Rubriek: politiek

O’bama

President Obama is op bezoek in Ierland. Of eerder: wás op bezoek in Ierland. Omwille van aswolkangst heeft hij zijn staatsbezoek blijkbaar vroeger afgerond dan gepland. Maar hij was dus in Ierland, onder andere om op zoek te gaan naar zijn roots.

En dat deed me denken aan Jimmy Rabbitte.

The Irish are the blacks of Europe.
And Dubliners are the blacks of Ireland.
And the Northside Dubliners are the blacks of Dublin.
So say it once and say it loud, I’m black and I’m proud.

Na twintig jaar prijkt The Commitments nog altijd in de bovenste regionen van het lijstje met Mijn Favoriete Films Aller Tijden. Wie hem nog niet gezien heeft, moet zich in de eerste plaats vooral heel erg schamen, maar kan om het goed te maken de trailer al eens bekijken. De dvd vind je allicht voor een paar euro in een of andere webshop.

Maar elke keer als ik The Commitments bekijk — gemiddeld een paar keer per jaar — blijf ik het onwaarschijnlijk vinden dat Andrew Strong (Declan Cuffe in de film) op dat moment maar 16 jaar is. Zestien fookin’ jaar oud, en zo’n stem. Dat is heel wat andere kost dan het gepiep dat al die Kevins, Kristoffen en andere halfgare Idool-prutsers uit hun strot wringen.

Niet zo lang geleden hebben ze een reeks reünieconcerten voor het goede doel gedaan, de mannen en vrouwen van The Commitments. Heel even heb ik getwijfeld om naar de O2 Arena in Dublin af te zakken. Ik heb nog altijd spijt dat ik het niet gedaan heb.

Filip Dewinter is zot van A

Gisteren publiceerde Vlaams Belang-hopman Filip Dewinter op zijn website een artikel met gegevens van 770 mensen uit het bevolkingsregister van Antwerpen-Noord — “Mekka aan de Schelde” was de titel van het stuk.

Dewinter deed dat om een politiek statement te maken: van de 770 namen die hij in de openbaarheid gooide, zijn er immers maar een 30-tal Vlaams:

Alle andere namen zijn Afrikaanse of Noord-Afrikaanse namen. De lijst geeft een representatief overzicht van de legale inwoners van Antwerpen-Noord. Het betreft asielzoekers, vreemdelingen,… kortom iedereen die op een legale manier in ons land verblijft. De lijst is bijzonder choquerend. Meer dan 95 % van de personen die op deze lijst voorkomen blijken immers islamitische allochtonen te zijn. De schaars overgebleven Vlamingen zijn in Antwerpen-Noord langzaam maar zeker op één hand te tellen. De vergrijzing en de witte vlucht zorgen ervoor dat Antwerpen-Noord in snel tempo tot een vreemdelingengetto wordt omgevormd.

We gaan even voorbij aan het feit dat het online pleuren van persoonsgegevens een zware schending van de privacy is, en dat ze met deze actie bij de Privacycommissie ook niet echt kunnen lachen. Laten we het even hebben over het “representatief overzicht” waarvan sprake.

Je moet geen statistiek gestudeerd hebben — een IQ hoger dan 45 volstaat — om te weten dat als je een lijst met een paar 10.000 namen alfabetisch rangschikt en vervolgens de eerste 770 namen isoleert, je niet veel verder komt dan de letter A. En mensen met een naam die met een van de 25 andere letters van het alfabet begint, zijn dan statistisch namelijk flink ondervertegenwoordigd.

Zot van A

En toeval of niet, maar heel wat Arabische achternamen beginnen met een A, waardoor de kans eerder groot wordt dat een bepaalde bevolkingsgroep het (statistische) overwicht heeft. Het zou een heel ander verhaal worden met een representatieve steekproef van mensen wiens naam begint met pakweg een D of een V.

Willen we het trouwens echt over namen hebben, beste Philip?

De Gucht vs. de Joden

Eerder deze week in De Ochtend zei Karel De Gucht dit:

Onderschat bijvoorbeeld niet de Joodse lobby op Capitol Hill, het Amerikaanse parlement. Dat is de best georganiseerde lobby die daar bestaat. Onderschat met andere woorden niet de vat die de Joodse lobby heeft op de Amerikaanse politiek. Of dat nu gaat over Republikeinen of over Democraten, dat verandert daar bijzonder weinig aan.

En onderschat ook niet wat de mening is – nog los van de lobby – van de doorsnee Jood buiten Israël. Daar is inderdaad een geloof – ik kan het moeilijk anders dan zo omschrijven – bij de meeste Joden, dat zij gelijk hebben. En geloof is iets wat je moeilijk met rationele argumenten kunt bestrijden. Het gaat ook niet over al dan niet gelovige Joden, hoor. Ook vrijzinnige Joden hebben datzelfde geloof dat zij eigenlijk gelijk hebben. Het is dus niet gemakkelijk om zelfs met een gematigde Jood een gesprek te hebben met wat zich in het Midden-Oosten ontrolt. Het is een bijzonder emotionele aangelegenheid.

En daar is de Joodse lobby niet echt mee opgezet. Niet verwonderlijk, want de Joden hebben een lange traditie van weinig gevoel voor relativering. Maar serieus, beste European Jewish Congress, Karel De Gucht van antisemitisme beschuldigen? Dat kan je toch niet echt menen? En ik altijd maar denken dat negers de langste pikken hadden.

