Zo’n examen zal altijd wel het nodige geknik in de knieën met zich meebrengen, maar het was toch vooral mijn ongevalletje van enkele dagen eerder dat maakte dat ik er niet helemaal gerust in was.

Ardense vangrail

Tijdens een ritje in de Ardennen was mijn moto namelijk onzacht in aanraking gekomen met een vangrail. Een lange bocht naar links waarin ik halverwege door een enthousiast uitwijkende tegenligger moest corrigeren, en de rest is fysica — gecombineerd met een gebrek aan ervaring en, we gaan daar eerlijk in zijn, allicht ook een snuifje overmoed.

De details bespaar ik jullie, maar mijn TDM was er een pak slechter aan toe (en is dat nog steeds) dan ikzelf. Een fikse knauw in het zelfvertrouwen, dat is zowat het enige dat ik er aan overgehouden heb.

Maar dat verklaart dus wel enigszins de knikkende knieën op de dag van het examen — en het ongetwijfeld belachelijke zicht van de grote kerel in een kleine Fiat Punto, helemaal uitgedost in veiligheidskledij.

Het examen zelf liep, tegen alle verwachtingen in, van een leien dakje. Ik kreeg het even warm toen de examinator tijdens de technische controle vroeg waarom er speling moet zitten op de koppelingshendel — ik weet het, maar weten jullie het? — maar uiteindelijk werden zowel de manoeuvres als de proef op de openbare weg meer dan behoorlijk afgerond.

“Goede rit. Geen opmerkingen”, besloot de examinator. En dus mocht ik in het gemeentehuis een nieuw rijbewijs gaan halen, met extra stempeltjes in de eerste twee vakken.

Eerst had ik de moto, en nog geen uitrusting en rijbewijs.
Een jaar later is het precies andersom.

“Bloggen is intussen stilaan zo old school dat het weer hip is. En ik vind het ook jammer dat haast niemand de moeite nog neemt om dingen te vertellen in meer dan twee slecht geschreven zinnen”, zeg ik dan. Of iets in die aard, zoals “Ik snap het wel hoor: een halve gedachte in een tekstvakje duwen en op het internet pleuren is ten slotte makkelijker dan zorgvuldig iets opbouwen in een blogpost.”

In werkelijkheid kom ik echter zelf niet verder dan gemiddeld één post per twee maand. Talking the talk, dat wel. Maar als de walk moet gewalkt worden, dan zie je me niet.

Dat heeft deels te maken met de Duistere Passagier die me op mijn weg vergezelt. Niet dat ik me ‘s avonds bezighoud met het doorsnijden van kelen en het in stukken snijden mijner medemens — de parallel met Dexter gaat ook maar zo ver — maar mijn donker kantje is bijwijlen erg prominent aanwezig. En dan begin ik al wel eens dingen neer te pennen die droevig, zwaar en overdreven dramatisch klinken en waar jullie eigenlijk geen zaken mee hebben, besef ik dan na het tikken.

Bovendien wordt het moeilijker om terug te beginnen bloggen naarmate je het minder doet. Gek eigenlijk, want je zou net denken dat hoe langer zo’n stilte duurt, hoe meer je te vertellen hebt. Daar komt dan nog eens bij dat zo’n herintrede ook best veel druk met zich meebrengt. Want het moet natuurlijk wel een beetje goed zijn — anders kan je even goed op een willekeurige krantensite wat willekeurige letters uit je toetsenbord persen.

Allemaal dingen waar ik royaal mijn voeten aan ga vegen. Want eigenlijk heb ik wel zin om hier eens wat vaker terug op te duiken. Ik weet intussen ook wel beter dan beloftes te verbinden aan zo’n uitspraken en daar dan achteraf schoorvoetend op te moeten terugkomen, dus houd ik het gewoon op “wat vaker”.

Goeie deal? Ik vind van wel.

Get to know your parents, you never know when they’ll be gone for good.

Iedereen klaagt wel eens over zijn moeder. Omdat ze zaagt. Omdat ze niet helemaal begrijpt waar jij mee bezig bent en dus al eens een domme opmerking maakt. Of omdat ze andere onhebbelijke gewoontes heeft. Eén keer per jaar sta ik mezelf toe om uit te spreken wat ik op zo’n moment altijd denk maar nooit zeg, en dat is nu: koester ze, nu ze er nog is.

Ik ben me er ten volle van bewust dat ik ook nu weer het risico neem om te klinken als een PowerPointpresentatie met foto’s van Anne Geddes die in je mailbox belandt en doorgestuurd moet worden aan “10 echte vrienden” — moeders zijn trouwens vaak de eersten om zo’n mailtjes door te sturen. Maar doe gewoon even de moeite, als je dit leest, om je mama vandaag op te bellen of er langs te lopen. Gewoon, om haar stem te horen of in haar ogen te kijken en een glimlach uit te wisselen. Want geloof me, je zal het nog missen.

