Éire

Terug van een weekje Ierland, en dat vraagt om een retrospectie.

• Dublin is niet veel groter dan pakweg Leuven, maar net omdat het zo bevattelijk is erg leuk en makkelijk te doorkruisen. Fijne stad om een dag of 3 in rond te hangen — meer zou ik niet doen. Aanraders zijn (onder andere) Trinity College met het Book of Kells, Guinness Storehouse en zijn 360 Bar, ontbijten bij Bewley’s, de gevangenis van Kilmainham Gaol, Christ Church Cathedral en Dublinia. Niet de moeite: Dublin Castle en (vooral) het National Leprechaun Museum. 10 euro per persoon, en ik weet geen hol meer over leprechauns dan voor mijn bezoek. Ik had op z’n minst een opgezet exemplaar verwacht. Of een skelet ofzo.
• Ieren zijn onwaarschijnlijk vrolijke en goedlachse mensen. In de week dat we er waren, hebben we nauwelijks onvriendelijke exemplaren ontmoet. En diegenen die dat toch waren, hadden daar allicht hun redenen voor. Omdat ze een uitzichtloze job hebben als kassierster bij Tesco, om maar iets te zeggen.
• Links rijden valt op zich nogal mee, als je er je aandacht bijhoudt. Dat doen met een auto die het stuur aan de rechterkant heeft is lastiger. Vooral omdat het moeilijk wennen is om links naast je stuur nog een quasi volledige auto te hebben in plaats van enkel een spiegel. Nonetheless: geen accidenten gedaan.
• Het Ierse weerbericht is standaard zo’n wolkje met regendruppels. Altijd en overal. Kwestie van zich wat in te dekken vermoed ik, aangezien we nauwelijks regen die naam waardig hebben gezien.
• Iers is simpelweg onverstaanbaar. Het wordt dan ook
  nog eens anders gesproken dan geschreven, en het lijkt bijzonder weinig verwantschap te hebben met eender welke andere taal. Beetje Scandinavisch met een Frans/Engelse tongval, zo lijkt het wel.
• Ga zeker ook naar de Wicklow Mountains. Bergen, bossen, watervallen, meren, steengroeves and the likes. Bij de wandeling die we gepland hadden stonden enkele waarschuwingen genre “compass & navigational experience required”, maar de ranger garandeerde ons dat je enkel een kaart in de goede richting moet kunnen houden. Hij had gelijk — al hebben we toch zo’n kleine vijf uur gedaan over een wandeling die er 3,5 zou mogen duren.

Conclusie: prachtig land, heerlijke vakantie, we gaan zeker nog terug. Enkele foto’s alhier.

Sláinte!

Twee jaar

Gek toch, hoe twee jaar soms een eeuwigheid lijkt, en het soms aanvoelt alsof het gisteren was.

Het leven gaat al snel weer verder — al na een dag zelfs — maar sommige dingen zijn nog altijd niet veranderd. Zo word ik nog steeds regelmatig overvallen door paniek. Ontzettend bang dat ik me haar niet meer voor de geest kan halen, of de dingen zou vergeten die ze zei. Of dat ik zou vergeten hoe haar stem klinkt.

Er zijn wel enkele schaarse video-opnames waarin ze opduikt, maar daar ben ik nog niet aan toegekomen. Die zal ik later wel eens bekijken. Als ik er klaar voor ben. Nu nog niet. Ik weet dat ze er zijn, en dat is ook al wat waard.

Het afgelopen jaar zijn er weer heel wat dingen gebeurd waar ze graag was bijgeweest. En situaties waar ik haar geweldig hard nodig had. Helaas.

Misschien nog een geweldig melig stukje advies: neem je gsm en stuur je mama een bericht om te zeggen hoe graag je haar ziet. Zomaar. Omdat je zoiets niet genoeg kan zeggen, en je het voor je’t weet alleen nog maar in gedachten kan doen.

Terras

En toen was het terras klaar. Na de badkamer, de living, de wasplaats in de garage, de keuken en het afbreken van de koterij. Isn’t she a beauty?

Next up: buitenmuren schilderen, bloembakken metsen, resterend bouwafval in een container dumpen, tuin laten afgraven en grasmatten leggen. Uiteindelijk komt het allemaal wel goed. With a little help from the daddies, dat spreekt voor zich.

Soms vraagt een mens zich af…

Niet alleen de titel van een geweldig Gorki-lied, maar ook de titel van een post die ik zonet heb uitgetikt. Een post waarin ik me allerlei dingen afvroeg over zaken die me de afgelopen weken en maanden zoal bezig hebben gehouden. Een post die ik, na een proofread, wat advies en een knuffel van de misses, terug gewist heb, en vervangen door dit nietszeggend stukje tekst.

Nu ja, het is natuurlijk maar wat je verstaat onder ‘nietszeggend’.

Failbook

Onder collega’s is het de gewoonte om elkaar op Facebook de loef proberen af te steken en uit te pakken met de nodige witzen en scheve opmerkingen op zowat élke statusupdate, om te tonen wie de grappigste is — mannen en hun piet, het is me wat.

Misschien is dat trouwens helemaal niet de gewoonte, bedenk ik me net. Either way: het is dan toch iets dat ik redelijk systematisch probeer te doen.

Gisteravond had ik er net een rondje commentaardroppen toen ik deze zag.

… waarop ik reageer met een opmerking genre “Doe het niet! Je bent nog veel te jong!”. Een dwaze opmerking zoals een andere — iets waar de geblurde collega in kwestie trouwens zelf geweldig hard in uitblinkt.

Toen ik vanmorgen Facebook opengooide, zag ik een aantal andere reacties op die status die, bij nadere inspectie, toch net iets anders van toon bleken te zijn. Om je een idee te geven: ze waren iets meer in de richting van “Sterkte, ook voor je familie” en “Sterkte, mateke”. Afijn, ik moet er geen tekening bij maken — dát zou pas ongepast zijn.

Een duw op ‘Delete’ later was er van mijn flauwe tactloosheid al geen spoor meer te bekennen. Twee sms’en later wist ik dat er een grootmoeder was komen te gaan, en dat de collega met de vakjes over zijn hoofd gelukkig een zodanig goed gevoel voor humor heeft dat hij er nog wel mee kon lachen.

Mocht er een Nederlandstalige versie bestaan van Lamebook, dit zou een toppertje geweest zijn.

Maar in ieder geval: sterkte hè, mateke.

The one with the quarter-sleeve

Mijn tattooprojectje gaat al een tijdje mee. Bijna een jaar geleden wist ik wat ik wou, waarom ik het wou, en bij wie ik het wou laten doen. Eind augustus is de zeer West-Vlaamse maar desondanks uiterst bekwame Len aan mijn quarter-sleeve tattoo begonnen, en nu is ze klaar — na 4 sessies van gemiddeld 2,5 uur.

Boeddha aan de buitenkant, lotus aan de binnenkant. En misschien is het niet echt jullie ding — de meningen over tatoeages in het algemeen, en over deze in het bijzonder blijken nogal verschillend te zijn — maar ik ben alvast een zeer tevreden klant.

Voor al uw oosters geïnspireerd prikwerk, één adres: Len @ Harai Tattoo in Gent.