Failbook

Onder collega’s is het de gewoonte om elkaar op Facebook de loef proberen af te steken en uit te pakken met de nodige witzen en scheve opmerkingen op zowat élke statusupdate, om te tonen wie de grappigste is — mannen en hun piet, het is me wat.

Misschien is dat trouwens helemaal niet de gewoonte, bedenk ik me net. Either way: het is dan toch iets dat ik redelijk systematisch probeer te doen.

Gisteravond had ik er net een rondje commentaardroppen toen ik deze zag.

… waarop ik reageer met een opmerking genre “Doe het niet! Je bent nog veel te jong!”. Een dwaze opmerking zoals een andere — iets waar de geblurde collega in kwestie trouwens zelf geweldig hard in uitblinkt.

Toen ik vanmorgen Facebook opengooide, zag ik een aantal andere reacties op die status die, bij nadere inspectie, toch net iets anders van toon bleken te zijn. Om je een idee te geven: ze waren iets meer in de richting van “Sterkte, ook voor je familie” en “Sterkte, mateke”. Afijn, ik moet er geen tekening bij maken — dát zou pas ongepast zijn.

Een duw op ‘Delete’ later was er van mijn flauwe tactloosheid al geen spoor meer te bekennen. Twee sms’en later wist ik dat er een grootmoeder was komen te gaan, en dat de collega met de vakjes over zijn hoofd gelukkig een zodanig goed gevoel voor humor heeft dat hij er nog wel mee kon lachen.

Mocht er een Nederlandstalige versie bestaan van Lamebook, dit zou een toppertje geweest zijn.

Maar in ieder geval: sterkte hè, mateke.

The Insiders

Ik kreeg daarnet een mailtje van mij lieftallige huisgenote — praten is zó 2009 — om te vragen of ik lid wou worden van The Insiders. Zij had zich lang geleden al ingeschreven bij het mond-tot-mond reclamenetwerk, maar veel vruchten heeft ze er nog niet van kunnen plukken.

Maar nu staan ze op het punt om een campagne te lanceren voor het PS3-game Heavy Rain. En laat dat nu net een van de game releases zijn waar ik geweldig hard naar uitkijk. Waarom? Wel, omdat ik al helemaal verkocht was toen ik vorig jaar de trailer voor de eerste keer zag.

Maar goed, met wat geluk krijg ik binnenkort de kans om het via The Insiders te kunnen spelen, en te zien of het mijn verwachtingen kan inlossen.

Bronvermelding

Die kapoenen van Google toch… Altijd in voor een grapje.

Wie in de Google-vertaalmachine de woorden ‘Quelle: dpa’ ingeeft en dat laat vertalen van het Duits naar pakweg het Nederlands, komt nogal bedrogen uit.

Je krijgt namelijk niet ‘Bron: dpa’ (Deutsche Presse Agentur) te zien, zoals je zou verwachten, maar… Bron: Reuters.

The one with the quarter-sleeve

Mijn tattooprojectje gaat al een tijdje mee. Bijna een jaar geleden wist ik wat ik wou, waarom ik het wou, en bij wie ik het wou laten doen. Eind augustus is de zeer West-Vlaamse maar desondanks uiterst bekwame Len aan mijn quarter-sleeve tattoo begonnen, en nu is ze klaar — na 4 sessies van gemiddeld 2,5 uur.

Boeddha aan de buitenkant, lotus aan de binnenkant. En misschien is het niet echt jullie ding — de meningen over tatoeages in het algemeen, en over deze in het bijzonder blijken nogal verschillend te zijn — maar ik ben alvast een zeer tevreden klant.

Voor al uw oosters geïnspireerd prikwerk, één adres: Len @ Harai Tattoo in Gent.

iPad als fashion statement

Gisteravond stelde Apple-baas Steve Jobs een gloednieuw spectaculair stukje hardware voor: de iPad. En wat is die iPad precies? Een kleine draagbare computer zonder toetsenbord — een tablet, in het mooi Nederlands.

Hoera! Applaus! Computeren zal nooit meer hetzelfde zijn! Dit is de game-changer waar iedereen al zo lang op zit te wachten!

Of niet? Want misschien, héél misschien, is de iPad toch niet zo revolutionair als Steve Jobs je wil doen geloven. Wat een dwaze naam trouwens, iPad. Maar goed. Terwijl ik probeer niet doof te worden door de vele “oooooh”s en “aaaaah”s en “ohmygodzoschoon”s waar de meute Apple-fanboys de wereld mee overspoelt, valt me vooral op dat de iPad enkele (voor mij) belangrijke dingen mist.

De iPad wordt in de markt gezet als een multimedia-apparaat waarmee het fijn foto’s en video’s bekijken is. Maar hoe krijg je die foto’s op het toestel? Alvast niet via een ingebouwde geheugenkaartlezer, en ook niet door je camera via usb te verbinden, want de iPad heeft geen van beide.

