Ik vind dat iedereen minstens één goed doel moet steunen. Liefst zelfs op regelmatige basis, maar één keer per jaar een kaars van Amnesty of stickers van het Rode Kruis is ook al goed.
Hier ten huize Andhi helpen we waar we kunnen. Als we de mannen van Amnesty zien staan op een kerstmarkt stappen we spontaan op hen af, het envelopje voor 11.11.11 ligt al netjes klaar tegen de tijd dat ze komen bellen, en Saskaya koopt elk jaar — tot 2 keer toe, stel je voor — van die lelijke stickers aan de verkeerslichten.
Daarbovenop storten we al zo’n goed anderhalf jaar elke maand een geldsommetje aan Artsen Zonder Grenzen. Sommetjé, want het gaat hier niet over gigantische bedragen, maar alle beetjes helpen — en gemoedsrust is eigenlijk niet zo heel erg duur.
Om de paar maanden krijgen we van datzelfde Artsen Zonder Grenzen een soort ledenblad in de bus, met informatie over de projecten waar ze mee bezig zijn. Als internetmens kan ik die informatie wel online vinden, dus wat mij betreft mogen ze gerust besparen op drukkerskosten, maar kom, ik weet zo’n gebaar nog wel te appreciëren.
Bij dat ledenblad zit ook telkens een overschrijvingsformulier. Op zich niet erg, ware het niet dat ze tussen ledenbladen in geregeld brieven sturen met zo’n overschrijvingsformulier. En de boodschap van zo’n brief is meestal heel mooi en omfloerst geformuleerd, maar kan evenwel samengevat worden in één zin:
We vinden het fijn dat je ons elke maand wat geld toestopt, maar het zou nóg fijner zijn als we nog wat meer geld zouden krijgen.
En daar kan ik van rotten.
Ja, er is veel miserie op de wereld, en het kost pakken geld om die op te lossen. En ja, het is allicht makkelijker om dat te vragen aan mensen die je sowieso al gunstig gezind zijn dan om nieuwe mensen te overtuigen. Maar zijn jullie nu niet een beetje beschaamd?
Goed, ik ben ook niet naïef en weet dus dat ik voor dergelijke organisaties niet veel meer ben dan een financiële melkkoe, maar ik heb liever niet dat ze me ook effectief zo behandelen. Soms moet ik gewoon even bevestigd worden in de illusie dat mijn kleine bijdrage het verschil maakt, en wil ik niet geconfronteerd worden met de realiteit dat mijn zuurverdiende euro’s een druppel op een hete plaat zijn.
Dus fijne mensen van Artsen Zonder Grenzen, als jullie dit zouden lezen: een beetje dimmen met het herhaaldelijk bedelen om meer geld. Het is voor iedereen crisis.
Of het zal rap gedaan zijn met die maandelijkse bijdragen en ik zeg mijn abonnement op. Misschien zijn ze bij de concurrentie iets minder inhalig.