Toen ik vanmorgen op kantoor kwam, werd er al heel wat minder gedarteld. Zo ongeveer de helft minder, om precies te zijn.

Vis Nummer Twee had het tijdens het weekend voor bekeken gehouden. Muisstil lag hij wat te dobberen in de visbak, afwisselend op z’n rug en op z’n zij.

Veel meer valt daar eigenlijk niet over te zeggen. Buiten dan misschien dat ik hem niet zo goed heb gekend als ik zou gewild hebben. Maar ook hier komt berouw na de zonde.

Het afscheid was alleszins ingetogen, respectvol en geheel volgens de geplogenheden — al ben ik wel blij dat niemand me heeft gezien terwijl ik na het doorspoelen een minuut stilte in acht nam aan de toiletpot.

(En ik weet niet wat het de laatste tijd is met mij en beesten, maar ik zou uw kleine huisdieren en kinderen toch wat uit mijn buurt proberen te houden.)

Maar positief ingesteld als we zijn, waren we er geweldig hard van overtuigd dat het beestje gewoon ergens een traumatische ervaring had opgelopen — in het slechtste geval een gebroken pootje — en dat het snel weer helemaal goed zou komen. Goede zorgen, wat liefde, melk, en een dosis Google-zoekopdrachten genre “how to save a baby bunny“, meer had dat konijn niet nodig.

Snel een paar handschoenen uit de garage gehaald en Mister Rabbit met de nodige voorzichtigheid neergepoot in de tuin, op een plekje waar het rustig zou kunnen recupereren. Bijna hadden we het een naam gegeven. Bíjna. Maar nog voor je “volgens mij is er toch iets niet helemaal pluis met dat beest” kon zeggen, viel het om. Zomaar. Ineens.

“Het konijn is niet pluis”

Langoor zou het niet te lang meer trekken, zoveel was intussen duidelijk. Dan maar even de opties overwegen…

1. Dierenarts bellen om het beestje te komen oplappen/laten inslapen.
2. Doen alsof er niets gebeurd is, konijn terug in het struikgewas zetten en rustig uit het zicht laten creperen.
3. Een hulplijn inschakelen.
4. Emoties uitschakelen en het beest eigenhandig doodmeppen.

Optie 1 werd al meteen geschrapt na een korte kosten-batenanalyse — het is uiteindelijk maar een wild konijn dat het allicht toch niet zal halen. Om de tweede optie te overwegen moet je al een behoorlijke smeerlap zijn. Ergo: optie 2 was geen optie.

De hulplijn dan maar. “Papa, ziedegijdazitten om een ziek babykonijntje uit zijn lijden te komen verlossen”, hoor ik mezelf vragen aan de telefoon. Maar de stoere bink die mijn vader is lijkt op zo’n momenten plots erg op zijn zoon en blijkt ook maar een klein hartje te hebben — of was het andersom?

Soit. Enkele minuten later stond ik in dus een uithoek van de tuin een putje te graven.

De foto hierboven is trouwens van het internet geleend — ik was niet meteen geneigd om zelf het fototoestel er bij te halen, zo vlak voor het voltrekken van de ultieme genadeslag. En ja, het konijn in kwestie vertoonde qua grootte en schattigheid heel wat gelijkenissen met bovenstaand geportretteerd geval.

De put was gedolven, en maar net op tijd ook. Konijnemans was intussen spartelend over het gras beginnen rollen. En ik ben misschien geen kenner, maar volgens mij was het niet van contentement.

Tijd voor actie. Mijn hart werd een steen, de madame ging naar binnen, het konijn ging in de put, de steekspade werd tussen hoofd en romp gepositioneerd en vervolgens met volle overgave naar beneden getrapt. Cold as ice, guillotine style.

Stuipje. Nog wel een mooie naam voor een konijn.

Het is gebeurd. De teerling is geworpen. Het vet is van de soep. Na zowat anderhalf jaar doorgebracht te hebben in de redactionele frontlinie van de technologiesector, hou ik het hoofdredacteurschap van ZDNet voor bekeken.

Gedaan met de dagelijkse deadlinestress, het neurotisch nieuwsjagen en de dominantie van de doorklik. Maar helaas ook wel afscheid van de bende onnozelaars die ik al wel eens “mijn collega’s” noem. De bluts met de buil.

Er liggen verschillende redenen aan de basis van mijn vertrek — de ene al wat doorslaggevender dan de andere. Wat die redenen dan precies zijn, vertel ik wel eens tussen pot en pint. De tijd was gekomen om iets anders te gaan doen. Laten we het daar op houden.

