Terug naar de journalistiek dus. “Waarom zou een mens nu willen terugkeren naar de media, een moeilijke sector die al een hele tijd onder serieuze druk staat?” hoor ik u vragen. Een terechte vraag, overigens. Het is ook nog niet zo héél lang geleden dat ik het had over de dagelijkse deadlinestress en de dominantie van de doorklik. Maar eigenlijk is het simpel: ik blijk dat hele mediagedoe om een of andere reden gewoon heel hard te missen.

Dat gemis is natuurlijk deels ingegeven door het ziekenhuiswereldje waar ik me minder in thuisvoel dan aanvankelijk gedacht — daar gaan we niet flauw over doen — maar ik probeer het voorbije jaar toch vooral te zien als een (ahem) leerrijke ervaring. Ik heb wat dingen op een rijtje kunnen zetten en genoeg afstand kunnen nemen om een beter beeld te krijgen van wat ik wil. En als dan ook nog eens de juiste mensen je pad kruisen, dan is de beslissing om er opnieuw voluit voor te gaan snel genomen.

Wat ik vanaf 19 december precies ga doen bij DSO zal je binnenkort wel zien, maar het zal allicht geen verrassing zijn dat het iets met technologie te maken heeft. Spannend!

Het is gebeurd. De teerling is geworpen. Het vet is van de soep. Na zowat anderhalf jaar doorgebracht te hebben in de redactionele frontlinie van de technologiesector, hou ik het hoofdredacteurschap van ZDNet voor bekeken.

Gedaan met de dagelijkse deadlinestress, het neurotisch nieuwsjagen en de dominantie van de doorklik. Maar helaas ook wel afscheid van de bende onnozelaars die ik al wel eens “mijn collega’s” noem. De bluts met de buil.

Er liggen verschillende redenen aan de basis van mijn vertrek — de ene al wat doorslaggevender dan de andere. Wat die redenen dan precies zijn, vertel ik wel eens tussen pot en pint. De tijd was gekomen om iets anders te gaan doen. Laten we het daar op houden.

Wat ik dan ga doen? De komende weken doe ik het eerst kalmpjes aan en neem ik wat tijd voor mezelf. Daarna ga ik aan de slag als nieuwemediaman in de Antwerpse zorgsector. Spannend — niet in het minst omdat zowel de zorgsector als Antwerpen nobele onbekenden voor mij zijn, en ik nooit ergens anders heb gewerkt dan hier, in de boekskesfabriek van Turnhout.

Oh ja, en meer bloggen, dat ga ik ook doen.
Of dat neem ik me dan toch voor.

Onderschat bijvoorbeeld niet de Joodse lobby op Capitol Hill, het Amerikaanse parlement. Dat is de best georganiseerde lobby die daar bestaat. Onderschat met andere woorden niet de vat die de Joodse lobby heeft op de Amerikaanse politiek. Of dat nu gaat over Republikeinen of over Democraten, dat verandert daar bijzonder weinig aan.

En onderschat ook niet wat de mening is – nog los van de lobby – van de doorsnee Jood buiten Israël. Daar is inderdaad een geloof – ik kan het moeilijk anders dan zo omschrijven – bij de meeste Joden, dat zij gelijk hebben. En geloof is iets wat je moeilijk met rationele argumenten kunt bestrijden. Het gaat ook niet over al dan niet gelovige Joden, hoor. Ook vrijzinnige Joden hebben datzelfde geloof dat zij eigenlijk gelijk hebben. Het is dus niet gemakkelijk om zelfs met een gematigde Jood een gesprek te hebben met wat zich in het Midden-Oosten ontrolt. Het is een bijzonder emotionele aangelegenheid.

En daar is de Joodse lobby niet echt mee opgezet. Niet verwonderlijk, want de Joden hebben een lange traditie van weinig gevoel voor relativering. Maar serieus, beste European Jewish Congress, Karel De Gucht van antisemitisme beschuldigen? Dat kan je toch niet echt menen? En ik altijd maar denken dat negers de langste pikken hadden.

