Men neme een paar kinderen en zette ze in een kamer met een snoepje voor hun neus. Vervolgens zeg je dat ze dat snoepje mogen opeten, maar voeg je er meteen ook aan toe dat als ze dat niét doen, ze er eentje extra krijgen als de vriendelijke mevrouw terugkomt.
En dan filmen.
Alleehow, de Fanfare van Moraal en Fatsoen blaast verzamelen bij Michel. De Roker staat nog maar eens symbool voor alles wat fout loopt in de maatschappij, en ik voel mij weer persoonlijk aangesproken.
In de eigenlijke post gaat het ongeveer als volgt:
Hoe krijgen ze dat verkocht, denk ik dan. Zo werken ergens op een werkvloer, pakweg op het 21ste verdiep, en dan een keer of vier helemaal naar beneden op het gelijkvloers en terug naar boven — vertel mij niet dat ze niet telkens minstens tien minuten weg zijn. Drie kwartier of meer per dag dat ze minder werken, dus.
En die trend wordt in de reacties vlotjes verdergezet.
Kijk, het is simpel. Wie zo hard gefocust is op hoeveel uren hij moet kloppen en zich stoort aan de rokers in een bedrijf die X aantal minuten per dag/week/maand/jaar minder werken dan de 8 uur die de baas oplegt, moet DRINGEND van werk veranderen. Als je je met zo’n dingen bezighoudt, is dat een zeer duidelijk signaal dat je niet graag doet wat je doet. Een goeie raad: zoek een job waar je met een aantal leuke mensen samenwerkt om leuke dingen te realiseren.
Een job waar het niet uitmaakt dat je je middagpauze al eens wat langer rekt of hoe lang je aan het koffieapparaat staat, en waar jij er (in de andere richting) niet mee zit om ‘s avonds nog wat langer te blijven om iets af te krijgen, of in het weekend al eens een uurtje achter je computer kruipt om het jezelf (of je collega’s) niet al te lastig te maken op maandag. Zolang het werk maar gedaan is, en goed gedaan is.
Het zou trouwens niet de eerste keer zijn dat ik buiten sta te roken met collega’s en terwijl ook wat werkgerelateerde zaken bespreek. Soms helpt het om even van omgeving te veranderen om een frisse kijk op de dingen te krijgen.
Maar dat maakt allemaal niet uit. Het enige dat voor de onverdraagzame misnoegden telt, is: “Collega A doet iets waardoor hij per dag systematisch X minuten minder werkt dan mij.” Het enige dat ík dan denk, is: “Ja, en dan?”
Misschien wordt die mens daar wel gelukkiger van, of heeft hij dat nodig om de dagelijkse ratrace op pauze te zetten en even op adem te komen. Misschien presteert onze vriend de roker wel beter dan diegenen die zich 8 uur per dag aan hun bureau ketenen en zich na verloop van tijd onvermijdelijk met verslapte aandacht naar het einde van de werkdag slepen.
Daarvoor alleen al overwéég ik niet eens om te stoppen met roken: ik heb te veel schrik dat ik dan zoals jullie word.
Daar zaten we dan. Aan een tafeltje in een gezellig restaurant, te vieren dat we 4 jaar samen waren. Allebei met tranen in onze ogen.
Niet omdat zo’n relatieverjaardag een emotioneel iets is, maar omdat mijn mama ongetwijfeld een cadeautje voor ons zou gekocht hebben.
Want ze liet geen gelegenheid onbenut om cadeautjes te kopen en mensen te zeggen dat ze hen zo geweldig graag ziet.
Wij haar ook.
Ik lees net bij Christophe dat er komende woensdag iets bijzonders staat te gebeuren.
Datumgewijs is het dan namelijk 09/09/09, en als je ‘s ochtends om 9 seconden na 9 over 9 op de klok kijkt, krijg je 090909090909. Zeer speshaal.
Als alles goed gaat, zit ik dan aan mijn bureau in een gebouw in de Parklaan in Turnhout — zoals zowat elke dag trouwens. En als alles heel goed gaat, zal ik een van de komende weken misschien nog wel eens terugkomen op die negende september.
Maar goed, we wijken af. Op 09/09/09 om 21:09:09 des avonds (9 in de PM dus) zal ik trouwens naar alle waarschijnlijkheid met een koffietje aan het nagenieten zijn van een avondje tafelen met de madame, omdat we dan 4 jaar samen zijn. Feest.
En jij, liefste lezer: waar zal jij zijn op 090909090909?
Weet je wat? Ik maak er ineens een good ol’ blogstokje van, met 3 quasi willekeurige namen uit m’n linklijst. Waar hangen jullie uit op 090909090909, beste Clopin, Fredegre en Lilith?
Afgelopen nacht werd Michael Jackson begraven in Forest Lawn. En gisteravond had Radio 1 daar een item over in Vandaag.
Goed verslag van reporter ter plaatse Greet De Keyser: niet te lang, informatief, alles wat je maar wil.
Welk nummer draaiden ze na afloop van het interviewtje? “Eentje van Michael Jackson”, hoor ik mijn goeie vriend Captain Obvious roepen. Maar neen, de samenstellers van Radio 1 gaven de voorkeur aan … ‘Raspberry Beret’ van Prince.
En de Koning, hij draaide zich om in zijn graf.
