Failbook

Onder collega’s is het de gewoonte om elkaar op Facebook de loef proberen af te steken en uit te pakken met de nodige witzen en scheve opmerkingen op zowat élke statusupdate, om te tonen wie de grappigste is — mannen en hun piet, het is me wat.

Misschien is dat trouwens helemaal niet de gewoonte, bedenk ik me net. Either way: het is dan toch iets dat ik redelijk systematisch probeer te doen.

Gisteravond had ik er net een rondje commentaardroppen toen ik deze zag.

… waarop ik reageer met een opmerking genre “Doe het niet! Je bent nog veel te jong!”. Een dwaze opmerking zoals een andere — iets waar de geblurde collega in kwestie trouwens zelf geweldig hard in uitblinkt.

Toen ik vanmorgen Facebook opengooide, zag ik een aantal andere reacties op die status die, bij nadere inspectie, toch net iets anders van toon bleken te zijn. Om je een idee te geven: ze waren iets meer in de richting van “Sterkte, ook voor je familie” en “Sterkte, mateke”. Afijn, ik moet er geen tekening bij maken — dát zou pas ongepast zijn.

Een duw op ‘Delete’ later was er van mijn flauwe tactloosheid al geen spoor meer te bekennen. Twee sms’en later wist ik dat er een grootmoeder was komen te gaan, en dat de collega met de vakjes over zijn hoofd gelukkig een zodanig goed gevoel voor humor heeft dat hij er nog wel mee kon lachen.

Mocht er een Nederlandstalige versie bestaan van Lamebook, dit zou een toppertje geweest zijn.

Maar in ieder geval: sterkte hè, mateke.

The one with the quarter-sleeve

Mijn tattooprojectje gaat al een tijdje mee. Bijna een jaar geleden wist ik wat ik wou, waarom ik het wou, en bij wie ik het wou laten doen. Eind augustus is de zeer West-Vlaamse maar desondanks uiterst bekwame Len aan mijn quarter-sleeve tattoo begonnen, en nu is ze klaar — na 4 sessies van gemiddeld 2,5 uur.

Boeddha aan de buitenkant, lotus aan de binnenkant. En misschien is het niet echt jullie ding — de meningen over tatoeages in het algemeen, en over deze in het bijzonder blijken nogal verschillend te zijn — maar ik ben alvast een zeer tevreden klant.

Voor al uw oosters geïnspireerd prikwerk, één adres: Len @ Harai Tattoo in Gent.

2009

Kijk eens aan: ik weet de inloggegevens van mijn blog nog! En vorige week heb ik de hosting van andhi.be weer voor een jaar verlengd! Het bloggen zelf, dat zal dan eerder iets voor volgend jaar worden.

2008 was een onwaarschijnlijk intens en zwaar jaar. 2009 was dat al een pak minder, maar ik zou het nu ook niet bepaald een topjaar noemen. En omdat het stilaan genoeg geweest is en ik nood heb aan een jaar dat ik met een goed gevoel kan afsluiten, heb ik zonet 2010 gebombardeerd tot Het Jaar van de Verandering.

Toegegeven, het is enigszins geïnspireerd op Obama, maar ik ga vermoedelijk toch ietwat andere thema’s aanpakken. Wat dat concreet zal inhouden, komen jullie hier gaandeweg wel te weten.

Maak er iets leuks van vanavond. À la prochaine!

Afvragingen & bedenkingen

Wat ik mij daarnet tijdens de rit huiswaarts afvroeg:

• Heb ik sinds die vorige tattoopost niks meer op mijn blog gezet?
• Ook niet over onze nieuwe keuken die eindelijk (zo goed als) klaar is?
• Wat is het wachtwoord van mijn blog nu ook weer?
• Hoe gaat het eigenlijk met jullie de laatste tijd?

Bedenkingen die ik me de afgelopen tijd maakte:

• Ik hou mezelf nog meer dan vroeger tegen om hier te schrijven over persoonlijke dingen, en willekeurige dingen die me dwarszitten of bezighouden.
• Waar zou ik bovendien de tijd moeten halen om erover te schrijven?
• Ik voel er ook weinig voor om van deze speeltuin een werkgerelateerd instrument te maken. Zelfs al is het dat nu al, en meer dan ik zou willen.
• Mijn voorganger had gelijk toen hij zei dat dit binnen het bedrijf de leukste, maar ook zowat de zwaarste baan is. In die volgorde trouwens.

