesupport.telenet.be. Hahaha!”

Een computerstem heeft nog maar zelden zo sarcastisch geklonken.

Anyhoo, ik heb dan maar de oudste IT-truc uit de geschiedenis in praktijk gebracht, en in de garage de stopcontacten van mijn Telenet-installatie uitgetrokken en opnieuw ingeplugd. Twee minuten later was ik back in business.

Ze zouden de dame die bij Telenet het antwoordapparaat inspreekt beter eens deze instructie laten opnemen: “Problemen met uw internetverbinding? Have you tried turning it off and on again?“

Boswachter

Drukke periodes op het werk leiden al wel eens tot gesprekken met de collega’s over easy jobkes, waar niet te veel stress bij komt kijken.

Andhi: “Boswachter, dat lijkt me nog wel plezant. Beetje rondrijden met de jeep, af en toe een boompje kappen, ….”

Collega G: “Ja absoluut, maar ik denk niet dat daar echt veel plaatsen voor zijn.”

Collega F: “Bossen vooral hè”

Onverwacht verlof

Bij Minoc hebben we een 40-urensysteem, en per week werken we dus 2 uur meer dan de wettelijk vastgelegde 38 uren. In theorie, that is, want media is nu eenmaal een van die sectoren waarin al wel eens overuren geklopt worden. Soit.

Op zich geen slecht gegeven, die 40-urenweek, want dat betekent dat we elke maand 1 compensatiedag (een zogeheten ATV-dag of arbeidstijdvermindering) hebben. Het ‘nadeel’ aan dat systeem is dat we die compensatiedagen niet mogen opsparen en die dus in de maand erna moeten opgenomen worden.

Gisteren kwam er een mailtje van de administratie waarin gevraagd werd om na te gaan of alle verlofdagen van mei ingeput en goedgekeurd waren, zodat de lonen konden doorgegeven worden.

En wat bleek? Mijn ATV voor mei was nog niet opgenomen. Vrijdag moet ik op het werk zijn voor een vergadering, dus een echt lang weekend zit er niet in, maar vandaag heb ik dus wel ineens een dagje verlof.

Wel geestig, verlof op een moment dat je het niet verwacht.

Crisis

De Grote Economische Crisis van 2009: we lezen en we schrijven erover, maar voor een stuk bleef het toch een beetje een ongrijpbaar iets, een opsomming van nietszeggende cijfertjes in kranten en ’s ochtends op de radio. Tot vandaag. Vandaag kreeg de crisis een gezicht.

Vandaag kwam er een mailtje van de general manager, met dezelfde titel als dit bericht en een woordje uitleg “over de genomen maatregelen”. Ineens was De Economische Crisis meer dan zomaar een modewoord. Ineens rolden er koppen en werden contracten beëindigd.

Puur bedrijfsmatig houdt het wellicht allemaal steek en is dit ongetwijfeld the right thing to do — of daar wil ik toch van uitgaan — maar het is wel even slikken bij de menselijke kant van de zaak. Levens die met een enkele pennentrek compleet overhoop gegooid worden… General manager, het zou niets voor mij zijn.

Als ik wil vermijden dat het binnenkort aan mijn bureau ook crisis is, zullen jullie het met deze info moeten doen. De rest moet je maar in de gazet lezen.

Bij wijze van afsluiter krijgen jullie wel nog een enigszins geanonimiseerde bloemlezing uit de status updates van de collega’s op Facebook.