Google heeft eindelijk zijn Belgische Street View-beelden vrijgegeven, en dat gebeurt niet zonder slag of stoot. Publieke verontwaardiging baant zich dan gewoontegetrouw een weg naar de studio van Peeters en Pichal en naar de commentaren op krantensites. In bijhorende artikels viel vooral de reactie van politievakbond Sypol op, die bij monde van Jean-Marie Hottat laat weten dat het heel die Google Street View liever kwijt is.
In hun mededeling staat onder andere dat “iedere crimineel met enkele klikken een interessant huis kan vinden, kan nagaan of er een alarminstallatie of waakhond aanwezig is, en wat het merk van de wagen is die doorgaans aan of voor de eigendom geparkeerd staat.”
Misschien ben ik kinderlijk naïef, maar volgens mij valt het allemaal nogal mee met de nuttige informatie die zo’n beelden opleveren…
Neem nu het huis hierboven — toevallig dat van Sypol-woordvoerder Jean-Marie Hottat in Koekelberg. Ik heb geen getraind inbrekersoog, maar het is toch behoorlijk moeilijk af te leiden of er een alarminstallatie aanwezig is, en al helemaal niet of er een waakhond van enig kaliber op de loer ligt.
Wat wel opvalt, is dat er doorgaans een blauwe Mazda 3 voor de garagepoort geparkeerd staat, voorafgegaan door een motorfiets van het type Suzuki Intruder. Voertuigen die volgens mij overigens niet conform artikel 24.4 van de wegcode de minimumafstand van 5 meter aan een oversteekplaats respecteren, maar alla. Die BMW in de verte mag ook niet op de hoek van de straat parkeren, en doet dat toch. In Brussel steekt dat niet zo nauw, die hele wegcode. Daar doet zelfs de politievakbond niet moeilijk over.
Soit, misschien mis ik iets (en dan moet je het mij vooral zeggen), maar ik vind die hele privacyheisa over Street View nogal overdreven. De beelden zijn twee à drie jaar oud en werden gemaakt door Google-autootjes die braafjes op de openbare weg zijn gebleven en zien wat iedereen kan zien die de moeite neemt om buiten te komen. Et alors?
“Beste Google, dit is mijn huis”
Wie toch liever niet met zijn huis of zijn geblurde smoel op het internet staat, kan bij Google “een probleem melden” en vriendelijk vragen om bepaalde beelden te verwijderen. Maar als je bezorgd bent over wat Google al allemaal over je weet, lijkt dat niet het beste plan.
Uiteraard doe je dat ter goeder trouw in het kader van de verwijdering van de Street View-beelden, maar uiteindelijk komt er wel een mailtje binnen bij Google waarin staat dat gebruiker X met e-mailadres Y (en alle gegevens die de Goog daar kan aan linken) op die exacte locatie woont. Misschien zijn ze bij Google net heel blij dat je hen spontaan vertelt waar je woont, zelfs al kunnen ze die informatie officieel niet gebruiken. Denk dáár maar eens over na, beste complottheoristen! Dat ze een fotootje troebel moeten maken, lijkt ineens bijzaak.
Het mag intussen duidelijk zijn dat het me echt niet zo veel kan schelen dat er een oude foto van mijn straat op de interwebs staat. Dat Google destijds en passant mijn draadloos netwerk gemapt heeft en mogelijk ook wat gegevens heeft bewaard, daar heb ik het veel lastiger mee. De Privacycommissie en aanverwante instanties hebben toen wel ingegrepen, maar in mijn herinnering was de verontwaardiging van publiek en media een pak minder groot.
Eigenlijk is dat niet eens zo verwonderlijk. Een camerawagen die stiekem data steelt is immers niet zo foto- en mediageniek als een wildplassende wielertoerist.
Of niet? Want misschien, héél misschien, is de iPad toch niet zo revolutionair als Steve Jobs je wil doen geloven. Wat een dwaze naam trouwens, iPad. Maar goed. Terwijl ik probeer niet doof te worden door de vele “oooooh”s en “aaaaah”s en “ohmygodzoschoon”s waar de meute Apple-fanboys de wereld mee overspoelt, valt me vooral op dat de iPad enkele (voor mij) belangrijke dingen mist.