Een kleine blogcrisis, zoals dat dan heet.

Tattoo: sessie twee

Het ergste had ik al wel gehad, tijdens sessie 1 van mijn prikactie. Eens je zo’n binnenkant arm hebt getrotseerd, is de buitenkant a walk in the park.

Over mijn vorig bezoekje aan Harai valt dus niet bepaald veel te vertellen. Buiten dan misschien dat Len weer beestig goed werk geleverd heeft, ondanks een geweldige snotvalling.

Paar andere hoeken hier en hier. Wordt vervolgd begin november.

Cadeautje

Daar zaten we dan. Aan een tafeltje in een gezellig restaurant, te vieren dat we 4 jaar samen waren. Allebei met tranen in onze ogen.

Niet omdat zo’n relatieverjaardag een emotioneel iets is, maar omdat mijn mama ongetwijfeld een cadeautje voor ons zou gekocht hebben.

Want ze liet geen gelegenheid onbenut om cadeautjes te kopen en mensen te zeggen dat ze hen zo geweldig graag ziet.

Wij haar ook.

09:09:09 op 09/09/09

Ik lees net bij Christophe dat er komende woensdag iets bijzonders staat te gebeuren.

Datumgewijs is het dan namelijk 09/09/09, en als je ’s ochtends om 9 seconden na 9 over 9 op de klok kijkt, krijg je 090909090909. Zeer speshaal.

Als alles goed gaat, zit ik dan aan mijn bureau in een gebouw in de Parklaan in Turnhout — zoals zowat elke dag trouwens. En als alles heel goed gaat, zal ik een van de komende weken misschien nog wel eens terugkomen op die negende september.

Maar goed, we wijken af. Op 09/09/09 om 21:09:09 des avonds (9 in de PM dus) zal ik trouwens naar alle waarschijnlijkheid met een koffietje aan het nagenieten zijn van een avondje tafelen met de madame, omdat we dan 4 jaar samen zijn. Feest.

En jij, liefste lezer: waar zal jij zijn op 090909090909?

Weet je wat? Ik maak er ineens een good ol’ blogstokje van, met 3 quasi willekeurige namen uit m’n linklijst. Waar hangen jullie uit op 090909090909, beste Clopin, Fredegre en Lilith?

Tattoo (part 2): de eerste sessie

In deel 1 ging ik voor een verkennend gesprek langs bij Len van Harai Tattoo in Gent. Na dik 7 maanden wachten — intussen is er een wachtlijst van bijna een jaar — kon ik afgelopen donderdag eindelijk plaatsnemen voor de eerste sessie van wat binnen afzienbare tijd een quarter sleeve wordt.

Aan de ‘hoofdtekening’ moesten nog wat details aangepast worden, en dat wordt allicht iets voor sessie 2. Maar geen nood, want onder het motto “het moet toch gebeuren” stelde Len voor om alvast met de binnenkant van de arm te beginnen.

Er is een reden waarom heel wat forse kerels een stoere prikkeldraadtatoeage op hun arm hebben die nét niet helemaal rond gaat. Je vel laten openrijten door een in inkt gedrenkte mechanische naald is sowieso al geen Thaise massage, maar de binnenkant van de arm komt op het lijstje van pijnlijke plaatsen om je te laten tatoeëren vlak na oogbal, scrotum en het stukje vel tussen je voorlaatste en je kleine teen.

Of zo leek het toch. Over dat hele pijngegeven kunnen we stoer doen, of we kunnen in alle eerlijkheid toegeven dat het godverdomme toch écht niet om te lachen was. Jezusfokkingkristus, wat was me dat!

Maar goed, ik heb het allemaal behoorlijk goed verteerd en na een dikke twee uur gaatjes prikken mocht ik naar huis. Blij als een klein kind. Niet omdat het gedaan was, maar omdat het belachelijk goed gedaan was en ik helemaal enthousiast ben over het stuk dat er nu al staat.

Zo enthousiast zelfs dat ik alweer vergeten ben hoeveel pijn het gedaan heeft en al geweldig hard uitkijk naar de volgende sessie op 2 oktober.