Door een relatief intelligent iemand als De Gucht af te schilderen als een antisemiet, help je de zaken ook niet echt vooruit. Om maar te zwijgen over het feit dat je op die manier die term uitholt en échte antisemieten genre Roeland Raes, Karel Dillen of Adolf Hitler op gelijke hoogte plaatst met een Europees Commissaris voor Handel.

Doet me wat denken aan kutmarokkaantjes die er een rassenkwestie maken van zodra je iets zegt of doet dat hen niet aanstaat. “Eej, meniejer is ne racist ofwa?”

Karel De Gucht heeft gelijk, punt. De Palestijnen zijn allicht ook overtuigd van hun eigen Grote Gelijk hoor, dat staat niet ter discussie. Maar die hebben vooral heel wat minder invloed en macht in de rest van de wereld dan hun Joodse buren.

Ik moest trouwens terugdenken aan een filmpje dat ik een paar maanden geleden bij Michel V. zag. Netanyahu, als premier van Israël op dit moment druk bezig met vredesgesprekken ten huize Obama, legt uit dat hij nooit van plan is geweest de akkoorden van Oslo na te leven, en hoe makkelijk de Amerikanen en de publieke opinie te bespelen is.


En zoals Michel zegt: het filmpje komt pas echt op dreef na een minuut of drie.

Vlaming, en daar ben ik fier op

Je hebt die slogan ongetwijfeld al wel eens ergens zien opduiken. Op een bumpersticker, in een propagandablaadje voor de Vlaamse zaak of op de sjerp van een NSV-student tijdens de IJzerbedevaart bijvoorbeeld.

“Ik ben Vlaming en daar ben ik fier op.” Het is zowat het credo van elke Vlaams-nationalist.

Uit de verkiezingsresultaten van vandaag blijkt dat De Wever en zijn vrienden het behoorlijk goed gedaan hebben, waardoor sommige Facebook-kennissen zich ineens geroepen voelden om hun Vlaamse identiteit in de verf te zetten.

Ik ben Vlaming en daar ben ik fier op

Maar wat veel van die Vlamingen niet schijnen te weten, is dat ‘fier zijn op’ een belgicisme/gallicisme is dat van het Franse ‘être fier de’ komt. In het mooi Nederlands zou het dus eigenlijk “Ik ben Vlaming en daar ben ik trots op” moeten zijn.

In zekere zin kunnen we hier dus spreken van misplaatste fierheid. En dat vind ik dus bijzonder grappig in deze context.

Trouwens, nu ik toch taaltips aan het geven ben: de in bepaalde kringen populaire strijdkreet “Walen, buiten!” (“Les Wallons, dehors!”) is in hetzelfde bedje ziek en zou eigenlijk “Walen, eruit!” moeten zijn.

Kwestie van je niet belachelijker te maken dan je al bent als je ergens aan een of andere kunstmatige taalgrens staat te roepen op je Belgische medemens.

En zo zie je maar dat ook trotse Vlamingen Belgischer zijn dan ze zelf denken.

Pieter De Crem: vijand van de democratie

Minister van Defensie Pieter De Crem begrijpt niet hoe de moderne samenleving in elkaar zit. Dat is al een paar keer gebleken, onder andere toen hij zijn politieke tegenstanders bestempelde als “bommenleggers en verkrachters“, een barmeisje in New York liet ontslaan toen ze schreef over een braspartij van Defensie, Pieter De Crem (beeld: RTBF, via lvb)en in de nasleep van die affaire vrijheid van meningsuiting bloggen een “gevaarlijk fenomeen” noemde.

Maar nu is er een nieuw incident dat Crembo een paar plaatsen hoger zet op het lijstje van ‘gevaarlijke gekken die een bedreiging vormen voor de democratie’. En dan heb ik het niet over zijn vermeende wangedrag tegen het boordpersoneel op een terugvlucht uit Afghanistan, maar over zijn klacht bij de Raad voor Journalistiek, die als bij wonder redelijk goed uit de media is gebleven.

Een journalist van Het Nieuwsblad schreef in december vorig jaar namelijk een kritisch stuk over een reis van Pieter De Crem en zijn gevolg naar de Seychellen. Een uitstapje waar wat kritiek op kwam van de oppositie, en dus ging de journalist aan het schrijven. Zoals het hoort: situatieschets, woord en wederwoord.

Journalistiek niets op aan te merken, zou iedereen die ooit al eens van persvrijheid en democratie gehoord heeft dan denken. Pieterke zat blijkbaar op café toen dat werd uitgelegd op school, want hij diende een klacht in… tegen de auteur van het stuk. Idioot.

Johan Vande Lanotte schreef een open brief aan premier Leterme. Of die aan De Crem zou kunnen vragen om alsjebliiiiiieft op te houden met zichzelf (en bij uitbreiding de rest van de Belgische politieke klasse) te profileren als een dictatoriale machtsgeile halvegare. En dat deze klacht compleet belachelijk is, en bovendien je reinste intimidatie. Maar dan net iets anders verwoord.

Als Crembo staatshoofd zou zijn van pakweg een middelgroot Afrikaans land, de NAVO had al lang waarnemers gestuurd. Of Karel De Gucht had minstens toch al een opmerking over het wanbeleid gemaakt, waarop De Crem allicht evenzeer zou gereageerd hebben met een excommunicatie.