Wat ik dan ga doen? De komende weken doe ik het eerst kalmpjes aan en neem ik wat tijd voor mezelf. Daarna ga ik aan de slag als nieuwemediaman in de Antwerpse zorgsector. Spannend — niet in het minst omdat zowel de zorgsector als Antwerpen nobele onbekenden voor mij zijn, en ik nooit ergens anders heb gewerkt dan hier, in de boekskesfabriek van Turnhout.

Oh ja, en meer bloggen, dat ga ik ook doen.
Of dat neem ik me dan toch voor.

Wat waren jullie aan het doen?

update: En blijkbaar vandaag nog specialer dan ik aanvankelijk dacht — nerd alert. 101010 is namelijk binair voor 42. En 42 is het antwoord op de ultieme vraag over het leven, het universum, en alles. Denk dáár maar eens diep over na.

Ik was op zoek naar een lijstje van dingen die een mens moet gedaan hebben voor hij dertig wordt — binnen een goeie maand is het zo ver. Het plan was om een kant-en-klaar lijstje te vinden, dat te kopiëren en hier te plakken. En die opsomming zou ik vervolgens voorzien van spitsvondig commentaar, gebaseerd op mijn leven tot dusver.

Try base jumping or another extreme sport zou er dan bijvoorbeeld staan, en dan zou ik stoer vertellen over die ene keer dat ik in Zuid-Afrika een bungeesprong van 216 meter heb gemaakt (van de Bloukrans Bridge, net zoals deze mens).

Na afloop van zo’n lijstje zouden jullie allemaal geweldig hard onder de indruk van me zijn. Jaloers op mijn tonnen levenservaring, en vol bewondering over hoe ik in het leven sta. Serieus: elke man zou mij willen zijn, en elke vrouw zou mij willen. Wat een blogpost zou dat worden, zeg.

En toen kwam ik een lijstje tegen waar op de onbenullige plaats 74, tussen Drive a convertible with the top down and music blaring en Learn to use a microphone and give a speech in public ineens dit staat:

Accept yourself for who you are.

Als ik daar nu al eens mee zou beginnen, bedacht ik me. Dat zou al een behoorlijk straffe verwezenlijking zijn.

Een maand is scherp om dat nog voor elkaar te krijgen. Maar het is wel het eerste (en voorlopig enige) item geworden op de zopas aangemaakte lijst ‘dingen die ik nog wil doen voor ik het loodje leg’.

• Dublin is niet veel groter dan pakweg Leuven, maar net omdat het zo bevattelijk is erg leuk en makkelijk te doorkruisen. Fijne stad om een dag of 3 in rond te hangen — meer zou ik niet doen. Aanraders zijn (onder andere) Trinity College met het Book of Kells, Guinness Storehouse en zijn 360 Bar, ontbijten bij Bewley’s, de gevangenis van Kilmainham Gaol, Christ Church Cathedral en Dublinia. Niet de moeite: Dublin Castle en (vooral) het National Leprechaun Museum. 10 euro per persoon, en ik weet geen hol meer over leprechauns dan voor mijn bezoek. Ik had op z’n minst een opgezet exemplaar verwacht. Of een skelet ofzo.
• Ieren zijn onwaarschijnlijk vrolijke en goedlachse mensen. In de week dat we er waren, hebben we nauwelijks onvriendelijke exemplaren ontmoet. En diegenen die dat toch waren, hadden daar allicht hun redenen voor. Omdat ze een uitzichtloze job hebben als kassierster bij Tesco, om maar iets te zeggen.
• Links rijden valt op zich nogal mee, als je er je aandacht bijhoudt. Dat doen met een auto die het stuur aan de rechterkant heeft is lastiger. Vooral omdat het moeilijk wennen is om links naast je stuur nog een quasi volledige auto te hebben in plaats van enkel een spiegel. Nonetheless: geen accidenten gedaan.
• Het Ierse weerbericht is standaard zo’n wolkje met regendruppels. Altijd en overal. Kwestie van zich wat in te dekken vermoed ik, aangezien we nauwelijks regen die naam waardig hebben gezien.
• Iers is simpelweg onverstaanbaar. Het wordt dan ook
  nog eens anders gesproken dan geschreven, en het lijkt bijzonder weinig verwantschap te hebben met eender welke andere taal. Beetje Scandinavisch met een Frans/Engelse tongval, zo lijkt het wel.
• Ga zeker ook naar de Wicklow Mountains. Bergen, bossen, watervallen, meren, steengroeves and the likes. Bij de wandeling die we gepland hadden stonden enkele waarschuwingen genre “compass & navigational experience required”, maar de ranger garandeerde ons dat je enkel een kaart in de goede richting moet kunnen houden. Hij had gelijk — al hebben we toch zo’n kleine vijf uur gedaan over een wandeling die er 3,5 zou mogen duren.

Conclusie: prachtig land, heerlijke vakantie, we gaan zeker nog terug. Enkele foto’s alhier.

Sláinte!