Beu

Beu. Het geluid dat een koe maakt — al spreken sommige bronnen over ‘moe’ — maar vooral ook het gevoel dat ik op dit moment heb bij het internet.

Jep, that’s right: ik ben de interwebs beu. Voor werkgerelateerde stuff blijf ik het uiteraard wel gebruiken (comes with the job), maar ik ben het beu om mijn Facebookstatus aan te passen, LinkedInuitnodigingen te accepten of deny’en, Twitterberichten op de wereld los te laten, continu blogs te lezen en te commenten. Beu, beu, beu en beu.

Draai het of keer het hoe je wil, het web is schijn. Nullen en enen die via allerlei omwegen door vloeibare kristallen op ons netvlies gebrand worden. Het komt misschien als een schok voor sommige mensen, maar ER IS NOG EEN WERELD NAAST HET INTERNET. Een hele wereld daarbuiten die ligt te verkommeren omdat iedereen zijn virtuele reputatie aan het sculpteren is. Een wereld waarin je dingen kan voelen, ruiken, aanraken. Een wereld die niet gefotoshopt is. Een echte wereld.

Mogelijk schrijf ik dit omdat ik besef dat ik eigenlijk verslaafd ben aan het internet, een groot deel van mijn hele leven zich online afspeelt, en omdat dat best wel een vieze gedachte is waar ik soms tegen rebelleer. Eerste stap: ontkenning (al lang gepasseerd). Tweede stap: woede (check).

Een andere mogelijkheid is dat ik dit schrijf omdat ik moe en ziek ben, en ik op zo’n momenten al wel eens een ongelooflijke zaag durf spannen. Geen te drastische conclusies trekken, het waait wel weer over. Want ik zal uiteindelijk altijd een kind van het internet blijven, of ik dat nu leuk vind of niet.

Derde stap: aanvaarding. Check.



Reageer

blog comments powered by Disqus