Door een relatief intelligent iemand als De Gucht af te schilderen als een antisemiet, help je de zaken ook niet echt vooruit. Om maar te zwijgen over het feit dat je op die manier die term uitholt en échte antisemieten genre Roeland Raes, Karel Dillen of Adolf Hitler op gelijke hoogte plaatst met een Europees Commissaris voor Handel.

Doet me wat denken aan kutmarokkaantjes die er een rassenkwestie maken van zodra je iets zegt of doet dat hen niet aanstaat. “Eej, meniejer is ne racist ofwa?”

Karel De Gucht heeft gelijk, punt. De Palestijnen zijn allicht ook overtuigd van hun eigen Grote Gelijk hoor, dat staat niet ter discussie. Maar die hebben vooral heel wat minder invloed en macht in de rest van de wereld dan hun Joodse buren.

Ik moest trouwens terugdenken aan een filmpje dat ik een paar maanden geleden bij Michel V. zag. Netanyahu, als premier van Israël op dit moment druk bezig met vredesgesprekken ten huize Obama, legt uit dat hij nooit van plan is geweest de akkoorden van Oslo na te leven, en hoe makkelijk de Amerikanen en de publieke opinie te bespelen is.

En zoals Michel zegt: het filmpje komt pas echt op dreef na een minuut of drie.

Wie in de Google-vertaalmachine de woorden ‘Quelle: dpa’ ingeeft en dat laat vertalen van het Duits naar pakweg het Nederlands, komt nogal bedrogen uit.

Je krijgt namelijk niet ‘Bron: dpa’ (Deutsche Presse Agentur) te zien, zoals je zou verwachten, maar… Bron: Reuters.

Maar nu is er een nieuw incident dat Crembo een paar plaatsen hoger zet op het lijstje van ‘gevaarlijke gekken die een bedreiging vormen voor de democratie’. En dan heb ik het niet over zijn vermeende wangedrag tegen het boordpersoneel op een terugvlucht uit Afghanistan, maar over zijn klacht bij de Raad voor Journalistiek, die als bij wonder redelijk goed uit de media is gebleven.

Een journalist van Het Nieuwsblad schreef in december vorig jaar namelijk een kritisch stuk over een reis van Pieter De Crem en zijn gevolg naar de Seychellen. Een uitstapje waar wat kritiek op kwam van de oppositie, en dus ging de journalist aan het schrijven. Zoals het hoort: situatieschets, woord en wederwoord.

Journalistiek niets op aan te merken, zou iedereen die ooit al eens van persvrijheid en democratie gehoord heeft dan denken. Pieterke zat blijkbaar op café toen dat werd uitgelegd op school, want hij diende een klacht in… tegen de auteur van het stuk. Idioot.

Johan Vande Lanotte schreef een open brief aan premier Leterme. Of die aan De Crem zou kunnen vragen om alsjebliiiiiieft op te houden met zichzelf (en bij uitbreiding de rest van de Belgische politieke klasse) te profileren als een dictatoriale machtsgeile halvegare. En dat deze klacht compleet belachelijk is, en bovendien je reinste intimidatie. Maar dan net iets anders verwoord.

Als Crembo staatshoofd zou zijn van pakweg een middelgroot Afrikaans land, de NAVO had al lang waarnemers gestuurd. Of Karel De Gucht had minstens toch al een opmerking over het wanbeleid gemaakt, waarop De Crem allicht evenzeer zou gereageerd hebben met een excommunicatie.

Goed verslag van reporter ter plaatse Greet De Keyser: niet te lang, informatief, alles wat je maar wil.

Welk nummer draaiden ze na afloop van het interviewtje? “Eentje van Michael Jackson”, hoor ik mijn goeie vriend Captain Obvious roepen. Maar neen, de samenstellers van Radio 1 gaven de voorkeur aan … ‘Raspberry Beret’ van Prince.