Geen usb? Geen kaartlezer? Geen camera?
Zelf foto’s maken met je iPad dan maar? Dat wordt mogelijk ook een lastige, aangezien de iPad geen camera aan boord heeft. Maar geen nood, want via een omweg kan je wel degelijk foto’s op je iPad krijgen. Een omweg via de Apple Store, that is. Daar vind je namelijk een accessoire dat luistert naar de naam iPad Camera Connection Kit. Prijs voorlopig onbekend.

Geen usb-poort, dat wil dus ook zeggen dat je niet zomaar een extern toetsenbord aan de iPad kan hangen. Dat klopt, want het iPad Keyboard Dock is niet “zomaar een extern toetsenbord”, maar een spiksplinternieuwe uitbreiding voor de iPad. Binnenkort te koop in de betere Apple Store.

Allemaal zaken die Apple perfect had kunnen integreren, maar het bedrijf heeft er bewust voor gekozen om ze aan te bieden als accessoire, om duidelijke economische redenen.

Geen Flash? Geen multitasking?
Verder is er nog steeds geen ondersteuning voor Flash, en kan het toestel nog altijd maar één miezerige applicatie tegelijk uitvoeren. En blijkbaar is multitasking een softwareprobleem dat zou kunnen opgelost worden met een update van het besturingssysteem. Maar nu is het er nog niet, dus mag ik erover zagen.

En wat het revolutionaire aspect van de iPad betreft: in 2005 had Bill Gates het al over tablet-pc’s met de Haiku, die zijn tijd ver vooruit was, en op de recentste editie van CES in Las Vegas werd de beursvloer geplaveid met gelijkaardige tabletcomputers. Apple heeft een bestaand concept verfijnd en netjes uitgewerkt, maar revolutionair zou ik het niet echt noemen.

Ik ben absoluut geen kenner van het genre, maar deze iPad is mogelijk de mooiste tablet is die momenteel te krijgen is. En dankzij een uitstekende marketingmachine heeft Apple mettertijd een leger volgelingen getraind dat gedwee kwijlt bij elke aankondiging die het doet.

De iPad zal vooral een mode-accessoire worden voor hippe professionals, en zo zijn er wel wat. De kans is dus reëel dat de iPad een succes wordt, zij het om de foute redenen.

Army (Ben Folds)

Hij doet dat trouwens al jaren tijdens zijn concerten, dat meerstemmig meezingstukje tijdens Army. Maar hey: het blijft werken.

Straks tijdens de rit huiswaarts Ben Folds Live nog een keer laten knallen. Fantástische plaat.

Pieter De Crem: vijand van de democratie

Minister van Defensie Pieter De Crem begrijpt niet hoe de moderne samenleving in elkaar zit. Dat is al een paar keer gebleken, onder andere toen hij zijn politieke tegenstanders bestempelde als “bommenleggers en verkrachters“, een barmeisje in New York liet ontslaan toen ze schreef over een braspartij van Defensie, en in de nasleep van die affaire vrijheid van meningsuiting bloggen een “gevaarlijk fenomeen” noemde.

Maar nu is er een nieuw incident dat Crembo een paar plaatsen hoger zet op het lijstje van ‘gevaarlijke gekken die een bedreiging vormen voor de democratie’. En dan heb ik het niet over zijn vermeende wangedrag tegen het boordpersoneel op een terugvlucht uit Afghanistan, maar over zijn klacht bij de Raad voor Journalistiek, die als bij wonder redelijk goed uit de media is gebleven.

Een journalist van Het Nieuwsblad schreef in december vorig jaar namelijk een kritisch stuk over een reis van Pieter De Crem en zijn gevolg naar de Seychellen. Een uitstapje waar wat kritiek op kwam van de oppositie, en dus ging de journalist aan het schrijven. Zoals het hoort: situatieschets, woord en wederwoord.

Journalistiek niets op aan te merken, zou iedereen die ooit al eens van persvrijheid en democratie gehoord heeft dan denken. Pieterke zat blijkbaar op café toen dat werd uitgelegd op school, want hij diende een klacht in… tegen de auteur van het stuk. Idioot.

Johan Vande Lanotte schreef een open brief aan premier Leterme. Of die aan De Crem zou kunnen vragen om alsjebliiiiiieft op te houden met zichzelf (en bij uitbreiding de rest van de Belgische politieke klasse) te profileren als een dictatoriale machtsgeile halvegare. En dat deze klacht compleet belachelijk is, en bovendien je reinste intimidatie. Maar dan net iets anders verwoord.

Als Crembo staatshoofd zou zijn van pakweg een middelgroot Afrikaans land, de NAVO had al lang waarnemers gestuurd. Of Karel De Gucht had minstens toch al een opmerking over het wanbeleid gemaakt, waarop De Crem allicht evenzeer zou gereageerd hebben met een excommunicatie.

De meest nutteloze machine ooit

Héérlijk! Op Instructables staat trouwens hoe je er zelf zo eentje maakt.

(via collega J.)