Los van haar uitstekende acteerwerk is ze ontegensprekelijk op haar best als de She in het muzikale duo She & Him. Een filmpje om mijn punt kracht bij te zetten? Ik dacht dat je’t nooit zou vragen!

Het is misschien omdat ik het zelf zo wil zien, maar eigenlijk zijn er toch wel wat gelijkenissen tussen Zooey Deschanel en Lily Allen — een deerne die hier vroeger al wel eens de revue passeerde. Die ondeugende cuteness in combinatie met een vranke teut en een gevoel voor humor, dat werkt wel. Zoek de twee dames gerust eens op in Google Images (Zooey & Lily) en zeg dan nog dat er niets van aan is.

Zou ik dan toch een type hebben? Of heeft het niets met mijn persoonlijke smaak te maken en is de jongste van Deschanel gewoon het soort universele girl-next-door-schoonheid waar je weinig op tegen kan hebben? Zijn er mannen die naar Zooey kijken en daar niet op z’n minst een beetje warm van worden? Zet het gerust in de comments. Ik ben namelijk erg benieuwd hoe zoiets mogelijk is.

Waarom ik het nu ineens over Zooey Deschanel begin te hebben? Omdat ze opnieuw single is, tiens.

En dat deed me denken aan Jimmy Rabbitte.

The Irish are the blacks of Europe.
And Dubliners are the blacks of Ireland.
And the Northside Dubliners are the blacks of Dublin.
So say it once and say it loud, I’m black and I’m proud.

Na twintig jaar prijkt The Commitments nog altijd in de bovenste regionen van het lijstje met Mijn Favoriete Films Aller Tijden. Wie hem nog niet gezien heeft, moet zich in de eerste plaats vooral heel erg schamen, maar kan om het goed te maken de trailer al eens bekijken. De dvd vind je allicht voor een paar euro in een of andere webshop.

Maar elke keer als ik The Commitments bekijk — gemiddeld een paar keer per jaar — blijf ik het onwaarschijnlijk vinden dat Andrew Strong (Declan Cuffe in de film) op dat moment maar 16 jaar is. Zestien fookin’ jaar oud, en zo’n stem. Dat is heel wat andere kost dan het gepiep dat al die Kevins, Kristoffen en andere halfgare Idool-prutsers uit hun strot wringen.

Niet zo lang geleden hebben ze een reeks reünieconcerten voor het goede doel gedaan, de mannen en vrouwen van The Commitments. Heel even heb ik getwijfeld om naar de O2 Arena in Dublin af te zakken. Ik heb nog altijd spijt dat ik het niet gedaan heb.

Hilarische soundbites, maffe jingles, … Je zou Radio Grandyoos bijna een waardige opvolger voor Het Leugenpaleis kunnen noemen, ware het niet dat het geen groot publiek zal aanspreken omdat het nogal over mij persoonlijk gaat. Maar soit.

De soundtrack is overigens bijna zo briljant als de reacties van sommige (intussen ex-)collega’s. Dankzij Grooveshark heb ik de playlist quasi volledig kunnen reconstrueren, zodat jullie er ook iets aan hebben.

Toch nog even een bijzondere blijk van waardering voor zij die zich al wel eens RisingVenus noemt. Afgaande op de uitstekende muzikale compatibiliteit die we hebben op last.fm vermoed ik dat zij grotendeels verantwoordelijk is voor bovenstaande uitstekende songkeuze. Waarvoor dank.

Wat waren jullie aan het doen?

update: En blijkbaar vandaag nog specialer dan ik aanvankelijk dacht — nerd alert. 101010 is namelijk binair voor 42. En 42 is het antwoord op de ultieme vraag over het leven, het universum, en alles. Denk dáár maar eens diep over na.

Gelukkig staat er in het begin ‘Comic Relief’ — een mens zou nog denken dat dit serieus bedoeld is.

Zonder geluid valt het best nog wel mee, trouwens.

Hij doet dat trouwens al jaren tijdens zijn concerten, dat meerstemmig meezingstukje tijdens Army. Maar hey: het blijft werken.

Straks tijdens de rit huiswaarts Ben Folds Live nog een keer laten knallen. Fantástische plaat.

Goed verslag van reporter ter plaatse Greet De Keyser: niet te lang, informatief, alles wat je maar wil.

Welk nummer draaiden ze na afloop van het interviewtje? “Eentje van Michael Jackson”, hoor ik mijn goeie vriend Captain Obvious roepen. Maar neen, de samenstellers van Radio 1 gaven de voorkeur aan … ‘Raspberry Beret’ van Prince.

En de Koning, hij draaide zich om in zijn graf.

Dat vraagt — het sméékt zelfs bijna — om een geweldig fijn muziekje, dus bij deze: The Be Good Tanyas met ‘The Littlest Birds’.

Geniet ervan!

Belachelijk schoon.

Uitstekende winkel hoor, daar niet van. Goeie prijzen, vriendelijke verkopers met kennis van zaken, groot aanbod, … Maar laat ons wel wezen: de naam van gitaargod Jimi Hendrix fout schrijven is onvergeeflijk. En al helemaal voor een bedrijf dat in de muziekbusiness zit.

Het had natuurlijk erger gekund: er had ook ‘Jimmy’ kunnen staan, of ‘Jimmy Hendriks’ (om het helemaal een Vlaamsche toets te geven).

- “Wiedadde?”
- “Allee Marie, ge weet wel wie da’k bedoel. Diene kleine me zijn krollen van Franske Hendriks van achter den hoek.”

Anyway. Om mijn punt over de opstellers van KeyMusic-folder nog wat extra in de verf te zetten, een andere promotie:

Jason Hetfield dus. Van Metallica, ongetwijfeld. Zou het kunnen dat er eigenlijk ‘James Hetfield’ had moeten staan, en dat er verwarring is ontstaan met ex-bassist Jason Newsted, die al sinds 2001 niet meer bij Metallica speelt?

Beetje pijnlijk, eigenlijk.