En de Koning, hij draaide zich om in zijn graf.

That’s that. Citaten dus.

Twaalf uur lang al was het glamourmodel aan de zuip op het party-eiland en uiteraard moesten daar vodden van komen. Toen ze een meisje in de smiezen kreeg van wie ze vermoedde dat ze bevriend is met Peter, bedreigde Jordan het nietsvermoedende kind. "Ik ga je f**king smoel verminken. Ik zweer het, ik snij in je gezicht".

Je moet niet bepaald een connaisseur zijn om de schepper van deze uitbarsting van journalistiek talent te achterhalen. De zinsnede “aan de zuip” verraadt immers meteen de hand van de meester. Er bestaat geen twijfel over, dames en heren: dit werk is een originele (lb).

Desalniettemin blijft de man verrassend uit de hoek komen en teert hij niet op eerder verworven glorie. Zo provoceert hij door in de titel expliciet het werkwoord ‘neuken’ te gebruiken, terwijl hij zichzelf enkele regels verder censureert door het over een “f**king smoel” te hebben. Een erg verfrissend contrast.

Maatschappelijke functie

Misschien toch een klein puntje van kritiek. Naar het midden van het stuk begint het geheel namelijk wat in elkaar te zakken. Maar om die verslappende aandacht op te vangen, pakt hij bij wijze van tussentitel uit met een bijzonder scherpe alliteratie, om iedereen weer bij de les te krijgen.

Muilen met model
Maar ons Jordan heeft zich goed geamuseerd, en is dat niet wat telt? Ze liet zich de aandacht van enkele gespierde mannen welgevallen, sloeg een praatje met haar ex-lief Matt Peacock en draaide een stevige tong met het 28-jarige model Anthony Lowther.

Valt het jullie op hoe hij meteen na die spitsvondige tussentitel een warm gevoel van betrokkenheid creëert? Zowel met zijn onderwerp (getuige de vaderlijke “ons Jordan”) als met zijn publiek, dat de indruk krijgt dat ze dit verslag uit eerste hand krijgen, als ware het een goed bewaard geheim.

Wie er nog aan zou twijfelen: (lb) is een artiest. Een taalvirtuoos, een woordkunstenaar die zijn schrijfsels als een kameleon kan integreren in het vulgaire medium dat HLN.be is. Hij kiest zijn woorden zo zorgvuldig dat het niveau van zijn toetsenbordcreaties de doorsnee bezoeker niet afschrikt. Geen makkelijke oefening.

Meer nog: de teksten van (lb) hebben een maatschappelijke functie en zorgen ervoor dat de mensen die ze lezen zich gesterkt voelen in hun eigenwaarde. Het geeft hen het aangename gevoel dat ze dit zelf kunnen. Bewonderenswaardig hoe deze man zich afzet tegen de elitaire journalistiek en zich niet te goed voelt om de taal van het volk te spreken.

Maar vergis u niet, dit is niet zomaar wat woordjes achter elkaar zetten. Dit is onversneden literaire genialiteit.

Respect, (lb). Massive respect.

Maar wat op dit moment vooral blijft hangen, is het resultaat van het Vlaams Belang: -9%, alstublieft. De wereldvreemde extreemrechtse vendelzwaaiers hebben op hun bakkes gekregen, en nog zo geen klein beetje. Daar kan een mens alleen maar blij mee zijn.

De teloorgang van het Vlaams Belang is zonder enige twijfel dé gebeurtenis van de dag. Het beeld van de dag staat hieronder.

Altijd al geweten dat Devadderivan a puppet on a string was en Martine Tanghe eigenlijk de touwtjes van de VRT-redactie stevig in handen heeft. Anyway.

Ik heb trouwens letterlijk nog tientallen kleine en grote ergernissen die verband houden met heel deze verkiezingsshow, maar die verbleken allemaal in het niets bij het besef dat de holle slogans van het Vlaams Belang hun beste tijd gehad hebben. Ik bespaar ze jullie.

