Deze week in Humo: een exclusief interview met mevrouw Helmut Lotti. Ligt het nu aan mij, of is zoiets redelijk belachelijk?
De redactie van diezelfde Humo staat namelijk op zijn achterste poten als er voorgesteld wordt om de eerste editie van Goedele als bijlage mee te geven. En ze leggen spontaan het werk neer als Sanoma een nieuwe structuur wil doorvoeren waarbij een ‘editorial manager’ de magazinecluster ‘social awareness’ beheert (waar ook bladen als Story en Télé Moustique zouden terechtkomen).
Neen meneer, zo’n dingen kunnen voor de Humo-redactie niet door de beugel. Humo heeft namelijk een rebels en tegendraads imago hoog te houden, en dat mag niet ruiken naar marketing, en al zeker niet naar platte commercie. Humo staat in de magazinehiërarchie hoog boven al die roddelblaadjes, vergeet dat niet – of dat vinden ze toch van zichzelf.
Maar als je dan de cover van deze Humo bekijkt, wordt die bijna uitsluitend gevuld met een item dat ‘de echte Humo-lezer’ geen hol interesseert: een exclusief interview met de nieuwe madam van Helmut Lotti. Serieus, gasten… Dit is het boekskesequivalent van Studio Brussel die in alle serieux de nieuwste single van Laura Lynn ophemelt.
En dan die tekstballonnetjes! “Ik ben niet verliefd op Helmut Lotti… maar wel op Helmut Lotigiers”. Jezusmina, wat een plat gezeik is me dat!
What’s next? Babyfoto’s van de spruit van Eveline Hoste en Bjorn De Wilde? Een exclusieve rondleiding in de villa van Ignace Crombé?
Rebellen van mijn kloten.
