Marketing Assistant gezocht

Goed nieuws voor wie een (starters)job zoekt in marketing en zich aangesproken voelt door de wereld van uitgeverijen en technologie: Minoc zoekt een marketing assistant.

Zowat alles wat je moet weten staat in de vacature, maar het is toch de moeite om nog even mee te geven dat de marketing manager waaraan je rapporteert een bijzonder capabele en aangename pee is. Serieus.

En als je toch nog een en ander te weten wil komen over de functie of het bedrijf, zonder je meteen ook kandidaat te stellen, mag je me altijd even .

Tijdskrediet

Geachte mijnheer Timmermans,
Beste Pieter,

In De Morgen van maandag 21 juni laat u, in de hoedanigheid van directeur-generaal van het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO), het volgende optekenen: “Het kan niet kan dat tal van vijftigplussers het tijdskrediet gebruiken om uit te bollen in afwachting van het brugpensioen.”

Misschien zijn dat niet uw letterlijke woorden — ik weet hoe journalisten zijn — maar ik had het daar toch graag even met u over gehad. Ik ben geen expert inzake arbeidsbeleid, dus de kans bestaat dat het aan mij ligt, maar ik zie het probleem eigenlijk niet zo goed.

Verbeter me als ik dwaal, maar volgens mij is tijdskrediet een regeling die hardwerkende mensen toelaat om tijdens de loop van hun carrière gedurende een bepaalde tijd de focus wat te verleggen van werk naar vrije tijd. Om hun (klein)kinderen te zien opgroeien, te gaan studeren, een verre reis te maken, gewoon om wat uit te rusten, of om vroeger met pensioen te gaan — ik zeg maar wat.

Want kan de “tijdens de loop van een carrière” uit de alinea hierboven niet even goed op het einde ervan zijn? Als ik, of om het even wie, beslis om het tijdskrediet waar ik recht op heb niet te gebruiken tijdens mijn loopbaan, en liever de laatste jaren voor mijn pensioen 4/5 wil gaan werken, is dat dan niet mijn zaak?

Het is overigens intellectueel oneerlijk van u, beste Pieter, om het hier over brugpensioen te hebben. Dat staat namelijk helemaal los van deze discussie, en dat weet u maar al te goed. Soit.

De vraag blijft of iemand die zijn hele carrière hard heeft gewerkt, terwijl sommige van zijn collega’s pakweg op hun dertigste een jaar zijn thuis gebleven om voor hun koters te zorgen, dat laatste jaar al dan niet rustig mag uitbollen naar zijn pensioen.

U omschrijft dat als een “ontsnappingspiste”. Ik vind dat een keuze die je als werknemer en als mens zelf moet kunnen maken.

Het VBO moet niet in hun plaats beslissen wanneer werknemers die kalme periode inlassen. Het is net eigen aan het hele concept dat ze dat zelf kiezen, op een moment dat ze het in hun leven het best kunnen gebruiken.

(Een sos die een liberaal attent moet maken op de vrijheid van het individu — het moet niet veel gekker worden.)

Beste Pieter, zoals ik eerder al zei ben ik absoluut geen expert, maar staat u me toch toe om u een goede raad te geven: MOEIDUNIE.

Groet,
Andhi

Soms vraagt een mens zich af…

Niet alleen de titel van een geweldig Gorki-lied, maar ook de titel van een post die ik zonet heb uitgetikt. Een post waarin ik me allerlei dingen afvroeg over zaken die me de afgelopen weken en maanden zoal bezig hebben gehouden. Een post die ik, na een proofread, wat advies en een knuffel van de misses, terug gewist heb, en vervangen door dit nietszeggend stukje tekst.

Nu ja, het is natuurlijk maar wat je verstaat onder ‘nietszeggend’.

Failbook

Onder collega’s is het de gewoonte om elkaar op Facebook de loef proberen af te steken en uit te pakken met de nodige witzen en scheve opmerkingen op zowat élke statusupdate, om te tonen wie de grappigste is — mannen en hun piet, het is me wat.

Misschien is dat trouwens helemaal niet de gewoonte, bedenk ik me net. Either way: het is dan toch iets dat ik redelijk systematisch probeer te doen.

Gisteravond had ik er net een rondje commentaardroppen toen ik deze zag.

… waarop ik reageer met een opmerking genre “Doe het niet! Je bent nog veel te jong!”. Een dwaze opmerking zoals een andere — iets waar de geblurde collega in kwestie trouwens zelf geweldig hard in uitblinkt.

Toen ik vanmorgen Facebook opengooide, zag ik een aantal andere reacties op die status die, bij nadere inspectie, toch net iets anders van toon bleken te zijn. Om je een idee te geven: ze waren iets meer in de richting van “Sterkte, ook voor je familie” en “Sterkte, mateke”. Afijn, ik moet er geen tekening bij maken — dát zou pas ongepast zijn.