De komende weken zullen er nog wel genoeg dingen zijn waar ik me kan aan ergeren, heb ik zo het gevoel.

Om potentiële kandidaten aan te trekken, schetsen bedrijven in zo’n vacature ook een beeld van de waarden die ze uitdragen. Lees vooral even mee wat De Persgroep over zichzelf te vertellen heeft.

Ons bedrijf draait rond passie voor de lezer, surfer én adverteerder. Maar net zozeer rond passie voor onze medewerkers. Zij werken met veel plezier in de voor ons meest boeiende sector en stralen die gedrevenheid en passie ook uit. Dit verklaart voor een groot deel het succes van onze merken en onze hoge financiële rendabiliteit.

Wij zijn ervan overtuigd dat ons bedrijf een inspirerende omgeving is voor talentvolle medewerkers. Zij krijgen bij ons de kans om mee te werken aan echte marktleiders in een stabiele en dynamische bedrijfsomgeving.

Ligt het aan mij, of zijn zinsneden als passie voor onze medewerkers, inspirerende omgeving en – kers op de taart – stabiele en dynamische bedrijfsomgeving behoorlijk ongepast in deze context?

Dergelijke tekstjes zijn per definitie nietszeggend marketinggewauwel met wat buzzwords die gecopypaste worden uit een folder van het VBO, maar ik zou het op dit moment toch nét iets anders verwoord hebben.

Tim F. Van der Mensbrugghe (ex-medewerker van De Morgen en vlijmscherp blogger) zal het wel niet erg vinden als ik een van zijn foto’s gebruik om de stelling ‘onze medewerkers stralen gedrevenheid en passie uit’ wat kracht bij te zetten.

Oscarwinnaar Jamie Foxx, die in ‘Ray’ gestalte gaf aan Ray Charles, gaat de legendarische Frank Sinatra spelen in een biopic van Martin Scorsese.

Say what now? Ik heb hoegenaamd niets tegen negers, laat dat duidelijk zijn. Maar Frank Sinatra is witter dan een pak Dash, en hoe goed Foxx ook zijn best doet, ik kan me niet voorstellen dat dit iets is waar je je na 10 minuten film kan overzetten. Het is trouwens niet omdat Jamie Foxx een uitstekende Ray Charles kan neerzetten, dat hij even goed van Sinatra kan doen.

“Jamaar,” zeggen de studiobonzen, “cool is kleurenblind, en Jamie Foxx heeft een uitstekende zangstem”. Foxx heeft inderdaad een uitstekende zangstem, dat klopt. Zo uitstekend zelfs dat 90% van alle zang in Ray gedubd is en niet door hem zelf gezongen wordt.

In tegenstelling tot bijvoorbeeld Joaquin Phoenix, die wél alle vocalen van Walk The Line met succes voor zijn rekening nam. Jammer genoeg heeft die zijn acteurskap over de haag gegooid om zich toe te leggen op zijn hiphopcarrière — misschien maakt hij ooit nog wel eens uitzondering als er een biopic over het leven van Tupac Shakur gemaakt wordt, wie weet?

Ik vraag me alleen af hoe ze zoiets praktisch gaan oplossen. De geschiedenis op zijn kop zetten en Foxx wit schminken? Of gaan ze speciaal voor hem een Sinatra-masker maken, zoals voor de Wayans-broertjes in White Chicks? Ik ben trouwens ook benieuwd wie Sammy Davis Jr. gaat spelen in de Sinatra-biopic. Misschien is Jack Black in die periode nog wel vrij.

Niet dat ik een fan ben van rassensegregatie — au contraire — maar het mag ook niet belachelijk worden, en soms moet je negers gewoon negers laten zijn.

Nooit gedacht dat ik het ooit nog eens zou zijn met (lb).