Een duw op ‘Delete’ later was er van mijn flauwe tactloosheid al geen spoor meer te bekennen. Twee sms’en later wist ik dat er een grootmoeder was komen te gaan, en dat de collega met de vakjes over zijn hoofd gelukkig een zodanig goed gevoel voor humor heeft dat hij er nog wel mee kon lachen.

Mocht er een Nederlandstalige versie bestaan van Lamebook, dit zou een toppertje geweest zijn.

Maar in ieder geval: sterkte hè, mateke.

Promotie

Doorgaans haat ik het wanneer mensen op hun blog beginnen uitleggen waarom ze toch o zo weinig berichten posten. Want in de meeste gevallen krijg je dan van dat slap gezeik waar niemand een boodschap aan heeft.

Sorry hoor, liefste lezertjes. Ik denk constant aan jullie, maar ik ben de laatste tijd een beetje ziek geweest, ik heb het zo druk met de renovatie van mijn huis, en op het werk is het ook al zo beredruk. En daarom staan er hier zo weinig nieuwe berichten.

Oh please. Om van over te geven.

Maar nu wil het toeval dat ik een beetje ziek geweest ben, de renovatie van ons huis een tijd- en energievretende smeerlap blijkt te zijn, en er op het werk ook wel een en ander aan het gebeuren is.

En vooral over dat laatste wil ik het heel even hebben.

*cue drum roll*

Ik heb namelijk promotie gekregen. Vanaf deze week ben ik het elke dag een beetje meer, en vanaf 19 oktober laat ik me ook helemaal officieel… hoofdredacteur noemen.

En niet zomaar een hoofdredacteur, mind you. Neeneen, want vanaf die 19de oktober ben ik hoofdredacteur van een van de betere de beste techsite van de Lage Landen: ZDNet. Hopla!

En meer hoeft daar voorlopig niet over gezegd te worden, of wel?

Rokers presteren beter op het werk

Alleehow, de Fanfare van Moraal en Fatsoen blaast verzamelen bij Michel. De Roker staat nog maar eens symbool voor alles wat fout loopt in de maatschappij, en ik voel mij weer persoonlijk aangesproken.

In de eigenlijke post gaat het ongeveer als volgt:

Hoe krijgen ze dat verkocht, denk ik dan. Zo werken ergens op een werkvloer, pakweg op het 21ste verdiep, en dan een keer of vier helemaal naar beneden op het gelijkvloers en terug naar boven — vertel mij niet dat ze niet telkens minstens tien minuten weg zijn. Drie kwartier of meer per dag dat ze minder werken, dus.

En die trend wordt in de reacties vlotjes verdergezet.

Kijk, het is simpel. Wie zo hard gefocust is op hoeveel uren hij moet kloppen en zich stoort aan de rokers in een bedrijf die X aantal minuten per dag/week/maand/jaar minder werken dan de 8 uur die de baas oplegt, moet DRINGEND van werk veranderen. Als je je met zo’n dingen bezighoudt, is dat een zeer duidelijk signaal dat je niet graag doet wat je doet. Een goeie raad: zoek een job waar je met een aantal leuke mensen samenwerkt om leuke dingen te realiseren.

Een job waar het niet uitmaakt dat je je middagpauze al eens wat langer rekt of hoe lang je aan het koffieapparaat staat, en waar jij er (in de andere richting) niet mee zit om ‘s avonds nog wat langer te blijven om iets af te krijgen, of in het weekend al eens een uurtje achter je computer kruipt om het jezelf (of je collega’s) niet al te lastig te maken op maandag. Zolang het werk maar gedaan is, en goed gedaan is.

Het zou trouwens niet de eerste keer zijn dat ik buiten sta te roken met collega’s en terwijl ook wat werkgerelateerde zaken bespreek. Soms helpt het om even van omgeving te veranderen om een frisse kijk op de dingen te krijgen.

Maar dat maakt allemaal niet uit. Het enige dat voor de onverdraagzame misnoegden telt, is: “Collega A doet iets waardoor hij per dag systematisch X minuten minder werkt dan mij.” Het enige dat ík dan denk, is: “Ja, en dan?”

Misschien wordt die mens daar wel gelukkiger van, of heeft hij dat nodig om de dagelijkse ratrace op pauze te zetten en even op adem te komen. Misschien presteert onze vriend de roker wel beter dan diegenen die zich 8 uur per dag aan hun bureau ketenen en zich na verloop van tijd onvermijdelijk met verslapte aandacht naar het einde van de werkdag slepen.

Daarvoor alleen al overwéég ik niet eens om te stoppen met roken: ik heb te veel schrik dat ik dan zoals jullie word.